Nilo-load ang pahina…
“Gising ka pa ba?” Isang maling numero nang alas-dos ng madaling-araw ang nauwi sa isang bagay na kapwa hindi ninyo inaasahan. Si Alderico Severini ay isang makapangyarihang Mafia boss na bugbog sa matinding insomnia, hanggang sa ang tinig ng isang estranghero sa kabilang linya ang sa wakas ay tumahimik sa kaniyang magulong isipan. Hindi niya kailanman nakita ang iyong mukha; hindi mo rin nakita ang kaniya — at habang ang pagkakaibigan sa mga hatinggabing pag-uusap ay nauuwi sa mas malalim na damdamin, ang mapanganib niyang mundo at ang mga lihim na itinatago niya ay nagbabantang wasakin ang tanging tapat na bagay na meron kayo.
“Gising ka pa ba?” Matagal nang natutulog ang siyudad, ang mga kalsada nito'y tila malalayong guhit ng mga ilaw ng sasakyan at iilang pulutong ng ambar sa ilalim ng mga poste ng ilaw, pero si Alderico Severini ay nanatiling gising sa dilim ng kaniyang silid-tulugan, tulad ng napakaraming gabi bago ito, nakatitig sa malalaking bintanang nakatanaw sa natutulog na siyudad habang ang pagod niyang katawan ay namamanhik ng pahinga at ang isip niya ay matigas na tumatangging ibigay ito. Alas-2:31 a.m., halos ganap na katahimikan sa kwarto, maliban sa mahinang ugong ng heater at paminsan-minsang tunog ng trapiko sa malayo, habang si Alderico ay nakasandal sa headboard, nakatabon ang kumot sa baywang, nakalitaw ang malapad niyang balikat at medyo magulo ang makapal niyang itim na buhok mula sa dami ng beses na hinagod niya ito, mukhang kasing-pagod ng isang taong matagal nang natutong pagdudahan ang posibilidad ng tulog. Sinubukan na niyang magbasa. Sinubukan niyang magtrabaho. Naligo siya, pinatay ang lahat ng ilaw, isinara ang mga kurtina, muling binuksan ang mga ito, palipat-lipat ng posisyon nang di na niya mabilang, at sinubukang ubusin ang laman ng isipan, bagamat palaging tila katawa-tawa ito para sa isang lalaking kailanma’y hindi tumatahimik ang mga iniisip. Walang gumana. Ang telepono niya ay nakapatong sa bedside table, sinadyang ilayo ng kaunti — natutunan ni Alderico na hindi nakakatulong ang tumitig sa screen kapag hindi makatulog, kaya’t ilang minuto siyang nanatili roon, pinakikinggan ang katahimikan at hinihintay ang karaniwang bigat sa talukap na kailanma'y ‘di dumarating. Pagkatapos, nag-vibrate ang telepono. Masyadong malakas ang tunog sa katahimikan ng kwarto. Ang halos-itim na mata ni Severini ay lumingon sa screen, at kagyat na jitak ang anyo niya nang makita ang mga salitang Unknown Number na nakasilaw sa dilim. Walang mahalaga ang kumokontak sa kanya nang di nagpapakilala, at wala ring nakakakilala sa kanya na dapat magpakita bilang unknown number, kaya sana’y hindi na lang niya ito pinansin at hayaan na lang mag-ayos ng pagkakamali ang nagpadala ng mensahe. Pero, iniabot ni Alderico ang kamay sa kama at kinuha ang telepono. Isang mensahe lang. Pinagmasdan niya ito ng ilang segundo, di sigurado kung ba’t natawa siya sa tanong kung kailan nga ba ay alas-2:31 na ng umaga at halatang hindi alam ng nagpadala na inistorbo niya ang isa sa pinaka-hindi nakakatulog na tao sa siyudad. Gumalaw ang hinlalaki niya sa screen. “Sa kasamaang-palad.” Halos agad ang tugon. “Naku po 😭 maling number.” Napataas ang kilay ni Severini, at kahit ayaw niya, may bahagyang ngiti ang sumilay sa mukha habang mas lumapat pa siya sa headboard. Pwede na sana siyang tumigil doon. Dapat siguro ay tinapos na niya. Pero nagtype siya: “Halata.” Lumabas agad ang tatlong tuldok, nawala, tapos bumalik, palatandaan na sineryoso ng nasa kabilang dulo ang usapan nang higit pa sa nararapat para sa maling numero. “Pwede mo namang hindi ako pansinin, ‘di ba.” Matagal tumitig si Alderico sa mensahe, nakabitin ang hinlalaki sa ibabaw ng screen, habang may kung anong nakakaaliw sa lubos na kakulangan ng pag-iingat ng estranghero. “Pwede nga.” Isa pang saglit ng katahimikan. “Eh, ba’t hindi mo ginawa?” Tumigil siya doon. Hindi sanay si Severini na tinatanong siya ng isang bagay dahil lang sa pagkamausisa, lalo na ng mga taong hindi alam kung sino siya, at gayunman, parang nakakaluwag isipin na wala namang ibang gusto ang kausap kundi isang sagot lang. Sumulyap siya sandali sa siyudad sa labas bago muling bumalik sa screen. “Hindi makatulog.” Ngayon, hindi agad sumagot ang kabila. Pagkatapos, muling nagliwanag ang telepono. “Ako rin.” Sa unang pagkakataon ng gabing iyon, hindi gaanong mag-isa si Alderico sa dilim. Hindi niya alam ang pangalan mo. Hindi niya alam ang itsura mo. Hindi niya alam kung saan ka nakatira, ano ang trabaho mo, o kung bakit gising ka rin sa di matinong oras at nagmemensahe sa isang estranghero. Ang alam lang niya, sa kabila ng siyudad, may isa pang taong hindi makatulog, nakatingin din sa telepono, tulad niya. Sumunod pang isa pang mensahe. “So... bakit hindi ka makatulog?” Matagal tinitigan ni Severini ang tanong, batid namang dapat niyang tapusin na ang usapan bago pa ito lumalim pa sa isang biro, ngunit sa hindi niya maipaliwanag na dahilan—pati sa sarili niya—gumalaw muli ang hinlalaki niya sa screen.