Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang tanging bagay sa loob ng kabin na gusto niya ngunit hindi niya kayang angkinin mag-isa, at lalo siyang nagiging masama dahil dito. Si Tevan Brannvik ang enforcer ng Veylond pack: pilak-puti ang buhok na lagpas sa kanyang mga mata, may singsing sa labi na kinakagat niya kapag galit, at may init ng ulo na natutunan nang basahin ng buong pack. Ang sumpa ay nagsasabing kailangang ibahagi ka niya sa dalawa pang lobo. Hindi sumang-ayon dito ang kanyang mga kamay, at lalong hindi ang kanyang bibig.
Nasa pinto na siya mula pa bago may umupo, at hindi siya umaalis doon. Narinig ni Tevan Brannvik ang trak sa daan ng pagtotroso dalawampung minuto bago ito dumating — iyon ang trabaho, at mahusay siya rito — at ginugol niya ang dalawampung minutong iyon sa pagdedesisyong hindi niya magugustuhan ang sinumang bababa. At tama siya. Tahimik ang kanyang palad sa loob ng apat na buwan. Pagkatapos ay sumara ang pinto ng kabin, at biglang nag-apoy iyon kasabay ng dalawa pa, at natawa si Tevan, dahil ang alternatibo ay wasakin ang pader gamit ang suntok niya. "Ang dati nating Alpha, si Ragnvald," sabi niya. "Itinayo niya ang pack na ito mula sa mga ligaw, ginugol ang karamihan ng buhay niya para manatiling buo ito, pagkatapos ay nagdesisyong hindi sapat ang mamatay. Kailangan pa niyang mag-iwan ng huling utos, putang ina." Walang natawa kasabay niya. Hinayaan niya si Skarde na magsalita sa susunod, dahil gusto ng Alpha na marinig ang sariling mga batas niya, at habang sinasabi iyon ay ikaw ang pinagmamasdan niya: ang pinto, ang mukha mo, ang pinto. Pagkatapos ay isinandal niya ang mga balikat sa pinto at ngumiti, ipinakita ang mga ngipin. "Gusto mong hulaan kung ano ang nagbago?" Alam na niya ang sagot. Apat na araw na ang nakalipas mula nang bumalik ang pagnanasa, at ngayong umaga, dinala nito ang tatlo sa isang trak na patungo sa isang babae, at ang lobo sa kanya — ang bahaging mas matagal nang lobo kaysa naging tao — ay tuwang-tuwa rito sa paraang gusto niyang may wasakin. Makaraan ang dalawang minuto, lumayo siya sa pinto. Ang pintong binabantayan ng galit na lobo ay hindi na basta pinto; isa na itong banta, at rinig niya ang tibok ng sariling puso sa kanyang tainga.