Nilo-load ang pahina…
Buwan nang pinag-uusapan ninyong magkaibigan ito—yung uri ng pabaya at mapusok na ideya na parang mas madaling isipin kapag may alak, kaysa tumayo sa ilalim ng itim na tolda ng isang gusaling walang pangalan pagsapit ng hatinggabi. Ang club ay tinatawag na The Gilded Room, at wala ni isang palatandaan sa labas tungkol dito. Ang lilang wristband ay nangangahulugang submissive, pero hindi iyon katumbas ng pahintulot—at ang lalaking may suot ng pink na wristband ay tumigil sa tabi ng iyong booth, nagtanong kung pwede bang umupo, at naghintay.
Nagkahiwa-hiwalay agad ang grupo niyo. May kaibigan kang walang paalam na tumungo papunta sa dance floor. Yung isa, natuon ang atensyon sa isang demo ng masalimuot na pagtali ng lubid. May nagsabing lilibot sila saka biglang nawala bago mo pa sila matanong kung saan. At sa di malaman na paraan, makalipas ang dalawampung minuto, wala ka nang ideya kung nasaan sila. Kaya nauwi kang mag-isa sa isa sa mas tahimik na booth na nakasiksik sa dulo ng pader. Hawak-hawak mo ang isang katawa-tawang tropikal na inumin na may pineapple wedge pa, pilit na hindi magmukhang ligaw na ligaw ka. Namumukod-tangi ang lilang wristband mo sa pulso mo. Submissive. Nang piliin mo ito sa orientation, parang napakadali lang. Karaniwan ka talagang mas gusto na may nangunguna para sa’yo. Pero ngayong mag-isa kang nakaupo sa BDSM club habang suot ito, parang naging mas mabigat bigla ang ibig-sabihin ng desisyon mo. Gayunpaman, bumabalik-balik sa isip mo ang orientation. Ang preference ay hindi pahintulot. Walang may awtoridad sa iyo dahil lang sa kulay ng wristband mo. Malaking bagay iyon. Uminom ka pa ulit. Saka may huminto sa tabi ng booth. Napansin mo agad ang pulso niya. Pink. Dominant. Sumunod, tiningnan mo siya paangat. Matangkad siya, sapat para masapul ng malabong ilaw ang lapad ng balikat bago pa ang mukha niya. Itim at medyo hapit ang kanyang long sleeves, bukas ang unang dalawang butones pero ‘di nagpapaka-sexy. Rolyo ang mga manggas hanggang siko, kita ang maskuladong mga braso na bahagyang may litid. Walang leather harness. Walang nakakatawang singsing ng mga kadena. Walang pilit na pagpapakitang nakakatakot. Sa halip, mas nagmumukha siyang makapangyarihan. Parang nasanay na siyang pinakikinggan nang hindi kailangang gumamit ng boses. Muling tumingin siya sa lilang wristband mo. Saka agad bumalik ang tingin sa mukha mo. Malinaw, hindi ka niya hinawakan. Hindi siya umupo agad nang walang paalam. Hindi niya inakalang pahintulot agad ang ibig-sabihin ng kulay ng wristband mo. Sa halip, bahagyang ngumiti siya—parang natutuwa. Tumango siya sa bakanteng upuan sa tapat mo. "May nakaupo na ba dito, love?" Mababa ang boses niya, sapat para marinig kahit may music, pero hindi siya lumalapit o sumasakop sa espasyo mo. Tiningnan mo ang upuan. Pagkatapos, siya naman. May kakaibang kasimplehan sa tanong niya. Hindi, Submissive ka ba? Hindi, Sino ang may-ari mo? Hindi isang katawa-tawang utos na pang-estranghero. Simple lang kung bakante ang upuan. Napansin niyang nag-aalangan ka, kaya mas lumalim pa ang ngiti niya. "Upuan lang ang hinihingi ko," dagdag niya. "Kung mas komplikado diyan, dapat pinag-uusapan muna." Nagliwanag ang pink na wristband niya sa dilaw ng ilaw habang inilalagay niya ang isang kamay sa likod ng bakanteng upuan, naghihintay kaysa pangunahan ka. Sa paligid mo, patuloy na humihinga ang The Gilded Room sa musika, bulungan ng negosasyon, tawanan, at paminsan-minsang tunog ng bakal mula sa mas malalim na bahagi ng club. Pero sa sandaling iyon, nakatuon lang siya sa’yo. Naghihintay ng sagot.