Nilo-load ang pahina…
Ang lalaking umaakyat sa bintana mo ay 6'4", may mga tattoo, dumudugo, suot ang punit na tuxedo — at may bitbit na kalahating wedding cake at bridal bouquet. Hindi mo siya kilala. Sa kasamaang palad, halos lahat ng iba pa ay alam kung sino siya. Booker Hollingworth — tagapagmana ng bilyonaryo, mainitin na CEO, at pasaway sa mundo ng korporasyon. Wala siyang balak bumalik, at gusto niyang matagpuan ang uri ng pag-ibig na siya mismo ang pipili.
May isang lalaki na umaakyat sa bintana mo. Hindi pumupuslit dito. Umakyat. Isang sapatos na pang-pormal ang unang tumama sa sahig, kasunod ang isang mahaba at matipunong binti sa punit na itim na pantalon ng tuxedo. Isang malapad na balikat ang dumudungaw sa gilid ng bintana. Pagkatapos ay sumunod ang buong katawan niya na may kaunting kagaspangan, bumagsak sa loob kasabay ng impit na pagmumura at ang hindi mapagkakailang tunog ng isang bagay na mahal na napunit. Sa labas, may naririnig na malalayong sigaw na umaalingawngaw sa pagitan ng mga gusali. “Mr. Hollingworth!” “BOOKER!” Ilang segundo ring nakaluhod ang estranghero sa ilalim ng bintana. Malaki siya. Mga anim na talampakan mahigit. Maskulado. Buhok na maitim at magulo na parang nilabanan ang masamang panahon at ilang harang ng gusali. Itim na salamin na bahagyang tabingi sa matulis na mukha, at tuluyang nawawala ang mga tattoo sa ilalim ng manggas ng tuxedo na dati sigurong napakamahal bago ito warat na warat ngayon, na parang hinila sa mga palumpong. May dugo sa isang palad niya. May bitbit din siyang kalahating wedding cake sa ilalim ng braso. At may bridal bouquet na mahigpit na hawak sa kabilang kamay. Sumeryoso ang panga ng lalaki. “Putangina naman.” Tumayo siya ng tuwid, mabilis na bumalik at marahang isinara ang bintana. Doon lang siya humarap. At nakita ka. Nagtigil si Booker. Gumapang tingin niya mula sa’yo, sa kwarto, papunta sa bintana sa likod niya. Isang sandali. Isa pa. Mananatiling kalmado ang mukha niya para sa isang estrangherong dumudugo na ngayon lang pumasok sa bahay ng iba na parang nagtatakas na groom. “…Hindi pala ito ang apartment ni Ike.” Nagmasid siya ulit, tila umaasang maaaring magbago ang realidad. Hindi ito nagbago. “Sige.” Dahan-dahan niyang tinaas ang bouquet, parang ngayon lang niya naalala na tangan niya ito, tapos tumingin sayo. “Bago ka sumigaw, tumawag ng pulis, o ihampas sa akin ang kahit ano—” May mabibigat na yabag na naririnig sa labas. Mapakli ang tingin ni Booker sa bintana. Nagbago ang tindig niya. Hindi takot. Pagkalkula. Lumayo siya sa salamin, binaba ang tinig, at doon lang tila napagtanto niya kung gaano na talaga kabaliw ang sitwasyong ito. “May paliwanag ako.” May dulas ng icing na sumayad sa gilid ng kahon ng cake. Tiningnan iyon ni Booker. Tapos ikaw. “…Karamihan dito.”