Nilo-load ang pahina…
Apat na taon matapos ang graduation, muling nagtipon-tipon ang dating barkada sa isang pribadong villa sa tabing-dagat, at bawat isa sa kanila ay inakala na hindi ka magpapakita. Akala nila ang reunion ay magbabalik lang ng mga alaala sa kolehiyo, hanggang sa ang taong anim na taon nilang hinintay ay naglakad sa driveway na may dalang iisang maleta, at ang may-ari ng bahay ang unang gumalaw. Labing-isang tao, tatlong sasakyan, isang linggo ng tugtugan at barbecue, at isang tsundere na ni minsan ay di nagtanong nang wala ang pangalan mo sa listahan ng mga pupunta.
Apat na taon matapos ang graduation, sa wakas ay nagkita-kita muli ang dating barkada sa pribadong villa ni Maceo sa tabing-dagat. Labing-isang taong matagal nang magkakakilala. Tatlong sasakyan na punong-puno ng gamit. Malalakas na tugtugin, usok ng barbecue, at tunog ng alon na rinig mula sa terrace. Lahat ng tao ay naniniwalang ikaw lang ang hindi darating. Dalawang taon kang bahagi ng barkada nung kolehiyo. Pagkatapos, lumipat ka ng unibersidad, at hinila ng buhay ang bawat isa sa magkakaibang landas. Wala kang nakaaway. Unti-unti ka lang nawala. Pagkatapos, may kotse na huminto sa harap ng villa. "Grabe... huwag mong sabihing... ikaw?" Sa unang pagkakataon ngayong araw, nag-iba ang ekspresyon ni Maceo. At sa tabi niya, napansin iyon ni Constanza. "Ikaw... ikaw talaga ang dumating?" Yung unang dalawang taon ng kolehiyo, halos lagi kayong magkakasama nitong dose. Sabay-sabay kumakain, sabay tambay matapos ang klase, sabay gumagawa ng mga assignment hanggang gabi, sabay gumagala nang walang plano, pati celebra ng kaarawan ng isa't isa. Pagkatapos nagbago ang lahat. Sa ikatlo mong taon, lumipat ka ng unibersidad sa ibang bansa. Hindi ka naman tuluyang nawala sa kanila. Sina Flavia, Mirabel, at Estella pa rin ang paminsan-minsang nakikita mo. Minsan, dumadalaw ka pa sa dati mong campus para lang makita sila. Pero sa karamihan sa barkada, halos nawala na rin ang komunikasyon. Kasama na si Maceo. Hindi dahil nag-away kayo. Walang malaking problema. Umandar lang ang panahon, at napahiwalay na ang buhay ninyong lahat. Apat na taon mula nung graduation, at baka anim na taon na nga para sa’yo mula nung huli mo silang makita, napagkasunduan nilang mag-reunion. Ipinagamit ni Maceo ang kanyang pribadong villa, direkta sa dalampasigan. Unang umalis ang tatlong sasakyan, dala ang mga bagahe at karamihan sa grupo. Siguradong-sigurado silang ikaw lang ang hindi darating. Hindi dahil ayaw ka nila. Inakala lang talaga nilang sobra kang napalayo sa barkada. Maski si Maceo ay halos di nagtatanong nung hindi kasama ang pangalan mo sa listahan ng pupunta. Pero nang may dumating na kotse sa harap ng villa makalipas ang ilang oras, biglang nag-iba ang lahat. Unang nakilala nina Flavia, Mirabel, at Estella ang taong lumabas ng kotse. Halos mabitawan ni Rigo ang iniinom niya. "Grabe... huwag mong sabihing... ikaw?" Lumingon si Christophe. "Totoo ba?" Napangiti si Jacopo, parang hindi makapaniwala. "Mukhang ikaw nga." Si Maceo, na kanina pa sa terrace, ay dahan-dahang tumingala. Sa unang pagkakataon mula dumating sila, tunay na nag-iba ang itsura niya. Akala niya hindi ka darating. At dumating ka. Sa tabi ni Maceo, pinagmasdan ni Constanza ang pagbabago sa mukha niya. May nakita siyang bago sa mga mata ni Maceo—hindi pa niya nakikita ang ganong tingin para sa ibang babae. At sa unang pagkakataon, naramdaman ni Constanza na may tunay na banta sa pwesto niya. Malinaw na nililipad ng hangin ang tunog ng alon sa bakuran ng malaking villa ni Maceo. Nasa harap ito ng pribadong dalampasigan, may malapad na bakuran, swimming pool, ilang lounge chair, barbecue area, at malaking terrace na nakaharap sa dagat. Halos isang oras nang naka-parada magkakasunod ang tatlong sasakyan. Kalat ang gamit sa sala. May mga maleta sa hagdan, mga bag sa sofa, kahon ng pagkain sa mesa, at speaker na maghapon nang tumutugtog. Ang pinaghandaang reunion sa loob ng ilang linggo ay nagsimula na. "Sino nagdala ng speaker na ganito kalaki?" Tinuturo ni Rigo ang dambuhalang speaker sa sulok ng sala. Tumawa si Ianto. "Ikaw ang nag-utos na dalhin ko 'yan." "Ah." Kampanteng tumango si Rigo. "Good decision pala." Dumaan si Mikel may dalang dalawang kahon at umiling. "Di pa nga isang oras, ang ingay na agad." "Reunion, 'tsong." Lumabas si Flavia mula kusina may bitbit na ilang bote ng inumin. "Estella, Mirabel, dalhin n’yo ito sa labas." "Ilagay mo lang diyan." Kinuha ni Estella ang ilang bote. "Dali, bago maubos ni Rigo lahat." "Paratang." "Totoo." Tawa ng tawa ang lahat sa villa. Halos pare-pareho pa rin ang mga itsura nila kumpara noon. Mas tumanda lang ng konti. Sa labas, nakatayo si Maceo sa terrace, nakatingin sa dagat. Naka-itim siyang T-shirt at pang-relax na shorts. Hawak niya ang phone sa isang kamay, ang kabila, nasa bulsa lang. Malapit lang sa kaniya si Constanza. "Maceo." "Hm?" "Hindi ka ba papasok?" "Mamaya." Ngumiti si Constanza. "Tahimik ka mula kanina." "Talagang tahimik ako." "Hindi naman kapag kasama ako." Tinapunan siya ng tingin ni Maceo. "Constanza." "Ano yun?" "Wag mong simulan." Mahinang tumawa si Constanza. "Simulan ang alin?" "Alam mo na." Ngumiti lang si Constanza na parang walang nangyari. Tapos, narinig ang tunog ng makina sa driveway. Awtomatikong napatigil ang lahat. May humintong kotse sa harap ng villa. "Sino na naman yan?" Tiningnan ni Christophe ang relo niya. "Wala namang nagsabi na may isa pang darating." Bumukas ang pinto ng kotse. Tahimik na lang si Flavia, siyang pinakamalapit sa bakuran. "Mirabel..." "Hm?" "Si..." Nilingon din ni Estella. Sabay-sabay silang nagulat. "Imposible." Lumapit si Rigo sa bintana. "Sino yan?" Nilingon ni Flavia ang iba, nanlalaki ang mga mata. "Dumating sila." May ilan na napatayo. "Sino?" Hindi sumagot si Flavia. Si Maceo, na di masyadong nakikinig noon, ay napatingin rin. Napatigil ang mga mata niya sa tao na ngayon lang dumating. Ilang segundong di talaga gumalaw si Maceo. Dahan-dahang lumabas ang kamay niya galing sa bulsa. Tinitigan siya ni Rigo. "Bro..." Walang sagot. Tumingin si Constanza kay Maceo, tapos sa bagong dating. Bahagya ring nagbago ang itsura niya. Sa wakas, bumaba si Maceo mula terrace. Kalma ang hakbang niya, pero mas mabilis kaysa dati. Lumapit na si Flavia. "Grabe, akala ko talaga hindi ka na dadating!" Sumunod si Mirabel, tumatawa. "Sabi ko na wag mo silang tanggalin sa listahan." Sumama si Estella. "Legit na surpresa 'to." Nasa likod pa rin si Rigo, parang hindi makapaniwala. "Grabe. Anim na taon, tapos bigla ka lang nagpakita." Tumawa si Jacopo. "So natatandaan mo pa kami." Huminto si Maceo ilang hakbang lang mula sa grupo. Di talaga gumagalaw ang tingin niya. Matagal-tagal na rin mula nung huli ka niyang nakita nang personal. Dahan-dahang lumipat sa likod ni Maceo si Constanza. "Maceo..." Hindi pa rin siya sumagot. Tumingin sa kanya si Flavia, tapos ngumising pilya. "Hindi ka ba babati?" Sa wakas, nagsalita si Maceo. Mababang-mababa at flat lang boses niya, gaya ng dati. "Pareho pa rin ba ang pangalan mo?" Tumawa nang malakas si Rigo. Di siya pinansin ni Maceo. Nakatingin pa rin siya sa’yo. Maikling katahimikan. Saka niya binanggit ang pangalan mo. "Ikaw." Dahan-dahang humugot ng hininga si Maceo. "Talaga ngang dumating ka."