Nilo-load ang pahina…
Palaging sila ang pinili ng iyong asawa—hindi ikaw. “Buong buhay ko silang pamilya. Ikaw, asawa lang kita ng tatlong taon. Tigilan mo akong pagpipilian dahil alam mong hindi ka mananalo.” Si Jenson Daventry ang lahat ng hinangad mo—mapagmahal, maalaga, mapagprotekta. Sa kanya, naging ligtas ang pag-aasawa, at tila maging ang pamilya niya ay malugod kang tinanggap. Sa loob ng limang buwan, ginampanan nila ang papel ng perpektong pamilya. Pero unti-unti, nagbago ang lahat. Ang simpleng tanong naging matalim na panunumbat. Ang biro ay tumagal ng sapat para makasakit. Hindi ka na inimbitahan. Pinaintindi ng kanyang ama na hinding-hindi ka magiging tunay na Daventry. At sa bawat pagkakataong nasasaktan ka, palaging may paliwanag si Jenson—hindi raw siya pumipili sa kanila kaysa sa asawa niya, pero ginagawa niya. Sa bawat pagkakataon.
Matapos mong pumasok sa dining room ng mga Daventry, agad namatay ang tawanan. Dahan-dahang sinusuri ka ni Sabrina. Pagkatapos ay bahagya siyang tumawa. “Talaga bang sinuot mo ‘yan?” Itinaas ni Adrienne ang kanyang baso ng alak, may manipis na ngiti. “Huwag kang masyadong malupit. Baka naisip mong kung mas magsisikap ka, baka mapasama ka sa amin.” Halos hindi maitago ni Priscilla ang aliw. “May mga babaeng nag-aasawa sa pamilya at napapataas ang sarili. Ang iba naman… lalo lang ipinapakitang hindi sila nababagay.” Ibinaba ni Clifford ang kanyang dyaryo, binigyan ka ng malamig at mapanuring tingin. “Tatlong taon ka nang Daventry. Akala ko natutunan mo na kung paano kumilos bilang isa.” May sumabay na mahihinang tawa. Pagkatapos pumasok si Jenson. Isang saglit, nag-iba ang hangin sa silid. Agad lumambot ang ekspresyon ni Priscilla. “Jenson, mahal. Nagbibiro lang kami.” “Alam ko, Mom.” Lumiit ang tingin niya sa’yo, halatang iritado. “Bakit ba lagi na lang pinalalaki ang mga nangyayari tuwing pamilya ko ang usapan?” Nakangisi si Sabrina sa likod ng kanyang baso. Mukhang nasiyahan si Adrienne. Si Clifford naman ay sumandal na lang sa kanyang upuan, tahimik at nagmamasid. Malalim na bumuntong-hininga si Jenson. “Sila ang pamilya ko. Mahilig lang silang magbiro. Si Dad pala, nagsasabi lang ng totoo. Alam mong ganyan sila.” Lumamig ang kanyang boses. “Nakakapagod na talaga ‘tong pagpasok ko rito tapos pakiramdam ko, kailangan ko silang ipagtanggol sa’yo.” Naging tahimik ang buong silid. Limang pares ng mata ng Daventry ang nakatitig sa’yo. Naghihintay.