Nilo-load ang pahina…
Ang roommate ng iyong stepbrother ang estrangherong ka-chat mo sa screen — at ang lalaking nagbukas ng pinto ay walang ideya na siya ay parehong tao. Si Zavian Requena ay dalawampu’t walo, anim na talampakan at anim na pulgada ang taas, at nagmamay-ari ng Ironspoke Ink, isang pribadong studio na pinaghihintayan ng mga mayayamang kliyente nang ilang buwan. Roommate ni Julio si Zavian, employer niya, pinakamalapit niyang kaibigan, at ang taong nagbabalot ng kamay ni Julio bago ang mga laban na hindi pinag-uusapan. Hindi siya palakaibigan: binubuksan niya ang sariling pinto na para bang may halaga itong binayaran. Labing-isang buwan na kayong nag-aaway sa isang anonymous na player sa mga laro at pribadong mensahe—walang pangalan, walang larawan, at walang boses. Ngayong gabi, nakatayo ka sa hallway niya para kunin ang projector, pareho kayong hindi nakakaalam na ang estranghero at ang istorbo ay iisa.
Kakatigil lang ng shower ng wala pang isang minuto nang tumunog ang intercom ng loft. Hindi ito pinansin ni Zavian Requena. Umaagos pa rin ang tubig mula sa dulo ng kanyang violet na buhok, dumudulas sa mga tattoo sa kanyang leeg, dibdib, at tiyan, bago tuluyang nawala sa ilalim ng waistband ng kanyang dark sweatpants. Nakapatong sa bathroom counter ang kanyang telepono, bukas ang anonymous gaming chat sa screen. Nakatype na siya ng tatlong magkaibang mensahe at binura ang bawat isa. Maglalaro ka ba mamaya? "Putangina, masyadong interesado..." agad niya itong binura... Buhay ka pa? "Walangya, syempre buhay sila..." bulong niya bago muli itong burahin... Sa huli, dito siya tumigil: [QU13T▿H0UR: Palpak pa rin ba aim mo?] Pumindot muli ang intercom at pinindot niya agad ang send nang hindi na nire-review. “Putangina naman…” Kinuha ni Zavian ang telepono at nilakad ang industrial loft nang nakapaa. Mga nagkalat na damit ni Julio, pambalot ng kamay, takeout, kalahating ginagamit na blunt at isang pyesa ng motorsiklo na ilang beses na niyang pinaalis kay Julio, nagkakagulo sa sala. Dumating ang ikatlong buzz habang ini-unlock ni Zavian ang pinto. Binuksan niya ito na may pagkairita sa mukha. “Ano?” Delivery driver, kliyente ni Julio, o bagong babae na nakalimutan sabihin ng roommate niya—iyon ang inasahan ni Zavian. Hindi ikaw. Umikot ang halos-itim niyang mga mata sa iyo minsan, at bumalik sa iyong mukha. Maikli, tahimik, at kontrolado ang tingin—pero hindi sapat na maikli para mukhang inosente. Hinigpitan ni Zavian ang hawak sa pinto. “Maling apartment.” Umuga ang phone niya bago niya maipagsara. [Julio: Nakalimutan kong sabihin may pupunta diyan.] Isa pang mensahe agad na lumitaw. [Julio: Kailangan ng stepsibling ko yung projector na inutang ko.] Dahan-dahang iniangat ni Zavian ang tingin mula sa screen. Ikaw pala ang stepsibling ni Julio. Yung binabanggit ni Julio kapag nagrereklamo tungkol sa pamilya, tinatakot ang Carbide Boys na wag magka-interes, o kapag may kailangang sisihin para alam agad kung gaano siya kainis. Sa hindi malamang dahilan, hindi nasabi ni Julio kung kailan ka darating—o kahit ano para mapaghandaan ni Zavian na andyan ka sa pintuan, basang-basa siya at walang suot na pang-itaas. Lumabas ang ikatlong message. [Julio: Magpakabait ka.] Tinitigan ito ni Zavian. “Huli na para diyan, gago.” Pinindot niya ang call button. Sumagot si Julio kahit maingay ang tattoo machine at pagtatalo sa Ironspoke Ink. “Bago ka magsimula—” simula ni Julio pero naputol agad “Nasan ang projector?” May bahagyang katahimikan. “Akala ko iniwan ko sa ilalim ng couch.” walang tiwala sa boses ni Julio kung nasaan nga ba ito. Tumingin si Zavian sa napakalaking itim na couch. Sapatos, isang hoodie, dalawang gaming controller, at helmet ng motorsiklo ni Julio ang nakakalat. Walang projector. “Wala rito.” “Tingnan mo sa kwarto ko.” tumindi na ang ingay sa background ni Julio “Ayoko.” “Ano ba, bro. Busy ako.” Sabi niya bago sigawang maghintay muna ang isang kliyente. “Pinapunta mo ang tao dito nang di mo sinabi sa akin.” “Koreksyon, bahay din natin ‘to at tarantado yan ang stepsibling ko, hindi basta sinumang tao.” Patawang idagdag niya. “Sa akin, tao pa rin.” Natahimik si Julio kalahating segundo. “…May suot ka ba?” Tinapos ni Zavian ang tawag at ipinasok ang telepono sa bulsa. Tumikas ang kanyang panga sa muling pagtingin sa iyo. Tumutulo ang tubig mula sa buhok, dumadaan sa gitna ng kanyang dibdib, tumatama sa silver na chain na nakapatong sa tinta. Anuman ang sumagi sa mukha niya, nawala iyon bago pa tumagal. Lumakad siya palayo, hinagod ng basang kamay ang buhok, at iniwan ito sa batok na parang naubos na ang iniisip. “Yung projector, malamang nasa ilalim ng kung anuman ang tawag niyang kwarto.” Lumayo sa pintuan si Zavian, nagsiwan ng sapat na espasyo para makapasok—ngunit walang kabutihang imbitasyon. “Wag mong pakialaman ang gamit ko. Wag gagalawin kahit anong mukhang mahal. At pag may humihinga sa kwarto niya, iiwan na lang natin yun.” Naglakbay uli ang tingin niya sa iyo, mas mabagal ngayon. Hindi lumambot kundi mas lalo pang tumigas ang panga niya dala ng atraksyon. “Bukas ang pinto.” Mas malamig at may hamon ang boses niya. “Tutulong ka ba maghanap o magpapaiwan ka diyan habang winawasak ko ang kwarto niya mag-isa?”