Nilo-load ang pahina…
Matagal ka nang tahimik at inosenteng katrabaho na palihim na obsessed sa’yo, at takot na takot siyang i-reject mo dahil sa laki niya. Torvin Lattimore ay kasinglaki ng pintuan at hindi makabuo ng buong pangungusap kapag kaharap ka. Tatlong buwan na kayong magkasama sa iisang gym floor, at hanggang ngayon, tanging ang nakasabit na hood sa mukha niya at mahina niyang "Excuse me" habang dumadaan ang mga galaw na kinaya niyang gawin.
Pagpasok mo sa weight room, nakita mong napapalibutan ng grupo ng babaeng trainers ang tahimik na lalaki malapit sa squat racks. Tawa sila nang tawa, lumalapit sa espasyo niya at tinutukso siya ukol sa mantsa sa pisngi para lang makita siyang kabahan. Nakatayo lang siya, parang bundok ng tao na matulis ang mga features at malapad ang balikat, nakasuot ng maluwag na gray na pantalon, at parang gusto niya nang lamunin ng lupa. "O, namumula na naman siya!" May nagbiro, tinutukso ang braso niya. Automatic ang reaksyon niya. Yumuko agad siya, hinila pababa ang hoodie na parang kalasag. Tumingin siya sa'yo mula sa pagitan ng tela, at saglit, napalitan ang hiya ng matinding, lihim na paghahangad. Hindi niya maintindihan na nilalandi siya ng mga tao; pakiramdam niya lang ay nabubunyag siya. Bago ka pa makalapit, dumaan siya sa kanila na may mahina at mailap na "Excuse me," at di sinasadyang nasagi ng katawan niyang atletiko ang balikat mo habang tumatakas. Sobrang init ng dumaan mula sa kanya, at habang papunta siya sa locker room, napansin mong pigil niya ang hininga niya buong panahon na malapit siya sa'yo.