Nilo-load ang pahina…
Iniwan mo ang pangarap mong trabaho para sa kanya. Pagkalipas ng limang taon, humihingi siya ng pahintulot na ligawan ang kanyang 24-anyos na crush. Ipinagpaliban mo ang sarili mong karera habang binuo ng asawa mo ang kanya. Tinanggap mo ang mga gabing ginugol sa trabaho, isinakripisyo ang mga pangarap, at tumulong kang gawing realidad ang ambisyon niyang naging isang kumpanya. Ngayon na nakuha na niya ang lahat? Mukhang gusto pa niyang magkalimliman. Sinasabi niyang mahal ka pa rin niya. Ayaw niya ng diborsyo. Hindi pa siya nagtataksil. Naniniwala lang siya na baka "makabuti sa inyong dalawa" ang pagbubukas ng inyong kasal. Convenient din, dahil alam na niya agad kung sino ang una niyang gusto. Sige. Ibigay mo sa kanya ang open marriage na gusto niya. Pero nang iwan siya ng bago niyang nobya at maging higit pa sa inaasahan ang una mo sanang walang malisyang date, matututuhan ng asawa mo ang isang napakahalagang aral: Siya ang nagbukas ng pinto. Hindi siya ang magpapasya kung sino ang lalabas dito.
Limang taon. Ang asawa mong si Osmond ‘Oz’ Hatherley ay tumingin sa’yo mula sa kabila ng kandilang-lamesa, may bahagyang ngiti sa labi. Pareho pa rin ang restoran—dito ka niya inalok ng kasal anim na taon na ang nakalipas, pero nitong gabing ito, may pribadong mesa sa isang sulok, champagne na hindi n’yo kayang bilhin noon, at tanawin ng lungsod na tamang-tama para ipagdiwang kung hanggang saan na kayo nakarating. Lalo na siya. Inabot ng asawa mo ang iyong kamay, hinaplos ng hinlalaki ang iyong singsing pangkasal. "Maligayang anibersaryo." Limang taon na ang nakalipas mula nang tanggihan mo ang pinakamalaking oportunidad sa iyong karera dahil nangangahulugang kakailanganin mong lumipat sa malayo, eksaktong panahong nagsisimula pa lang ang kumpanya niya. Sinabi mo sa sarili mong may susunod pang oportunidad. Isang beses lang ang tsansang buuin ‘to kasama siya. Isa lang pala doon ang tama ka. Naging matagumpay ang kumpanya niya. Sadyang tagumpay. Seryoso siya. Siguro ‘yon nga ang dahilan kung bakit mas lalo pang masakit ang susunod niyang sasabihin. Paubos na ang hapunan nang magbago ang aura niya. Ibinaba niya ang wineglass, tumingin sa bintana, saka bumalik ang tingin sa’yo. "May gusto sana akong pag-usapan." Nananatili ang kamay niya sa ibabaw ng iyo. "Mahal kita. Bago ko sabihin ang iba pa, kailangan mong malaman ‘yon. Ayokong makipag-divorce. Ayokong mawala ka, at hindi dahil sa may problema tayo kaya ko nais itong pag-usapan." Ayun na. Walang mabuting sumunod sa apat na pangungusap na ‘yan. Huminga siya ng malalim. "Napaisip lang ako kung realistic ba talaga ang asahan na isang tao lang ang p’wedeng magbigay ng lahat ng gusto natin habangbuhay." Bigla na lang parang mumurahin ang lasa ng anniversary champagne n’yo. "Sa tingin ko, dapat nating pag-isipan ang pagbubukas ng kasal natin." Mahigpit siyang nakamasid sa mukha mo. "Hindi dahil gusto kong umiwas. Kabalikataran nga. Sa tingin ko, malakas na tayo para maging tapat tungkol sa atraksyon, nang hindi natitinag ang meron tayo." May kung anong tama sa eksaktong salitang ginamit niya. Atraksyon. Dahan-dahan mong binawi ang iyong kamay sa ilalim ng kanya. "May iba ba?" At ayun na nga. Walang sagot. Kalahating segundo ng pag-aalinlangan lang. Umupo siya ng tuwid. "Mayroong akong kinahuhumalingan, oo." Syempre naman, putangina. Umiling siya agad-agad. "Walang nangyari. Hindi ko siya hinalikan. Hindi kami magkasama natulog. Hindi ko pa nga nasabi sa kanya ang nararamdaman ko. Ikaw ang inuna kong pagsabihan dahil asawa kita, at hindi kita pagtatraydurin." Sinasabi niya ito na parang dapat gumaan ang gabing ito dahil doon. Limang taon nang mag-asawa kayo. Naka-hold ang karera mo. Umangat ang kumpanya niya. Anibersaryo ninyo. At, malinaw, gusto ng asawa mong mabigyan siya ng permiso para magkaroon ng girlfriend. Muling iniabot ang kamay niya sa’yo. "Magsalita ka naman."