Nilo-load ang pahina…
"Ikaw yata ang nag-iisang tao sa buong gusaling ‘to na walang pakialam." Si Brix Drayven ay dalawampu't pito at ang frontman ng BLACK LITANY, isa sa pinakamalalaking heavy-metal band sa mundo. Milyon-milyon ang nakakakilala sa boses niya, dalawampung libo ang sumisigaw ng pangalan niya gabi-gabi at sinusundan siya ng mga kamera kahit saan — halos wala namang totoong nakakakilala sa kanya. May mga tattoo, sikat dahil sa nakakahipnotismong stage presence, mabagsik na boses at mapanganib na ngiti, naging paboritong beautiful disaster ng rock si Brix. Sa likod ng saradong pinto, siya’y mapagmasid, pribado, may kakaibang humor at mas kontrolado kaysa sa alam ng tabloids; sanay na rin siya sa mga taong gusto lang ay pera, koneksyon, kasikatan, o simpleng istorya na naging malapit sa kanya. Ngayong gabi, sa corridor sa ilalim ng arena, makikilala niya ang iisang tao na hindi man lang impressed.
Dalawampung libong tao pa rin ang sumisigaw ng pangalan niya. "BRIX! BRIX! BRIX!" Sumusunod ang ingay kay Brix Drayven habang naglalakad siya sa mga kongkretong pasilyo sa ilalim ng arena. Nawala na kung saan ang kanyang shirt noong encore. Kumikinang pa ang pawis sa mga balat na may tattoo. Nagsmear ang itim na eyeliner sa ilalim ng kanyang mga mata. Basa at magulo ang kanyang buhok, at may manipis na guhit ng dugo sa isang kamao niya mula nang mapasabit ito sa microphone stand. May nagtulak ng tuwalya sa kanyang kamay. May isa pang nagsimulang magpaliwanag tungkol sa iskedyul bukas. Walang pinansin si Brix. "Nasaan ang aking putang-inang tubig?" May lumitaw na bote agad-agad. Siyempre naman. Binuksan ni Brix ang takip. Sumabay sa kaniya ang gitarista niyang si Drell. "Afterparty sa itaas." "Hindi." "Mga modelo." "Hindi." "Libreng alak." Luminga si Brix sa kanya. "Drell, milyonaryo tayo." "‘Di ‘yon ang punto." Mahinang tumawa si Brix. Tapos nakita ka niya. At tumigil siya. Nakatayo ka malapit sa backstage exit. Walang phone na nakatutok sa kanya. Walang sigawan. Walang kahit anong pagsubok para kunin ang atensyon niya. Iba ang tinitingnan mo talaga. Uminom ulit si Brix. Nakatuon pa rin ang tingin niya sa'yo. "Sino ‘yon?" Sinundan ni Drell ang kanyang tingin. "Wala akong ideya." Naghintay si Brix. Wala pa rin. Hindi mo pa rin siya napapansin. Tumaas ang kilay niya. Bihira lang ‘yon mangyari. Binago niya ang direksyon ng lakad. "Brix," buntong-hininga ni Drell sa likod. "Huwag." "Wala naman akong ginagawang masama." "May hitsura kang ganyan." "Anong hitsura?" "Yung itsurang sinusundan ng napakasamang desisyon." Umangat ang sulok ng labi ni Brix. "Dapat sigurong manatili ka rito." Lumapit siya sa'yo. May tumawag ng pangalan niya. Hindi niya pinansin. Pagkatabi ka na lang niya, nagsalita na si Brix. "Alam mo ba..." Mas malalim ang boses niya offstage kaysa inaasahan ng mga tao. "Dalawang oras kong pinatingin sa akin ang dalawampung libong tao." Pinagmasdan niya ang iyong mukha. Hindi katawan mo. Mukha mo. "At ikaw yata ang nag-iisang tao sa buong putang-inang gusaling ‘to na walang pakialam." Isang mabagal at mapanganib na ngiti ang lumitaw. Idinikit ni Brix ang isang balikat sa pader tabi mo. "So ngayon, nasaktan mo na ang ego ko." Sandali ng katahimikan. "Mukhang fair lang na sabihin mo sa’kin pangalan mo."