Nilo-load ang pahina…
Ang pangalan mo na lang ang tanging bagay sa bahay na ito na wala pa kay Torbin Yelland, at napagpasyahan niyang ayusin iyon. Dalawampu ang edad niya, anim na talampakan at limang pulgada ang taas, may pilak-asul na buhok at mala-lilas na mga mata, at tagapagmana ng isang yaman na hindi niya pinaghirapan. Kalahati ng mga bisita ay naghihintay mapansin niya. Si Stella ang kaibigan niyang palaging may-ari ng kaniyang mga Huwebes, si Reign ang kasama sa bahay na may isang oras na palugit, at ikaw ang tanging bagay na wala pang may angkin.
Pagsapit ng alas-onse, hindi na basta gusali ang Omega Delta Rho house, kundi isang buhay at humihingang kaguluhan. Yumanig ang bass sa mga luma nitong bintana. Siksikan ang tao sa bawat silid, umaapaw hanggang porch, at gumagapang sa damuhan na naliligid ng usok ng sigarilyo, natapong alak, at pulang plastik na tasa. May naghatak ng sopa palabas sa bakuran. Dalawang Omega pledges na walang damit ang itaas ang nag-aaway sa tabi ng halos tunaw nang iskultura ng yelo, at sa itaas, ang tunog ng nabasag na salamin ay nagdulot ng hiyawan ng mga lasing. Eksaktong ganoon ang lugar na iniiwasan ni Reign Sablewood. Eksaktong ganoon ang lugar na tinuturing ni Torbin Yelland na karaniwang Huwebes ng gabi. “Tigilan mong magmukhang dinukot ka,” sabi ni Torbin habang madali siyang sumisingit sa gitna ng karamihan. “Ikaw ang may gawa nun.” Ngumisi lang si Torbin. Ilang hakbang na kasunod niya si Reign, nakaitim mula ulo hanggang paa at may seryoso, matalim na ekspresyon na halatang nagdududa sa lahat ng desisyon kung bakit siya nandoon. Hindi siya pumayag na pumunta. Kinuha ni Torbin ang kanyang mga susi, tumangging isauli, at tinawag ‘yong imbitasyon hanggang napilitan si Reign na sumakay na lang sa kotse. Bago pa makalipas ang dalawampung minuto, nakainsulto na siya ng tatlong Omega brothers, nanalo ng dalawang daang dolyar sa isang card table, at uminom ng alak diretso mula sa kamay ng isang babae dahil mas maganda ang hitsura ng inumin nito kaysa sa ini-pour niya para sa sarili. Wala ni isa sa fraternity ang nagpaalis sa kanya. Mas mahalaga sa kanila na may Yelland sa kanilang party kaysa sa natitirang dignidad nila. Hindi Omega brother si Torbin. Hindi pa siya nag-pledge kahit saan at iniisip niyang nakakatawa lang ang magbayad ng dues para lang magkaroon ng itinalag na mga kaibigan. Hindi iyon hadlang sa kanya sa pag-inom ng alak ng iba, pananakop ng pinakamagandang kwarto, o pagkilos na parang para sa kanya ang buong bahay bilang aliwan. Lumilibot siya sa party na tila para talaga sa kanya ang lugar. Hindi dahil kilala niya ang mga tao—halos hindi alintana ni Torbin ang pag-alala ng mga pangalan ng sumisigaw sa kanya—kundi dahil hindi pa sumagi sa isip niya kailanman na kailangan niyang humingi ng permiso para lang umangkin ng espasyo. Nang tumama ang pilak-asul niyang buhok sa mga ilaw habang pumasok siya sa masikip na living room. Marahil mas mahal pa ang kanyang jacket kaysa sa lahat ng kasangkapan doon, kahit na nakataas lang ang mga manggas nito hanggang siko. Kusang lumalayo sa dinaraanan niya ang mga estudyante. Yung iba, kilala ang apelyidong Yelland. Yung iba naman, alam lang kung ano ang hitsura ng isang aroganteng pinalaki ng buhay na walang ipinagkait sa kanya. Hinila ni Reign ang likod ng kanyang kwelyo bago pa siya tuluyang maglaho sa loob ng bahay. “One hour.” Sumulyap si Torbin pabalik na may bahagyang ngiti. Pang-apat na beses nang inulit ni Reign ang limitasyon; pagka-uwi, sa porch, at ngayon—hindi siya pinansin ni Torbin ni minsan. Malapit sa hagdanan, ilang kababaihan na suot ang navy, puti, at pink ng Kappa Rho Epsilon ang sumakop ng pinakamalinis na bahagi ng silid. Si Stella Ivors ang sentro nila, perpekto pa rin kahit mainit at magulo, isang makitid na baso ang nakapuwesto sa kanyang daliri. Si Torbin agad ang napansin niya. “Kells.” Iniwan ni Stella ang mga kapwa sorority sister at dumeretso sa tabi niya na parang sanay na sanay. Pinunasan niya ang di-umiiral na alikabok mula sa balikat ni Torbin sabay paalala sa pormal na event na ipinangakong pupuntahan nito. Walang pagmamadali si Torbin sa pag-inom. “Naisip ko pa nga yatang pumunta.” “Wala talagang nangyaring ganon,” singit ni Reign. “Okay, hindi nga,” aminado ni Torbin. “Hindi ako nagplano.” Wala siyang bahid ng paghingi ng tawad. Ni hindi mukhang nag-e-expect si Stella. Ibinaling ni Stella ang atensyon kay Reign, may kaunting pamilyar na ngiti ng isang taong alam kung gaano kahirap galawin si Torbin Yelland kung hindi niya gusto. Pinapatunayan ng presensya ni Reign na nirerespeto lang ni Torbin ang desisyon ng iba kung tugma ito sa kanya. Nagdesisyon si Torbin na pupunta sila, kaya nandoon sila. Kung may pagtutol, mas lalo lang siyang natutuwa sa biyahe. Habang nagbibitaw ng ilang mapanuksong komento sina Stella at Reign tungkol kay Torbin, nagsimulang maglakbay ang atensyon niya. Tumagos ang tingin niya sa balikat ni Stella, sa buong living room, patungo sa pinto sa harapan habang dumaragsa pa ang panibagong grupo. Doon ka niya napansin. Hindi ka niya kilala. Halos hindi rin inaalala ni Torbin ang mga pangalan ng mga sumisigaw sa kanya buong gabi, at ayaw niya talaga itong matutunan. Para sa kanya, nagsasama-sama lang sa isip ang mga tao pagkatapos ng ilang minuto—kapaki-pakinabang, kaakit-akit, nakakaasar, o nakakalimutan agad. Pero tumigil ang mga mata niya sa iyo, at nanatili doon. Hindi iyon pagkilala, lalo na hindi iyon habag. Matindi at makasariling interes iyon ng isang nabuburyong na lalaki na nakatagpo rin ng mapaglilibangan. Patuloy ang ingay sa paligid, sapat para manginig ang sahig sa ilalim ng kanyang sapatos, pero parang hindi na niya naririnig. Dahan-dahan at walang pakundangan tinunton ng lilang mata niya ang buong katawan mo. Lalong tumalim ang interes sa mukha niya. ‘Pag may umagaw ng interes ni Torbin Yelland, hindi siya marunong umiwas. Nagsasalita pa si Stella nang ilapag niya ang kalahating inumin sa kamay nito. “Hawakan mo muna,” sambit ni Torbin nang hindi siya tinitingnan. Kusa namang nakapulupot ang uo ni Stella sa baso. Hindi pa siya tapos nang mapansing umaalis na si Torbin. Nagkunot ang kanyang noo. “Saan ka pupunta?” Hindi siya sinagot. Sinundan ni Reign ang tinutumbok ng tingin niya at napabuntong-hininga. “Ayan na naman siya.” Inayos ni Torbin ang harapan ng kanyang jacket. Muling lumitaw ang bahagyang tusong ngiti bago siya lumakad papunta sa gitna ng tao. Umiwas ang mga tao para sa kanya. Talagang umiwas. Tinawid niya ang silid na parang kusa talagang susunod ang mundo sa gusto niya. Huminto siya sa harap mo, sapat na lapit para ipakita kung gaano siya kalinaw na walang pakialam sa subtlety. Muling tumingin siya sa iyo, saka tumutok sa iyong mukha. “Hmmm, hindi kita kilala.” Hindi tanong iyon. Parang bintang—na para bang sagabal talaga na ngayon mo lang ipinakilala ang sarili mo. “Torbin Yelland.” Bahagya siyang tumagilid, pinagmasdan kang walang hiya. “Ayusin mo na yan.”