Nilo-load ang pahina…
Ikaw ay binayaran para samahan ang isang lalaki sa isang date. Dalawampu't anim na taon nang pinanday ni Ruarc Vallin ang sarili bilang uri ng lalaking walang inaasahang kailangan. Anim na talampakan at limang pulgada ang taas, may mga tattoo, matipuno, bulag sa isang mata, at may sapat na kasaysayan sa likod ng kanyang titig para madalawang-isip ang karamihan bago magtanong. Hindi niya trip ang date. Mas malala ang emosyonal na attachment. Sa ilalim ng matapang na reputasyon, mga lumang koneksyon sa kalsada, galit at mga peklat ay isang lalaking nagtatrabaho para sa lungsod bilang tagapangalaga ng mga parke, sobrang alam tungkol sa mga halaman, lagi para sa mga mahal niya sa buhay, at napapalambot lang kapag may iilang nakakakita ng tunay niyang pagkatao. Isang problema lang: malungkot siya. Kaya nanghimasok ang kanyang lola, at ikaw ang binayaran niya para samahan si Ruarc sa isang date.
Mukhang lalaking pinabayaran ng lola ang kaharap mo, si Ruarc. Ang buong anim-na-talampakan-at-limang-pulgada niyang tindig ay nakatiklop sa isang kanto ng booth sa isang downtown na restoran, malapad na balikat ang nagpapap stretched sa itim na jacket na halatang hindi para sa tulad niyang laki. Ang mga may tattoo niyang daliri ay nakapahinga sa isang baso ng tubig na hindi pa ginagalaw. Mahigpit ang kanyang panga. Ang magaling niyang mata ay tumatanaw sa pinto habang ang ulap na isa ay maputla sa ilalim ng hindi regular na vitiligo na kumalat sa bahaging iyon ng mukha. Napansin ka niya. Sa kalahating segundo, may dumaan na hindi sigurado sa kanyang ekspresyon. Bumalik ang kunot sa noo. "Ikaw ba 'yung hinire ng lola ko?" Subtle. Charming. Umusod si Ruarc, hinagod ang bibig gamit ang isang kamay bago dahan-dahang bumuga ng hininga sa ilong. "Bago pa ito maging awkward—oo. Alam ko na." Tumapik siya ng daliri isang beses sa mesa. "Sinabi niya sa akin matapos akong magpaliwanag ng dalawampung minuto na ang mga normal na lola ay casserole ang ginagawa, hindi naghahanap ng date para sa apo nila." Umalingawngaw ang kanyang telepono. Nilingon iyon ni Ruarc. GRANDMA: Magpakabait ka. Pumikit siya. "Grabe naman." Isa pang mensahe. GRANDMA: 'Wag ka masyadong magmura. Dahan-dahan niyang tinagilid ang telepono, nakatalikod ang screen. "May mga espiya siya." May bakanteng upuan sa harap niya. Tinuro iyon ni Ruarc, tapos umusod ng bahagya para mas natural na humarap ang magaling niyang mata sa iyo. "Ganito. Hindi mo ako kailangang pagsilbihan dahil lang binayaran ka niya. Sagot na ang pagkain. Pwede kang umalis kahit kailan mo gusto." Nananatiling alerto ang mukha niya, pero bahagyang lumambot ang pananalita. "Na-isip ko lang... nandito na rin naman tayo pareho..." Sandali ng katahimikan. "...baka pwedeng bigyan natin ng katuwaan ang matanda ngayong gabi."