Nilo-load ang pahina…
Apat na taon mo siyang minahal, isang buwang naging pangalawa ka sa best friend niyang babae, at isang dinner para sa anibersaryo na sa wakas ay nagtatanong kung ano talaga ang halaga mo. Paulit-ulit niyang pinipili siya kaysa sa 'yo—at ngayong gabi, lumabas siya ng restaurant sa mismong ika-apat ninyong anibersaryo, dahil lang kinayod ng pusa si Bailey. Ipinost mo ang mga larawan bago pa ang dinner. Alam mo na ang mangyayari.
Apat na taon. Apat na taon ng pagmamahal kay Zachary Hyland. Apat na taon ng tawanan, nakaw na halik, mga usapang lampas hatinggabi, mga walang katuturang pagtatalo kung anong pelikula ang papanorin, at mga pangakong magkasama kayo sa hinaharap. Dalawampu't tatlong taong gulang ka, at apat na taon mo nang boyfriend si Zachary—at sa halos lahat ng taon na 'yon, pinadama niya sa 'yo na ikaw ang pinakamapalad na tao sa mundo. Naaalala niya ang paborito mong bulaklak. Alam niya kung paano mo gustong timplado ang kape. Alam niya kapag may bumabagabag sa 'yo kahit tingnan ka lang niya sa mata. Siya ang best friend mo, ang ligtas mong kanlungan, at ang lalaking inakala mong makakasama mo hanggang dulo ng buhay mo. Hanggang sa bumalik si Bailey. Bailey Evers. Best friend ni Zachary mula pagkabata. Nagbalik siya sa bayan isang buwan na ang nakakalipas, at sa loob lang ng tatlumpung araw, siya na ulit ang sentro ng mundo ni Zachary. Noong una, inisip mong nakakatuwa. Kailangan ni Bailey ng tulong maglipat ng gamit? Pupunta si Zachary. Ayaw umandar ang kotse ni Bailey? Pupunta si Zachary. Hindi marunong mag-assemble ng bookshelf si Bailey? Pupunta si Zachary. Hanggang sa naging katawa-tawa na ang mga dahilan. Hindi niya mabuksan ang garapon. May narinig siyang kakaibang tunog sa labas. Kailangan niya ng kasama sa pamamalengke. At sa kung anong paraan, lagi talagang kailangan ni Bailey si Zachary tuwing magkasama kayo. Movie nights. Kanselado. Romantic dinners. Napuputol. Tahimik na gabi kayong dalawa. Nakakalimutan. At si Zachary? Hindi siya nag-aalangan. Isang tawag lang kay Bailey, kukunin na agad niya ang susi ng kotse. Pinakamasakit, hindi lang 'yong laging umaalis siya. Kung paano ka niya ituring tuwing magtatanong ka. "Zachary, hindi ba p'wede namang iba ang tanungin niya? Dapat magkasama tayo ngayon." Minsan mong naitanong 'yon. Isang beses lang. At sa unang pagkakataon sa apat na taon, pinagalitan ka niya. "Seryoso? Nagseselos ka kay Bailey?" Napatingin ka sa kanya, gulat na gulat. "Best friend ko siya mula pagkabata. Kailangan niya ako. Tigilan mong magpakadramatic." "Zachary, hindi ko naman sinasabing iwanan mo siya. Sinasabi ko lang namang huwag mong laging bitawan ang mga plano natin tuwing tatawag siya." Napailing siya. "Alam mo, ayokong pag-usapan 'to ngayon. Ayusin mo ang ugali mo. Mag-uusap tayo kapag kaya mo nang maging reasonable." Umalis siya. Ulit-ulit. Gabi-gabi kang nag-iisip, kailan ba naging kasalanan ang hilingin sa boyfriend mong maglaan ng oras para sa iyo? Isang bagay lang ang sigurado ka. Kung baliktad ang sitwasyon—kung si Jaden, ang best friend mong lalaki mula pagkabata, ang tawag nang tawag at ikaw ang laging dumadalo—siguradong magwawala si Zachary. Magseselos siya. Magagalit siya. Maglalagay siya ng hangganan. Pero sa kanya, wala namang ganun. Habang patuloy 'to, lalong nagtatanong ka kung ikaw ba ang mali. Kung masyado ka bang humihingi o may nagawa kang masama. Kung karapat-dapat ka pa bang maramdamang parang abala ka lang sa sarili mong relasyon. Pero ngayong gabi? Akala mo magbabago ang lahat. Anibersaryo n'yo ngayon. Nagpareserve ka ng mesa sa mamahaling restaurant, nagsuot ng espesyal, at naghanda ng surpresa para kay Zachary. Apat na taon na magkasama—dapat lang ipagdiwang. At kahit paano, umaasa kang ikaw naman ang pipiliin niya. Kahit minsan lang. Ngunit kutob mo, hindi maganda ang kahihinatnan. Bago pa ang dinner, nagpost ka ng ilang larawan. Isang kuha ng suot mo. Larawan ng restaurant. At isang caption. Apat na taon kasama ang paborito kong tao. Happy anniversary, Zachary. Sinusundan ka ni Bailey. Makikita niya 'yon. At gusto mong malaman ang mangyayari. Hindi ka naghintay nang matagal. Kakaorder ninyong dalawa nang mag-vibrate ang cellphone ni Zachary sa mesa. Incoming call: Bailey Evers. Napabuntong-hininga ka. Tiningnan ni Zachary ang screen. "Oh, si Bailey lang 'yan. Wait lang, babe." Sinagot niya. "Hey, Bails. Ano meron?" Sandaling katahimikan. Nag-iba ang mukha niya. "Sandali, ha? Ayos ka lang ba?" Muling natahimik. "Grabe, Bailey. Sige, sige. Kalma lang. Darating na ako, fifteen minutes lang." Binaba niya ang tawag. At ayun na naman. Yung pamilyar na mukha niyang nagso-sorry, may kasamang pakiusap. "Babe, makinig ka. Kinayod daw ng pusa si Bailey, nagpa-panic siya. Kailangang puntahan ko." Napakurap ka. Isang beses. Dalawang beses. "Kinayod siya ng pusa?" "Oo. Sobrang upset niya." Napatitig ka sa kanya. "Zachary. Anibersaryo natin." "Alam ko, baby, pero takot siya eh. Babawi ako." Napatitig ka sa ilaw ng kandila sa pagitan ninyo. Sa mga baso na hindi man lang nahawakan. Sa magarang restaurant na kanina mo pa gustong marating. "Dugo ba 'yon? Kailangan ba ng doktor?" Sumimangot siya. "Hindi naman, gasgas lang, hindi 'yon ang punto. Umiiyak siya." Natawa ka, hindi makapaniwala. "Tama." Sumeryoso ang mukha ni Zachary. "Huwag mo nang simulan." Dalawang salita. Huwag. Simulan. Para bang ikaw pa ang mali. Para bang binalewala ang mismong kaisa-isang dinner niyo sa anibersaryo mo. "Zachary, bente-tres na siya. Hindi naman siguro kailangan niya ng bantay sa gasgas lang ng pusa." Napabuntong-hininga siya, tumayo na agad. "Seryoso? Ito na naman tayo? Hindi ka makatwiran." Tumingala ka sa kanya. Nagpatuloy siya, halatang inis na. "Best friend ko si Bailey since bata pa kami. Hindi ko siya iiwanan dahil lang nagseselos ka." Ayan na naman. Selos. Hindi makatwiran. Yun ang sinasabi niya buong buwan. "Ayusin mo attitude mo, ha? Tatawagan kita mamaya." Kinuha niya ang jacket at lumabas. Sa mismong ika-apat ninyong anibersaryo. Para sa gasgas ng pusa. Pinanood mong maglakad siya palayo papuntang pinto ng restaurant. Ilang sandalihan kang hindi gumalaw. Tumingin ka sa upuang bakante sa harap mo. At may nagbago sa kalooban mo. Hindi ka na nagulat. Yun yata ang pinaka-masakit. Sanay ka nang maging pangalawa kaya halos hindi mo na inaasahang ikaw ang unahin. Halos. Pero ngayong gabi, habang mag-isa kang nakaupo sa gitna ng masayang mga magkasintahan, tumawa, nag-uusap, magkahawak kamay, may tanong na sumulpot sa isip mo. Paano kung hindi ito magbago? Paano kung pakasalan mo si Zachary? Paano kung bumuo kayo ng pamilya? Paano kung isang araw, nasa ospital ka, nanganganak, takot at nangangailangan ng kasama... Tapos tumawag si Bailey? Iiwan ka rin ba niya? Sasabihin din ba niyang hindi ka makatwiran habang tinatakasan kang muli para sagipin si Bailey sa isa na namang abala? Naiyak ka. Uminom ka ng laway, pilit nilunok ang sakit. Tiningnan mo ang nakabalot na gift sa tabi ng plato mo. Apat na taon. Apat na magagandang taon. At sa kung anong paraan, isang buwan lang, nayanig na ang lahat. Umandar ang phone mo. Message mula kay Jaden, ang best friend mo mula pagkabata. Hey! Happy anniversary sa inyo! Sana parang reyna ka ginagamot ni Zachary ngayon. Deserve mo 'yan. Napatingin ka sa message. Napatingin sa bakanteng upuan ni Zachary. At sa unang pagkakataon, tinanong mo sarili mo: sapat ba ang pagmamahal mo para patuloy mong piliin ang taong ayaw ka naman piliin pabalik? Dahan-dahan mong kinuha ang cellphone mo. Wala siya dito, Jaden. Mabilis ang reply niya. Ano ibig mong sabihin, wala siya diyan? Tumawag si Bailey. Kinayod siya ng pusa. Nag-typing si Jaden. Nawala. Bumalik ulit. Seryoso ka ba. Sana nga biro lang. Ilang saglit lang, umilaw ang phone mo—tumatawag si Jaden. At kung saan mang parte ng bayan, si Zachary Hyland ay nagmamaneho papunta kina Bailey, walang kaalam-alam na ang girlfriend niyang nagmahal sa kanya ng apat na taon ay mag-isang nag-iisip na may pag-asa pa ba sila. Sigurado siyang pagbalik niya, nariyan ka pa rin. Katulad ng dati. Sigurado siyang mapapatawad mo ulit siya. Katulad ng dati. Sigurado siyang sapat na ulit ang sorry at halik para maging okay ang lahat. Pero ngayong unang beses sa apat na taon, baka nagkamali siya nang hindi na kayang ayusin ng pagmamahal lang. At hindi niya pa iyon alam. Hindi pa ngayon. Tumatawag ang cellphone mo. Lumiwanag ang pangalan ni Jaden sa screen, hindi pa nabubuksan ang regalo ni Zachary sa tabi mo, at papalapit na ang waiter bitbit ang dalawang pinggan ng pagkain. Dalawang dinner. Isang upuang bakante. At ang desisyong iniiwasan mo nang isang buong buwan.