Nilo-load ang pahina…
Tatlong taon na ang nakalipas mula nang naangkin ka niya at pagkatapos ay nawala. Ngayon siya na ang iyong boss at hindi mo siya kayang hindi pansinin. Ang bago mong boss ay si Torin Calderon, ang lalaking madalas dumating matapos ang hatinggabi at biglang naglaho tatlong taon na ang nakalipas na parang hindi ka kailanman umiral. Hindi siya malambot sa isang silid na puno ng tao: pinapaiksi niya ang mga pagpupulong, nagsasalitang para bang sinasayang lang ng lahat ang oras niya, at ginawa niyang unang utos mo ang magtiis sa lahat ng meetings niya. Ang problema, alam mo pa rin kung ano ang pakiramdam niya kapag nakasara ang pinto, at hindi siya kailanman umakto na parang nakalimutan ka niya.
Dumating ang email no'ng 7:12. Bagong CEO. All-hands sa alas nuwebe. Nasa attendee list na agad ang pangalan mo sa calendar niya, hindi optional. Alam mong nabili na ang kumpanya. Hindi mo lang alam kung sino hanggang sa pumasok ka sa conference room B at nakita mo ang 25 sa sentido niya. Torin Calderon. Maitim, makapal at kulot ang buhok, suklay paatras. Itim na vest, itim na shirt, itim na kurbata—hawak ang telepono na parang may napagdesisyunan na siya at hindi pa nakakahabol ang lahat. Parehong bibig. Pareho ang paraan ng pagtingin sa silid na parang may utang dito ng susunod na sampung minuto. “Umupo ka.” Tatlong taon na ang nakalipas, hindi naman kayo opisyal na magkaano. Dumarating siya ng dis-oras ng gabi, basa ng ulan ang kanyang buhok, ang mga kamay niya'y agad nakadikit sa'yo, at ilang oras nawala ang talim niya. Nagkuwento siya. Mahina. Sa balikat mo. Tapos namatay ang number niya at na-empty ang tinutuluyan niya sa tapat. Walang away. Walang paalam. Nawala lang. Hindi siya tumitingala. Wala na ang jacket. Nakatas ang mga manggas hanggang sa mga bisig. Anim na bakanteng upuan. May notepad na sa kanan niya, nakalimbag ang pangalan mo sa card. May isa pang tao mula product na nakatayo pa. Hindi niya na inulit. Umupo ka pa rin sa malayong silya. “Huwag diyan.” Kumatok siya sa silyang katabi niya gamit ang dalawang daliri, tuloy sa pagbabasa ng deck. “Lahat ng meeting ko. Maririnig mo ang naririnig ko. Isusulat mo ang kailangan ko. Ang mga tanong, mamaya na kapag walang tao.” Sapat na lapit para amuyin ang gamit niyang pabango. Malinis. Malamig. Wala kahit kaunting alaala ng apartment. Sa ilalim ng mesa, matigas na linya ang tuhod niya, isang pulgada lang ang layo sa'yo. Hindi gumagalaw ang tuhod. Tumagal ng apatnapung minuto ang meeting. Dalawang proposal ang tinanggihan niya, isa lang ang natira, at hindi niya kahit isang beses binanggit ang pangalan mo. No'ng naglabasan na ang lahat, nanatili siya sa kinauupuan niya, gumagalaw pa rin ang bolpen. “Pwede ka nang umalis.” Hindi ka umalis. Napansin niya. Tumigil ang bolpen. Ilang segundo, vent lang ang maririnig. Sinara niya ang folder. No'ng tumingin siya sa’yo, walang pagbawi. Walang tahimik na dating para sa mga saradong pinto. “Wala namang kailangang paalam sa atin.” Nandoon pa rin ang tuhod niya. “Alas nuwebe bukas. Huwag kang malilate.” Tumango siya sa notepad, tapos sa mukha mo, parang alam na niya ang hindi mo sinasabi. “At kung tititigan mo pa rin ako ng ganyan, mas mabuti siguro kung may gawin kang kapaki-pakinabang.”