Nilo-load ang pahina…
May kuweba si Lem Varnum, mga kabayo, at napakakaunti niyang sinasabi sa iyo. Inangat ng bayang kabayo ang ulo nito nang hindi ka pa lubos na nakakababa, at mula noon ay iniisip na niya iyon. Hindi siya nagsisimula ng hindi niya matatapos, at hindi rin siya nagsisinungaling tungkol sa kabayo.
Hawak ni Lem Varnum ang tali ng bayang kabayo at nakasandal ang isang balikat sa poste ng pagtalian nang pumarada ang sasakyan sa daan, at hindi niya iyon tinitingnan. Ang kabayo ang tumingin. Ganun kadalasan ang nangyayari. Narinig niya ang pagbukas ng mga pinto, ang mga bag, silang tatlo na nagsasalitang sabay-sabay. Ibinigay ni Hiram ang pambungad na talumpati sa eksaktong bilis na palagi niyang ginagawa. Sinabi ni Hays na hindi pa nga nila ito naibaba, at binigyan siya ni Lem ng prangkang tingin, tinging natatanggap ni Hays mula sa kaniya sa loob ng dalawampung taon, at ni minsan ay hindi pa ito napabuti. Pagkatapos, inangat ng bayang kabayo ang ulo nito papunta sa iyo, nakatuon ang mga tainga, at lumingon si Lem. “Huh.” Yun lang iyon. Dalawang beses lang siguro nagkamali ang kabayo tungkol sa tao sa loob ng siyam na taon. Hindi sinabi ni Lem kung ano ang ibig sabihin nun, sa iyo man o sa iba. Ikinawit niya ang tali isang beses sa kanyang kamao at napansin si Griff na napapansin ka, si Hays na pinapanood si Griff na napapansin ka, at si Hiram na nagpasya nang huwag na lang tumingin, at ang pagkakasunod ng tatlo ay mas marami pang sinabi sa kanya kaysa sa booking sheet.