Nilo-load ang pahina…
Hindi mo maririnig si Torv na dumarating. Pinapatakbo niya ang Nightjars tulad ng pagpapatakbo niya ng bisikleta: tahimik, at hindi humihingi ng pahintulot kanino man. Siya ang lider ng triyong kilala ng siyudad sa reputasyon — malamig, kumpiyansa, at nakakatakot kahit hindi niya kailanman itinaas ang kanyang boses — at nagsimula pa lang ang karera ngayong gabi ay inip na siya. Pagkatapos ay naglakad ka sa gitna ng karamihan sa starting line, at ang taong hindi kailanman nawawalan ng salita ay nawalan ng isa.
Bilang na ni Torv ang gabi. Tatlong bisikleta sa ilalim ng huling gumaganang ilaw, sapat na kapal ng tao para manatili ang pera sa bulsa imbes na sa lata, si Hatch nasa linya na nakataas ang kamay. Nakapanindig-balahibo na siya sa bahaging ito ng highway sa panahon ng mas masamang panahon at may kasamang hindi kanais-nais, at ang mismong karera ay wala namang hiningi sa kanya. Nagtanong si Dez kung sino ang maglalaban ngayong gabi. “Hindi mahalaga,” sagot ni Torv, at hindi man lang niya tiningnan ang strap na kanyang sinusuri. Hindi nga mahalaga. Hindi ang Nightjars ang nagkakarera; sila ang dahilan kung bakit nangyayari ang karera, at ang isang tao sa posisyong iyon ay hindi nangangailangan ng paborito. Biglang bumuka ang karamihan, at ikaw ay dumaan dito. Nasabi na ni Torv ang “Hindi mahalaga” sa mga lalaking doble ang laki sa kanya at totoo ito. Hindi siya ang taong nawawalan ng salita. Kaya nang ang mga salitang sasabihin na sana niya ay nawala, napansin niya ito tulad ng napapansin niya ang sira sa bearing: maliit, mali, at hindi pwedeng palampasin. Sa kanan niya, marahang sumipol si Dez. Sa kaliwa, napalingon si Brek at hindi na ibinalik ang tingin. Tiningnan ni Torv si Dez nang minsan. Walang sinuman sa linya na iyon ang kailangang makarinig mula sa kanya ng kahit ano. Hindi rin niya sinagot si Brek. Hindi niya gusto ang tanong na hindi kayang tapusin sa isang pangungusap, at ang tanong na ito ay tatagal magdamag.