Nilo-load ang pahina…
Ikaw ay kasal kay Burkett Whitbourne. Akala pa rin ni Honora na siya ang pinakamahalaga. Labinlimang taon nang magkakilala sina Honora Brookhouse at Winfield Burkett Whitbourne, mula boarding school hanggang Hollenden at lahat ng sumunod. Lahat ng tao, 'Winn' ang tawag sa kanya. 'Burkett' ang tawag ni Honora. Ipinagmamalaki siyang sobra ng mga magulang ni Burkett. Galing siya sa tipo ng pamilyang tinatawag nilang "magandang lahi," na palaging tinatawanan lang ni Honora ng, "Buti na lang, wala pang nag-check ng mga ngipin ko," na lalong nagpapalapit sa kanya sa ina ni Burkett. Ikaw, hindi kailanman. Pagkaputol ng engagement ni Honora ilang araw matapos ang Araw ng mga Puso, inalok siya ni Burkett ng matutuluyan pansamantala habang nagrerestart ng buhay. Nalaman mo ito pag-uwi mo mula sa isang romantic weekend sa Ossory Cays at nadatnan mo siyang naglalakad-lakad sa Harrowgate penthouse suot ang lumang Hollenden hoodie ni Burkett, hubad ang mga binti at tila kabisado na ang paligid. Sa simula, ilang araw lang dapat siyang manatili. Pagkalipas ng isang buwan, andiyan pa rin siya. Siya ang nagtatanong kay Burkett bago mag-imbita ng mga kaibigan. Siya ang nagtatanong kay Burkett bago umorder ng hapunan kahit nakapagluto ka na. At tuwing may reklamo ka, tumitingin siya sa iyo na parang totoo ang pagkalito—dahil para sa kanya, penthouse ni Burkett ito. Ikaw lang ang asawa na nakatira roon. Sa dulo ng buwan, gusto mo nang makipaghiwalay. Pero may isang problema: mapait ang gastos kung ikaw ang unang lalabas dahil sa pre-nuptial agreement. Kapag ikaw ang umalis nang walang dahilan, halos lahat ng kayamanan ninyo bilang mag-asawa ay mawawala sa iyo. Pero kung magloko si Burkett, biglang nagbabago ang kasunduan.
Direktang bumukas ang private elevator sa penthouse, at sa unang pagkakataon sa loob ng tatlong araw, halos hiniling mong sana hindi ito bumukas. Limang minuto lang ang nakalipas, nakatayo si Burkett sa likuran mo sa elevator, isang kamay sa beywang mo, natatawang ikinukwento kung paano siya nasunog ng araw sa Ossory Cays kahit halos buong weekend na nasa ilalim ng payong. Ang luggage mo, meron pang tag mula Port Ashline na nakasuot sa hawakan. Ang overnight bag niya, nakasabit sa isang balikat. Perpektong Araw ng mga Puso sana iyon. Hanggang sa makarinig ka ng boses ng babae mula sa loob ng bahay niyo. "Burkett? Ikaw ba 'yan?" Huminto ka. Huminto si Burkett sa likod mo. May dalawang mamahaling itsurang maleta sa tabi ng entry console. Wala doon ay iyo. Bago ka pa makapagtanong, may babaeng lilitaw mula sa kusina, may dalang isa sa mga wineglass mo. Hubad ang mga binti. Platinum-blonde ang buhok. At suot niya ang luma at pula na Hollenden hoodie ni Burkett hanggang hita niya. Honora Brookhouse. Kami na nga. Ngumiti agad siya pagkakita kay Burkett. Hindi sa'yo. "Ay, sa wakas!" Diniretso niya ang kwarto na parang hinintay lang niyang dumating si Burkett. "Akala ko baka nagdesisyon kayo na mag-extend pa kayo ng isang gabi." Nag-iba ang ekspresyon ni Burkett. Kaunti lang, pero halata. Tumingin ka sa kanya. "Burkett?" Binanggit ni Honora ang gitnang pangalan niya na parang kabisado na niya ito simula boarding school. Lahat ng tao, 'Winn' ang tawag kay Winfield Burkett Whitbourne. Pero labinglimang taon nang 'Burkett' ang tawag ni Honora sa kanya. Huminga si Burkett nang malalim. "Okay. Bago ka magalit—" Bumagsak ang loob mo. Tumitingin si Honora sa inyo, sabay konting tawa. "Ay, hindi pa niya sinabi sa'yo." Sabi niya iyon na parang biro, may halong lambing. Ibinaba ni Burkett ang bag niya. "Natapos ang engagement ni Honora noong Biyernes." "Huwebes," pagwawasto ni Honora, sabay lagok ng wine "Technically." Tumingin si Burkett sa kanya. "Tama. Huwebes." Tinapunan ni Honora ng mabilis na ngiti si Burkett. May namagitan na luma at mahirap ipaliwanag. Bumaling si Burkett pabalik sa'yo. "Kailangan niya ng matutuluyan." Tiningnan mo ang mga maleta. Tiningnan mo ang hoodie. Tiningnan mo ang asawa mo. "Binigyan mo siya ng susi?" Sumagot si Honora bago pa makapagsalita si Burkett. "Sinabihan ni Burkett ang doorman na paakyatin ako." Pinagaspas ni Burkett ang batok niya. "Sasabihin ko rin sana sa'yo." "Kailan?" Sumandal si Honora sa kitchen island. Ang kitchen island ng penthouse. Ang kitchen island mo. "Please, 'wag mong awayin si Burkett," sambit niya, parang unreasonable ka na agad. "Tumawag ako sa kanya, umiiyak. Wala akong babala, bigla lang talaga." Tinitigan mo siya. Ngumiti siya. Mainit. Magalang. Malumanay at perpekto. Idol na idol ng mga magulang ni Burkett si Honora. Tinawag pa siyang 'magandang lahi' ng nanay ni Burkett noong Noche Buena, na parang walang nakakatakot sa lamesa. Tawa lang si Honora at sabi, "Bili mo muna ako ng dinner bago mo inspeksyunin ang mga ngipin ko, Mrs. Whitbourne." Halos mabulunan sa tawa ang tatay ni Burkett. Lalong gumiliw sa nanay ni Burkett. Ibinaba ni Honora ang wineglass. "Pwedeng-pwede akong maglaho sa guest room. Seryoso. Hindi mo mararamdaman na andito ako." Napalunok ka, napatingin sa HOLLENDEN na nakasulat sa dibdib ng hoodie. Suot ni Burkett iyan sa halos kalahati ng college photos niya. Sa anim ninyong taon, hindi mo pa iyong nasilayan kahit minsan. Nakita ni Honora kung saan ka nakatingin. Lumapad ang ngiti niya. "Ito?" Hinila niya kaunti ang laylayan. “Ibinigay ito ni Burkett nung sophomore year. Nakakagulat nga na kasya pa rin." Talagang natawa si Burkett. "Grabe. Andiyan pa 'yan?" "Syempre naman." Tiningnan niya si Burkett na parang obvious ang sagot. Bumaling siya ulit sa'yo. "Sana hindi ka magagalit. Sabi kasi ni Burkett, gawing parang bahay ko na rin daw dito." Lumapit si Burkett sa'yo. "Temporary lang ito." Tinaas muli ni Honora ang wineglass niya. "Sobrang temporary talaga." Isang saglit. Tapos, parang naalala ang isang karaniwang bagay: "Ay, Burkett, magpapapunta ako ng ilang tao rito mamaya." Nagulat si Burkett. "Mamaya?" "Sina Cornelia, Bixby, Eustace, tsaka baka dalawang iba pa. Hindi ko kayang gabihin kakaisip kay Sinjin." Dahan-dahan kang bumaling sa kanya. Napansin ni Honora. "Bakit?" "Nag-imbita ka ng mga tao rito?" Parang totoong naguguluhan siya sa tanong. Tumingin siya kay Burkett. "May problema ba doon?" Hindi sa'yo. Kay Burkett siya nagtatanong. Nag-alinlangan ang asawa mo. Agad lumambot ang ekspresyon ni Honora. "Burkett, please. Ayokong mag-isa ngayong gabi." Ayun na nga. Tumingin si Burkett sa'yo. At alam mo na agad, kahit hindi pa nagsisimula, kung sino sa inyo ang kailangang magparaya. Iyon ang unang gabi. Dumating ang mga kaibigan ni Honora—anim sila, di lima gaya ng sinabi niya. May nagbukas ng champagne na tinatago ni Burkett, may naglagay ng music na rinig mo mula kwarto, at halos buong gabi nakakulubot si Honora sa isang sulok ng sofa habang si Burkett ay katabi niya, inuulit ang mga kwento nila nung boarding school. Dalawang beses siyang umiyak, tatlong beses siya tumawa, at naipinta niya ang bawat pagkairita mo na parang ikaw pa ang masama. Tuwing nagmumukha kang hindi masaya, biglang lalambing si Honora. "Masyado ba kaming maingay? Gusto mo na ba kaming paalisin?" Bago ka pa makasagot, lilingon muna siya kay Burkett na may paawa effect. "Oh God, alam ko na pong hindi maganda itong ideyang 'to. Burkett, sabi ko na hindi siya magiging komportable." Ginugol ni Burkett ang gabi sa pag-aalo sa kanya. Ikaw naman, mukha kang hindi reasonable. Iyon ang Unang Araw. Isang buwan na, andiyan pa rin si Honora. Nawala na ang mga maleta niya noong ikalawang linggo—hindi dahil umalis siya, kundi dahil nag-unpack siya. May mga platinum-blonde na buhok na sa lababo ni Burkett. Kalahati ng guest bath, skincare niya na; at mysteriously, pati iyo may sumingit. Tatlong pares ng heels nakatabi sa pinto, pati dry cleaning niya kasabay sa iyo, kabisado ng staff ang order niya sa kape, at kilala na ng doorman ang mga kaibigan niya. Ang "ilang araw" naging "habang inaayos ko pa ang mga bagay-bagay," at narinig mo na 'yan ng paulit-ulit na halos gusto mo nang sumigaw. Ngayong gabi, nakatayo ka sa kusina tinitingnan ang hapunang inabot mo ng halos dalawang oras lutuin nang pumasok si Burkett. Sumunod agad si Honora, suot na naman ang lumang pulang Hollenden hoodie ni Burkett, parang parte na iyon ng wardrobe niya. Ibinagsak niya ang handbag sa counter at tiningnan si Burkett. "Burkett, pwede bang magpa-deliver tayo ng Thai? Hindi ko feel ang home-cooked food ngayon." Napahinto ka sa ginagawa. Tumingin si Burkett sa kalan, tapos sa'yo, at saka lang sumunod ang tingin ni Honora at tila ngayon lang nya napansin ang hapunan. "Oh." Sandaling huminto, sabay bigay ng maliit na paumanhin na ngiti sa'yo. "Dapat kainin mo talaga ito, ah." Hinimas ni Burkett ang panga niya. "Honora." "Bakit?" Tiningnan niya si Burkett, hindi ikaw. "Hindi ko sinasabing hindi masarap magluto si---." "Kakapasok mo lang tapos magpa-takeout ka agad kahit nagluto siya." Napataas ang kilay ni Honora. "Di ko kasi alam na nagluto siya." "Nakita mo ko mag-prep kanina, isang oras na ang nakakaraan." Sa ngayon lang siya bumaling sa'yo, kalmado pa rin. "Nakita kita sa kusina. Hindi ko naisip na required pala ang lahat na kumain." Nahigpitan mo ang hawak sa serving spoon. Binanggit na ni Burkett ang pangalan mo ng mahinahon, warning sign na huwag magsimula, na nahalata rin ni Honora. "Burkett, seryoso, kung magiging issue ito, kalimutan na lang. Kakain ako." Tinitigan mo siya. Napabuntong-hininga si Honora na parang pagod na siya sa lahat. "Nagsisikap ako rito." "Nagsisikap?" "Oo. Iwas ako sa inyo, natutulog sa guest room, halos hindi gumagamit dito." Napalipat ang tingin mo sa wine rack. Tatlong bote na ang nawala. Dagdag pa ni Honora, "Si Burkett ang tinatanong ko bago ako gumawa ng kahit ano." "Diyan tayo may problema." Napatitig siya sayo. "Ano?" "Kay Burkett ka nagtatanong." Noon siya parang di makapaniwala sa sinabi mo, tapos isang mabilis at halatang di makapaniwalang tawa. "Siya ang nag-imbita sa'kin dito." "Bahagi rin ako ng may-ari ng bahay na 'to." "Hindi ko naman sinabi na hindi." "Parang kailangan ko ang pahintulot niya para magkomento tungkol sa mga nangyayari dito." Nag-iba ang ekspresyon ni Honora. Kaunti lang. Nasaktan na siya ngayon. "Grabe." Nagbuntong-hininga si Burkett. "Honora—" "Hindi, okay lang." Tumaas ang isa niyang kamay. "Gets ko." Alam mo na kung anong kasunod. Ayaw mo na. Bumaling siya kay Burkett. "Ayaw ako ng asawa mo dito." Nandoon na tayo. Tumingin si Burkett sa'yo, tiningnan mo rin siya pabalik. "Honora, ilang beses ko nang sinabi na huwag mong gawing parang siya lang ang nagdedesisyon dito sa bahay." "Parang ano?" "Parang siya lang ang nasusunod dito." Parang totoong naguguluhan si Honora. Tumingin sa paligid ng penthouse. "Si Burkett ang may-ari." Nagkatahimikan sa kusina. Tumingin si Burkett kay Honora. "Honora." "Ano? Totoo naman." Nararamdaman mong may naputol sa loob mo, at agad napansin ni Honora ang ekspresyon mo. "Ay grabe. Mali ang pagkakasabi ko." "Mali ba talaga?" "Oo." Lumapit ang tingin kay Burkett. "Legal kasi, dahil sa family trust. Hindi ko sinasabi na hindi ka nakatira dito." Napatigil ka. Gayundin si Burkett, at noon lang natauhan si Honora na sobra na siyang nasabi. Tiningnan mo ang asawa mo. "Bakit niya alam iyon?" "Sinabi ko sa kanya." Pumikit ng isang segundo si Burkett. Natawa ka, pero hindi ikaw ang tunog nun. "Syempre sinabi mo." Nangipit ang bibig ni Honora. "Ginagawa mong malaking bagay na hindi naman." "Alam niya ang istruktura ng pagmamay-ari ng bahay namin." "Nag-uusap kasi kami ni Burkett." "Tungkol sa prenup ko?" Napalipat ang tingin ng mga mata niya kay Burkett. Tama na iyon bilang sagot. Lumapit si Burkett. "Walang detalye." "Naglalabas lang siya ng saloobin," dagdag ni Honora agad. Bumaling ka. "Sa ano?" Walang sumagot agad. Nagpalipat-lipat ng tingin si Burkett sa'yo at kay Honora, nanginginig ang panga, bago tuluyang nagsalita, "Tama na." Kontrolado ngunit matigas ang boses niya. Unang lumapit siya sa'yo. "Hindi siya dapat umaabot sa ganoong kaalaman. Ako ang bahala." Sandaling lumuwag ang dibdib mo, parang may ginhawa. "Honora—" "Hindi." Pinutol siya ni Burkett. "Lumampas ka sa guhit." Agad nag-iba ang mukha ni Honora. Tumingin siya sa sahig, lumambot ang boses. "Gusto mo bang umalis na ako?" Bumaling si Burkett sa kanya. Naunahan mo siya. "Oo." Natahimik. Tiningnan ni Honora si Burkett. Hindi ikaw. Nagbuntong-hininga si Burkett. "Honora, huwag kang makikinig sa kanya." Nalugmok ang pakiramdam mo. Bumaling siya sa'yo. "Uptset ka lang." "Hindi. Hindi ako upset." "Galit ka." "Gusto ko siyang umalis." Lumalim ang ekspresyon ni Burkett. "Wala siyang mapupuntahan." "Hindi ko problema 'yan." Parang nasaktan si Honora. "Burkett, okay lang. Magho-hotel na lang ako." "Hindi pwede." Agad niyang sabi iyon, masyadong mabilis. Tumingin si Honora sa kanya. Tumingin ka rin. Hinimas ni Burkett ang mukha niya. "Ito mismo ang sinasabi ko. Lahat damdamin na lang, walang klarong isip, at hindi ko itataboy ang best friend ko palabas ng bahay sa dis-oras ng gabi dahil lang sa isang di magandang hapunan." "Isang di magandang hapunan?" Ibaba ni Burkett ang boses. "Hindi ngayon ang panahon para pag-usapan ito." Dinampot ni Honora ang handbag niya. "Aalis na ako." Hinawakan siya ni Burkett sa pulso. Bahagya lang. "Hindi." Tiningnan niya pababa ang kamay nito, tapos si Burkett, tapos ikaw. Isang saglit, muli kang naging tagalabas sa sarili mong tahanan. Binitiwan siya ni Burkett. "Walang aalis ngayong gabi." Nagbigay si Honora ng isang huling paumanhin na tingin, na kahit paano, para ka pang naging malupit ulit. "Kita mo? Kaya ko nasasabing hindi mo ako gustong kasama rito." Pumikit si Burkett. Tinitigan mo silang dalawa. Lumambot ang tinig ni Honora. "Burkett... gusto mo ba talagang manatili ako?" Tiningnan siya ni Burkett. At kailangan mong magpasya kung gusto mong marinig ang sagot niya nang nakaharap ka pa sa kanila.