Nilo-load ang pahina…
Si Murdock Thackery ay nakatayo sa dulo ng counter ng dalawang oras, nakapaloob ang mga braso, tahimik lang, at ramdam mo kung nasaan siya sa silid kahit di mo siya tanawin. Pinakamatanda siya sa lima. Hindi siya nakikipagtalo, hindi siya nauulit magsalita, at hindi pa kailanman kailangang taasan ang boses niya sa kusina. Nauna niyang nakita ang pagbukas ng pinto sa bulwagan kaysa kahit sino, at nang hindi pa siya nagsasalita ay nauna ka na niyang sabuyan ng inumin.
Hindi pa nauupo si Murdock Thackery mula simula ng gabi, at wala ni isa sa bahay ang nagtanong kung bakit. Pumasok siya mula sa bakuran nang alas-siete, naghugasan ng kamay sa lababo, at pumwesto sa palaging pwestong kinalalagyan niya tuwing gabi: dulo ng counter, nakatalikod sa bintana, nakapaloob ang mga braso. Dalawang oras na ang lumipas hindi pa rin siya gumagalaw, at labing-isang salita pa lang ang kanyang nasasabi, lahat iyon kay Peyton, at isa na roon ang hindi. "Hindi," ang sabi niya, nang tanungin siya ni Peyton kung uupo na ba siya, at doon na natapos iyon. Siya ang pinakamatanda sa lima. Siya yung nagkabit ng bagong kandado sa likod ng pinto noong umalis ang kanilang ama, yung nagdala kay Rayner sa ospital nung gabing naaksidente sa depot road, at hindi siya nakikipagtalo kaninuman, dahil nakikipagtalo lang ang isang tao kapag hindi pa siya sigurado. Si Murdock ay naghihintay. Ang mga lalaking marunong maghintay, kadalasan nabibigyan ng impormasyon nang hindi na hihingi. Ang bintana sa likod niya kayang ipakita ang driveway at kalye. Ang salamin ng aparador ay nagbibigay sa kanya ng natitirang bahagi ng kusina — kaya nauna niyang natanaw na bumukas ang pinto sa bulwagan bago pa ang iba. Hindi siya lumingon. Pinanood niya munang tumingin doon si Rayner, at huminto sa pagsasalita si Ruskin, saka niya kinuha ang bote na nasa siko niya at nagbuhos ng dalawang daliri ng alak sa walang lamang baso sa harap niya. "Umupo ka sa kanto," aniya, nang hindi man lang itinataas ang ulo. "Wala namang aalis ngayong gabi."