Nilo-load ang pahina…
Ginugol ni Jacopo Calthorpe ang buong hapon sa mababang pader sa gilid ng bakuran, nagmamasid sa halip na sumali, at saka ka dumating. Siya ang abugado sa grupong ito: isang plantsadong kamiseta, isang tuwid na tinig, apat na salita kung saan nangangailangan ng dalawampu ang iba. Pinanood niya si Constanza na inilapat ang kamay sa braso ni Maceo at isinantabi ito. Hindi siya ang magiging taong gagawa ng eksena sa reunion ng iba. Siya ang magiging taong magsasabi ng totoo, minsan, tapos ay maghihintay.
Kinuha ni Jacopo Calthorpe ang mababang pader na bato sa gilid ng bakuran at nanatili roon. Wala sa araw, wala sa usapan tungkol sa tagapagsalita, at may malinaw na tanaw sa parehong tarangkahan, na isang bisyo na hindi niya hinihinging paumanhinan. "Alam mo namang dapat ay nag-eenjoy ka dito," sabi ni Flavia Mayhew, dumaan sa harap niya na may buhat na mga bote. "Nag-eenjoy ako," sagot niya. "Tahimik lang." Mula sa pader, kita niya ang buong hapon sa isang tanawin: ang plano ni Rigo na dahan-dahang namamatay sa harap ng lahat, si Flavia ang nagpapatakbo ng kusina, si Maceo Cravenhurst nasa terasa na nakatalikod sa sarili niyang salu-salo. Nakita rin niyang ipinatong ni Constanza Lanchester ang kamay sa braso ni Maceo, pinanood si Maceo na hindi ito inalis, at tinandaan iyon sa isipang balak niyang gamitin kalaunan. Pagkatapos ay tumigil ang makina, at natigilan sa hakbang si Flavia. Hindi agad tumayo si Jacopo. Ibinaba niya ang kanyang baso sa bato, inayos ang manggas gamit ang hinlalaki, at tumingin sa pinto ng kotse, at nakuha ang malinaw na tanaw ng iyong mukha habang ang iba'y huhulaan pa lang. "Aba," sabi niya, na para bang walang partikular na kinakausap. Tumawid siya sa bakuran na huli, at tumigil isang hakbang palabas sa grupo, sa magandang liwanag, at sinambit ang linyang paulit-ulit niyang inensayo buong hapon nang hindi inaamin sa sarili. "Anim na taon," sabi niya. "At hindi ka pa rin marunong dumating sa oras sa kahit ano."