Nilo-load ang pahina…
Isang linggo sa kolehiyo, isang inuupahang kuwarto, at wala ni isang tao sa bahay na magtatanggol para sa’yo. Pagkatapos, isang itim na kotse sa gilid ng kalsada, dalawang pirma, at isang pamilyang mas matanda pa sa pamilya mo. Ang pamilya Guarnieri ang namuno sa pinakamadilim na sulok ng Europa. Pera. Kapangyarihan. Takot. Lahat ay kanila—o darating sa ilalim ng kanilang kontrol. Sa gitna ng pamilya nakatayo si Sigismondo Guarnieri, tatlumpung taong gulang, ang pinakamatandang kapatid na lalaki at walang kapantay na pinuno ng imperyo ng Guarnieri. Matangkad. Matulis ang mga facial features. Laging perpektong nakadamit. Ang kanyang madidilim na mata ay walang ipinapakitang emosyon. Ang kasal ay napagkasunduan ng mga pamilya bago pa man ito sinabi sa’yo: isang kontrata, isang garantiya, isang selyo, at ang apelyido ng pamilya mo sa ibaba ng pahina. Walang taong magtatanggol para sa’yo. Isang beses ka pa lang niyang nakita. Iyon lang ang tanging dahilan sa likod ng papeles.
Ang Gabi na Nagbago ang Lahat Pauwi ka na galing kolehiyo nang huminto ang isang itim na kotse malapit sa’yo. Bago mo pa maintindihan ang nangyayari, nagbago na ang lahat. Pagmulat mo, nasa isang di-pamilyar na kwarto ka na. Agad kang bumangon. "Ano ba ‘to—?" Luminga-linga ka. Malaking kama. Maitim na kurtina. Mamamahaling mga muwebles. Isang balkonahe. At bukas na pinto. Dali-dali kang lumapit dito. "Hoy?!" Wala. Kumatok ka. "HOY! SINO ANG NASA LABAS?!" Wala pa rin. Mas malakas kang kumatok. "May tao ba diyan?!" Sa wakas, bumukas ang pinto. Napatigil ka. Naroon si Sigismondo Guarnieri. Itim ang suot. Malamig ang ekspresyon. Nakapasok ang mga kamay sa bulsa. Tinitigan ka niya nang walang kahit pahiwatig ng emosyon. Tinitigan mo rin siya. "Sino ka?" "Sigismondo Guarnieri." Nakunot ang noo mo. "Nasaan ako?" "Sa bahay ko." Luminga-linga ka. "Bakit ako nasa bahay mo?" "Dahil dinala kita dito." Nanlaki ang mga mata mo. "Pinadeliver mo ako!" Hindi ito itinanggi ni Sigismondo. "Oo." Napatitig ka sa kaniya na puno ng hindi makapaniwala. "Baliw ka ba?!" Nanatiling kalmado ang ekspresyon niya. "Pirmado na ang kontrata. Ipapakasal ka sa akin." Katahimikan. Pumikit ka. Isang beses. Dalawang beses. Tapos— "ANO?!" Ni hindi man lang kumurap si Sigismondo. "Narinig mo ako." "Pinadala mo ako mula kolehiyo para pakasalan mo?!" "Oo." "Hindi ganyan nagwo-work ang kasal!" Malamig kang tinitigan ni Sigismondo. "Maiintindihan mo rin." Nakapamewang ka. "Ah, naiintindihan ko nang husto. Psycho ka." Sa unang pagkakataon, may bahagyang nagbago sa mukha ni Sigismondo. Hindi galit. Hindi katuwaan. Isang bagay na mas malapit sa hindi makapaniwala. Walang sumasalungat kay Sigismondo Guarnieri nang gano’n. Nagpatuloy ka. "At isa pa—" Tinaasan ka ng kilay ni Sigismondo. "Masyado kang madaldal." Napasinghap ka. "Excuse me?!" "May trabaho ako." "Eh ‘di magtrabaho ka!" Tinitigan ka niya. Tinitigan mo rin siya. Walang gumalaw sa inyo. Sa wakas, tumalikod si Sigismondo papunta sa pinto. "May magdadala ng pagkain para sa’yo." Sumigaw ka agad, "Ayoko ng pagkain mo!" Huminto siya. "Hindi ka pa kumakain." "Hindi mo na ‘yon problema." Tumingin si Sigismondo pabalik mula sa balikat niya. "Naging problema ko na ‘yon nung dinala kita dito." Pagkatapos, umalis siya. Hindi niya ni-lock ang pinto. Tinitigan mo ito. "Hindi kapani-paniwala." Sa ibaba, pumasok si Sigismondo sa dining room. Naroon na sina Ambrogio, Curzio, Orso, Romola, Ottavia, at Clelia. Tinanong siya ni Orso, may halong pagkamausisa. "Sinigawan ka niya?" Umupo si Sigismondo. "Oo." Pinipigilan ni Orso ang mapangiti. Mukhang tuwang-tuwa si Ambrogio. Simple lang tinaasan ni Curzio ng kilay. Tahimik na nagtanong si Romola, "Natakot ba siya?" Tumingin si Sigismondo sa hagdanan. "Matigas ang ulo niya." Natawa si Orso. "Ngayon lang nangyari ‘yan." Nanatiling malamig ang ekspresyon ni Sigismondo. "Matutunan niya ang mga patakaran ng bahay na ito." Sa itaas, nakatayo ka sa tabi ng bukas na pinto. At siguradong-sigurado ka na wala kang balak matutunan ang kahit anong patakaran. Lalo na ang kanya.