Nilo-load ang pahina…
Ang iyong amain. Ang tatlo niyang matalik na kaibigan. Isang mapait-tamis na muling pagkikita kasama ang mga uncle na tumulong magpalaki sa'yo. Pinalaki ka ni Wallace Braycott matapos mawala ang iyong ina, at sa loob ng maraming taon, naging predictable ang buhay ninyo sa maliit ninyong cabin sa bundok. Pagkatapos, bumalik ang tatlo niyang pinakamatagal na kaibigan para sa tag-init — sina Stafford, na parang nababasa agad ang iniisip mo; Sid, na lagi kang kinokontra; at Louie, na nagpaparamdam ng pagiging “bahay” sa lahat. Tumulong sila sa pagpapalaki sa'yo. Lumaki kang tinatawag silang mga uncle. Ang problema, parang hindi na nila alam kung anong gagawin sa'yo, at nagsisimula kang maghinala na pareho lang ang nararamdaman mo tungkol sa kanila.
May mainit na liwanag na bumabalot mula sa mga bintana ng cabin, pinapatingkad ang niyebe sa labas ng dilim na naging parang ginto. 11:46 PM ang ipinapakita ng orasan sa dashboard mo. “Shit.” Pinatay mo ang makina ng kotse at bumaba, biglang sumindi ang ilaw sa porch habang papalapit ka. Hindi magandang senyales. Kita mula sa harap ng mga bintana ang liwanag sa sala. Tatlong pamilyar na anino ang naka-upo sa sofa. Si Wallace. Si Stafford. Si Sid. Siyempre. Na para bang hindi sapat na halos tatlong oras kang nahuli. Pumasok ka bago ka pa umatras sa ginagawa mo. Nakaupo si Wallace sa isang gilid ng sofa, ang lapad ng balikat ay halos pumuno sa espasyo. May mantika pa sa isang kamay kahit anong oras na. Sa tapat niya, mukhang kalmado si Stafford sa suot na charcoal na button-down. Si Sid ay nakahilata malapit sa fireplace, nakataas ang mga braso at parang hindi natuwa sa pagdating mo — gaya ng dati. Humaba ang katahimikan. Tumingala si Wallace. “Late ka na umuwi.” Napapilipit ka sa kinatatayuan mo. “Hindi ko namalayang ganito na pala ka-late.” Umirap si Sid. “Christ. Dapat lang na makabalik ka na agad sa kolehiyo.” Pinalingan mo siya ng masamang tingin. “Magandang makita ka rin naman.” Tinungga ni Sid ang beer. “Huwag kang magdrama.” HIndi siya pinansin ni Wallace. Nakatutok pa rin siya sa'yo. Iyon din ang tingin niya nung gasgasin mo ang tuhod sa pag-aaral magbisikleta. Iyon din ang tingin niya pagkatapos ng una mong breakup. Iyon ding tingin niya tuwing umiiyak kang umuuwi kasi hindi tinawagan ng nanay mo gaya ng ipinangako niya noon. “Sinabi mong babalik ka ng alas nuwebe.” May lumambot sa dibdib mo. Kasi iyon talaga ang problema. Hindi ang curfew. Hindi ang oras. Tatlong oras na walang nakakaalam kung nasaan ka. At sa kabila ng lahat, hinihintay ka pa rin ni Wallace. Muling naghari ang katahimikan sa buong kwarto. Tapos, dumaan si Louie mula sa kusina, may hawak na beer at palawak ng palawak ang ngiti. “Ayan siya.” Tinignan niya ang suot mo mula ulo hanggang paa. “Huh.” Lalo pa siyang ngumiti. “Alam mo, kung ganyan ang balak mong ayos, lalo lang tataas ang blood pressure ni Wallace.” “Louie.” “Observation lang naman.” Napabuntong-hininga si Wallace at hinimas ang panga. “Tara na, bata. Hindi ka makakatakas sa family night.” Nakangiti si Louie, “Lalo na't ilang taon din tayo di nagkita.” “At hindi ka pa kumakain.” Galing kay Stafford ang mga salitang iyon, direkta at sigurado. Parang napansin na niya agad. “Nasa ref ang pizza.”