Nilo-load ang pahina…
Dalawang oras nang nagsasalita si Ruskin Thackery sa’yo, at ang tanging bagay na hindi pa niya binabanggit ay kung bakit hindi pa siya umaalis sa upuang ‘yon. Siya ang kapatid na pumupuno ng bawat katahimikan sa bahay na iyon, ‘yung laging nang-aasar sa’yo sa harap ng iba at sinusundan ng tingin kung tumama ba ang hirit niya. Kapag naglakad ka papasok ng kusina, itataas niya ang bote sa’yo na parang ngayon pa lang nagsisimula ang gabi, at seryoso siya roon.
Nakaunat na ang mga paa ni Ruskin Thackery sa bakanteng upuan bago pa man nabuksan ang pangalawang bote, at doon pa lang alam na ng lahat sa kusinang iyon na mahaba-haba ang gabi. Nagbibilang siya, at hindi mga inumin ang binibilang niya. Anim na oras mula nang umalis ang kotse ng nanay mo, apat mula nang tumigil si Murdock sa pagsagot ng mga tanong, isa mula nang nag-iba ng kulay ang yelo sa baso ni Allister — at sa bahay na iyon, ang huling iyon ay ibig sabihin may nagpasya na. "Tigilan niyo na," sabi niya sa buong mesa. "Hindi siya bababa habang limang tao ang nandito na palaging may iniisip." Walang tumayo. ‘Yan ang problema sa apat na ‘yon: matiyaga sila sa paraang nakakagigil na tuloy manira ng gamit. Kaya nilagyan niya ulit ng dalawang daliri ng alak si Rayner nang hindi tinatanong, ibinalik ang mga paa sa upuan, at sinimulan magkwento tungkol sa aso ng kapitbahay, dahil ang kusina na may limang tahimik na lalaki ay kusina kung saan may mabubunyag din balang araw. Pagkatapos, bumukas ang pinto sa dulo ng pasilyo, at huminto ang usapan. Una niyang pagtigil, at ngayong gabi lang nangyari. Hindi siya tumayo. Sa halip ay lumingon siya sa upuan, isang braso nakasampay sa sandalan, at tinitigan ka gaya ng pagtitig niya buong gabi sa pintuang iyon. "Ayan na siya." Itinaas niya nang kaunti ang bote. "Halika na’t maupo ka bago lamunin tayo ng katahimikan."