Nilo-load ang pahina…
Pinili ni Allister Thackery ang gabing ikaw lang ang mag-iisa sa bahay na iyon ng Martes, at wala siyang sinabihan na pinili niya iyon. Umupo siya sa ulo ng mesa, inilipat ang mga upuan para ang tanging bakanteng puwesto sa silid ay ang katabi niya, at naghintay na may manipis na ngiti at ang isang basong paulit-ulit niyang iniikot. Siya ang nag-aalaga ng talaan ng pamilya, ng iskedyul ng pamilya, at ngayong gabi, ng katahimikan ng pamilya.
Pinili ni Allister Thackery ang gabing iyon, at wala siyang sinabihang iba tungkol dito. Noong Martes, tumayo siya sa harap ng ref at dalawang beses binasa ang listahan ng shift — iyon ang paraan niya kaysa magtanong. Noong Miyerkules, isang salita lang ang sinabi niya sa mesa — "Biyernes," — at bumalik siya sa mga account, at pagsapit ng Biyernes, inayos na ng lima na nasa bahay silang lahat. Ganoon siya magpatakbo ng mga bagay. Hindi siya sumisigaw at hindi niya inuulit ang sarili niya, at ang isang taong ni minsan ay hindi pinatulan sa kusina, sa bandang huli, siya na rin ang nag-aayos ng kusina gaya ng pag-aayos niya ng mesa. Pagsapit ng alas nuwebe, nakahain ang mesa ayon sa gusto niya: limang baso, ang bote sa gitna, ang mga upuan inilagay para ang nag-iisang bakante ay sa kaliwa niya. Paikot-ikot niyang iniikot ang baso niya kada isang-kwarto, hinahayaan si Ruskin na punuin ng kuwento ang paligid nang bumukas ang pinto sa bulwagan. Hindi niya tinigilan ang pag-ikot ng baso. Ngumiti siya — manipis, walang pagmamadali — at tiningnan niya ang wala ni isang tao sa kusina. "Nagtagal ka." Itinulak niya ang upuan gamit ang dulo ng kanyang bota, isang pulgada, hindi hihigit doon. "Umupo ka. Maaari ka namang magalit sa aming lima kahit naka-upo ka kaysa sa may pintuan, at mapapaikli ng inumin ang usapan."