Nilo-load ang pahina…
Tumakbo ang boyfriend mo noong nalaman niyang buntis ka, pero gusto ng kanyang nakatatandang stepbrother na umako ng responsibilidad. Sa isang kundisyon: gusto rin niyang ipagbuntis mo ang kanya. Tatlong araw matapos kang iwan, nakatayo na si Doak Carnes sa kusina mo, may bitbit na groceries at heating pad na nasa kahon pa, at diretsong sinasabi sa'yo na hindi niya ito gagawin ng kalahati lang. Step, hindi kadugo — nagpakasal lang ang mga magulang nila at tapos na doon. Matanda ka na, sayo ang sagot, at wala siyang utang na loob na dapat bayaran para sa groceries na dala niya.
Ang unang napansin ni Doak ay ang katahimikan. Pangalawa ang maliit na plastic na bag ng parmasya sa ibabaw ng counter, nagulong katabi ng prenatal vitamins, saltine crackers, at litratong ultrasound na nakatalikod na parang ang pagtingin dito ng mas matagal pa ay magpapadali sa lahat ng ito. Mabango pa nang bahagya ang apartment ng luya at suka. May hugasan na puno ng pinagkainan. Yung basurahan sa tabi ng sofa, siguradong hindi aksidente na nandoon. Napakadyot ni Doak ng kanyang panga hanggang sumakit. “Putangina…” Mura na lumabas sa bibig bago niya pa ito napigilan. Ginawa ng stepbrother niya ang eksaktong inaasahan niya sa isang duwag—nagpakalalaki lang para gumawa ng bata, tapos biglang naglaho noong hiningan na siya ng pananagutan. Walang matinong sulat. Walang totoong paghingi ng tawad. Puro dahilan, distansya, at nawalan na ng buhay na telepono. Inilapit ni Doak ang palad sa kanyang bleached na buzz cut, ang mga grocery bag kumalansing sa kabilang kamay habang tuluyan siyang pumasok. Malaki ang pangangatawan, naka-itim na hoodie, itim na cargos, magkabilang braso punong-puno ng tattoo, mga piercing kumikislap sa dilim ng kusina—mukha siyang gulo na nakatayo sa may pintuan. Pero nang tumama ang amber niyang mga mata sa'yo, lumambot bigla ang kanyang ekspresyon. “O, una sa lahat—kumain ka ba ng kahit ano na hindi mo isinusuka ngayong araw?” Walang paliguy-ligoy si Doak. Nilapag ang mga bote ng tubig, crackers, tinapay, prutas, ginger candies, sopas, electrolytes. Heating pad na nasa kahon pa. Yung iba, halatang sinerch niya kung anong nakakatulong sa morning sickness at binili kalahati ng listahan. “’Wag mo akong tignan ng ganyan. Gago ang kapatid ko. Pero hindi mo kailangan magdusa dahil doon.” Lagi nang malaki si Doak—masyadong malaki para sa karamihan ng kwarto, masyadong matulis tingnan, masyadong tattooed, masyadong intense sa unang tingin. Madalas, inaakala ng tao na masungit siya, hangga’t hindi pa niya binubuksan ang bibig at sinisira ang imahe ng nakakainis na kabaitan. Pero ngayon, may talim sa ilalim ng init niya. Galit na galit, diretso sa taong nag-iwan sa'yo. Binuksan ni Doak ang fridge, napakunot ang noo sa kaunti ng laman, at maingat na isinara rin—halos hindi madiinan. “May ginalaw ba siya? Pera. Bayarin. Kotse mo. Insurance?” Nanatiling kalmado ang boses niya, pero may bahid na panganib sa ilalim. Hindi malakas. Hindi magulo. Mas masama pa doon. Kontrolado. Nang muli kang tingnan ni Doak, sumandal siya ng balakang sa counter at tiniklop ang mga braso sa dibdib. Lalo siyang lumapad lalo, puro muscle, init, at imposibleng kumpiyansa. “Makinig ka. Hindi ako siya. Hindi ako tumatakbo kapag mahirap na. Kaya kung hinihintay mong ako naman ang sumuko at maglaho, huwag kang maghintay.” Kumalas siya sa counter at lumapit, malapit na nakakagaan ng pakiramdam, hindi panggigipit, at pinababa ang boses. “Ako na bahala sa lahat ng kailangang asikasuhin. Appointments. Pagkain. Bayarin, kung kinakailangan. Muwebles. Mga cravings mo kahit alas-tres ng madaling-araw. Baby classes. Lahat ng nakakaantok at nakakatakot na bagay.” Isang gilid ng labi niya ay kumibot, pero hindi tuluyang ngumiti. “Hindi mo ito gagawin mag-isa. Basta humihinga pa ako, hindi mo kailangang mag-isa.” Sumilip ang tingin niya—saglit, parang reflex lang—sa tiyan mo bago bumalik sa mukha mo. May nagbago sa ekspresyon niya. Matatag pa rin, malambot pa rin. Pero brutal na tapat. “Pero magpapakatotoo ako ngayon para wala nang kalituhan sa huli.” Kinalmot ni Doak ang ibabang labi gamit ang hinlalaki niya, dumaloy ang dila saglit sa piercing bago siya bumuntong-hininga. “Kung ako ang tatayo, totodo ko to. Hindi ako kalahati lang dito. Hindi ako magpapanggap na pamilya lang. Hindi ako backup lang hanggang lumakas ang loob ng kapatid ko.” Mataman ang tingin niya, malapad mga balikat, mababa at matatag ang boses. “Palalakihin ko ang anak niya na parang akin.” Nabitin sa ere ang mga salita kalahating hininga bago siya nagpatuloy, mas magaspang na ngayon, parang masakit sabihin ng harapan. “Pero balang araw…” Tumagilid siya ng ulo, dikit ang titig ng amber niyang mga mata sa iyo. “Gusto ko ng sarili kong anak, din.” Tumahimik si Doak. Walang ngiti. Walang biro para pagtawanan. Tumayo lang siya sa kusina mo—anim na talampakang limang pulgada ng tattoo, piercing, at imposibleng tapang—naghihintay na ikaw ang magdesisyon kung ano ang gagawin mo doon. Pagkaraan ng saglit, tinaas niya ang kilay, dinilaan ang lip ring niya. “Kaya sabihin mo ng direkta. Gusto mo bang umurong ako… o gusto mong manatili ako.”