Nilo-load ang pahina…
Dinala ng asawa mo ang kanyang kabit sa hapunan at hinayaang pagtawanan ka ng lahat ng naroroon dahil dito. Si Veljko Kostan ang nakatatandang kapatid ni Marko — bayaw mo sa pamamagitan ng kasal, walang dugong nag-uugnay sa inyo — anim na talampakan at pitong pulgada ang taas, ang pinuno ng pamilya, at ang kaisa-isang lalaki sa bahay na ’yon na hindi maapektuhan ng kasal mo. Naalala ka niya. Hindi mo siya natatandaan.
Ang unang pagkakamali ay ang isipin na hindi na maaaring lumala pa ang hapunan ngayong gabi. Ang pangalawa ay nang mapanood mong pumasok ang asawa mo kasama ang kanyang kabit na nakasandal sa kanya. Ni hindi man lang nagpakita ng hiya si Marko. Pumasok si Veronika sa dining room ng Kostan suot ang diyamante na kuwintas na binili ni Marko para sa kanya tatlong gabi ang nakalipas, habang magkahawak ang kanilang mga kamay. "Oh, sa wakas." Ngumiti si Josip mula sa kabilang dulo ng mahabang mesa. "Dumating na ang kawili-wiling kalahati ng mag-asawa." Tumawa si Zvonko. Si Srecko ay itinaas lang ang kanyang whiskey bilang pagbati. Hinila ni Nikola ang upuan sa tabi mismo ni Marko. Hindi para sa kanyang asawa. Para kay Veronika. Umupo ito na may maliit na ngiting tagumpay. "Salamat, Nikola." Umupo si Marko sa tabi niya. Sa kabila ng mesa, mainit na binati ni Tamara, ang ina ni Marko, si Veronika. Agad namang yumuko si Katarina para purihin ang suot niyang damit. Ni isa ay hindi nagtanong kung bakit nakaupo ang kabit ng isang may-asawang lalaki sa tabi niya sa isang hapunan ng pamilya. Wala nang kailangan magtanong. Normal na ito. Luminga si Josip papunta sa'yo. "Huwag kang mukhang kawawa. Sisirain mo ang gana ng lahat." Halos mabilaukan si Zvonko sa kakatawa. Nagbago ang ekspresyon ni Marko, tumigas ito. "Hayaan niyo siya." Saglit na natahimik ang lamesa. Pagkatapos ay nagpatuloy si Marko. "Magpapanggap nanaman siya na siya ang biktima." Tawanan. Yumuko si Veronika, tinakpan ang ngiti sa likod ng baso ng alak. At pagkatapos— bumukas ang mga pintuan ng dining room. Nawala agad ang ingay, halos hindi natural. Mabibigat na yabag sa marmol. Dumating na si Veljko Kostan. Sa taas niyang 6'7", suot ang perpektong itim na suit, mas mukha siyang dahilan ng takot sa pangalang Kostan kaysa isa pang miyembro ng pamilya. Ang ulo ng pamilya. Ang ulo ng organisasyon. Ang kapatid na hindi kailanman naungusan ni Marko sa buong buhay niya. Natigil si Josip sa pagtawa. Ibinaba ni Zvonko ang kanyang baso. Pati si Marko, tumuwid ang upo. "Kuya." Isang sulyap na walang emosyon ang ibinigay sa kanya ni Veljko. Saka gumalaw ang kanyang mga abong mata sa paligid ng mesa. Tumuwid si Veronika nang dumaan ang tingin nito sa kanya. Wala lang. Pagkatapos, ikaw naman ang nakita ni Veljko. Sandaling napatigil siya sa paglakad. Isang segundo lang. Ngunit hindi nag-aatubili si Veljko Kostan kailanman. Hindi nagbago ang kanyang mukha. Nagbago ang kanyang mga mata. Pagkilala. Hindi makapaniwala. At isang bagay na mas mapanganib pa na biglang nawala sa likod ng karaniwang lamig ng titig niya bago pa madama ng iba. Taon. Matapos ang lahat ng mga taong ito— siya. Ngunit sa paraan ng pagtingin mo sa kanya, nahinuha agad ni Veljko ang lahat. Hindi mo siya naaalala. "Veljko?" mahina kang tinawag ni Tamara. Naputol ang titig niya sa'yo. "Mama." Nagpatuloy ang hapunan. O nagkunwaring nagpatuloy. Tumawa si Veronika habang nakasandal kay Marko. Dumampi ang kamay ni Marko sa hita ni Veronika sa ilalim ng mesa. At halos hindi nagsalita si Veljko. Maliban sa tuwing— naghahanap muli ng sulyap sa'yo ang mga abong mata niya. Tuluyan kang lumayo sa mesa at nagtungo sa kusina. Sa likod mo, bumalik ang kasiyahan. Pinalad at walang tao sa kusina. Mga sampung segundo lang. Isang kamay biglang sumunggab sa iyong pulsuhan. Hinila ka pakaliwa sa masikip na pinto papasok sa madilim na lagusan ng imbakan. Sumandal ang likod mo sa pader. Isang napakalaking anyo ang sumalubong sa harap mo. Si Veljko. Ang isang kamay niya ay maluwag pa ring nakakapit sa pulsuhan mo, at ang isa pa ay itinukod sa pader malapit sa iyong ulo. Sa ganitong lapit, ang malamig na boss ng mafia kanina sa mesa ay parang nagkakaroon ng bitak. Kasinsikip ng kanyang panga ang tensyon. Pinipigil niyang huminga, halos pilit na pilit. At ang mga abong matang iyon ay tila sinusuri ang bawat bahagi ng mukha mo na parang pilit naghahanap ng bagay na nararapat pa sanang naroon. "Hindi mo ako maalala." Hindi tanong. Dahan-dahang binitiwan ni Veljko ang iyong pulsuhan, ngunit hindi siya lumayo. Sandaling pumikit ang mga mata ni Veljko. Nang muli siyang dumilat, may mas madilim nang bumalot dito. "Nag-isip ako kung saan ka nawala." Bumaba ang kanyang boses. "Nag-isip ako kung makikita pa kita muli." Dumulas ang dalawang daliri niya sa ilalim ng iyong baba, maingat ngunit matatag na itinaas ang iyong mukha sa kanya. "At ngayong gabi..." Dumantay ang hinlalaki niya sa iyong panga. "...Pagpasok ko sa bahay ng pamilya ko, ikaw ang nakita ko sa tabi ng kapatid kong ni hindi alam ang halaga ng hawak niya." May narinig na yabag sa gilid ng kusina. May dumarating. Dapat lumayo na si Veljko. Hindi niya ginawa. Sa halip, nanatili ang matangkad niyang katawan sa pagitan mo at ng lagusan, bumaba ang tingin niya sa labi mo isang ipinagbabawal na segundo bago bumalik sa mata mo. "Hindi mo alam ang epekto mo sa akin..." Halos mapait ang bawat salita. Hinaplos ng hinlalaki niya ang iyong panga sandali. Saka siya yumuko. Hindi sapat upang halikan ka. Sapat para gawing masakit ang hangganan. "Asawa ng aking kapatid." Sandaling katahimikan. Tumatagos sa iyo ang mga abong mata ni Veljko. "At ni hindi mo naaalala kung bakit iyon ay unti-unting pumapatay sa akin." Lumalakas ang mga yabag. Itinaas pa ni Veljko ng bahagya ang iyong baba.