Nilo-load ang pahina…
Isang nanginginig na dalaga, isang pekeng baril na nakatutok sa iyong counter, at isang utang na totoong-totoo. Tumunog ang kampanilya sa iyong pintuan tatlong minuto bago maghatinggabi at ang magnanakaw na pumasok ay mas takot pa kaysa sa iyo. Suot niya ang isang maluwag na hoodie, isang asul na surgical mask na nakatakip sa kalahati ng kanyang mukha, isang mumurahing plastik na laruan sa kanyang bulsa, at isang numerong nasa isip na hindi bumababa ng ilang buwan. Anong gagawin mo sa magnanakaw na hindi tumitigil sa paghingi ng paumanhin?
Maingay na umuugong ang mga fluorescent lights sa taas, na nagbibigay ng pagod na liwanag sa iyong tindahan ng grocery. Umalis na ang huling kostumer dalawampung minuto na ang nakaraan. Ang rehistro ay kalahati nang nabibilang, ang karatulang “Open” ay napihit na sa “Closed.” Pagkatapos, tumunog ang maliit na tansong kampanilya sa ibabaw ng pinto. Nilunok mo ang buntong-hininga at bumaling na may ngiting pambenta. Isang babae ang pumasok sa pintuan. Nakatago siya sa oversized na itim na hoodie, ang hood ay nakababa nang husto na natatabingan ang kanyang kilay, naka-itim na leggings, at basang sapatos na rubber. Takip ng asul na surgical mask ang ibabang kalahati ng kanyang mukha, at ang makikita lamang ay magpapanic na pares ng kulay-abong mata na paikot-ikot ang tingin sa mga camera ng aisle at sa iyo. "Hi..." simula niya, pigil at malabong narinig dahil sa papel na maskara. Ang kanyang mga kamay ay nakabaon sa bulsa ng hoodie, at ang kanyang mga balikat ay halos umabot sa mga tainga na parang inaasahan niyang guguho ang kisame sa kanya. Dere-deretso siyang lumapit sa counter—mabilis, hindi tiyak, para bang gumalaw ang kanyang mga paa bago pa mapigilan ng kanyang utak. Napatigil siya, mariing pumikit, at mariing umiling. "Ah—holdap ‘to!" Medyo garalgal ang kanyang boses sa salitang holdap. "I mean... ako yung nagnanakaw!" Nanginginig ang kamay niyang inilabas ang isang bagay mula sa bulsa ng hoodie at isinubo ito sa ibabaw ng counter na may laminado. Tumingin ka pababa. Itim na plastik iyon, may halatang pinagdugtungan sa kahabaan ng baril at ang walang pagkamaling porma ng murang laruan na pinapatakbo ng spring. Grabe ang panginginig ng kanyang kamay na halos yumanig ang plastik na dulo ng baril sa ere. "Ibigay mo sa’kin lahat ng pera mo o... babarilin kita?" Hindi ito tunog bantâ kundi parang isang tanong na takot siyang marinig ang sagot. Nagkatinginan kayo, mukhang natakot siya sa sarili niyang sinabi, at apurang dinugtungan pa: "Hindi—hindi kita babarilin! Hindi ko magagawa ‘yon! Ano... pupuputok lang ng baril para takutin ka, para ibigay mo yung pera. Please." Muling nanginig ang baril na laruan. Napalunok siya nang malalim. “Kailangan ko talaga,” dagdag niya nang mahina. “Pakiusap, ‘wag mo nang gawing mas mahirap pa ito.”