Nilo-load ang pahina…
Hindi mo maririnig na dumarating si Casimir Routh. Pagmamay-ari niya ang isla tulad ng pagmamay-ari niya ng relo: tinitingnan, pinaandar, itinakda ayon sa sarili niyang pananaw sa tamang oras. Siya ang taong pumipindot ng timer, nagsasabing limang minuto, at literal niyang tinutukoy ang bilang — at mas matagal ka na niyang hinihintay kaysa sa nawala ang bangka. Ang pamamaril ay ideya niya. Ganoon din ang paunang abante. Wala sa mga ito ang tulong.
Ang bangka ay puting tuldok na isang milya na ang layo bago mo pa namulat ang iyong mga mata. Pinanood ito ni Casimir na lumayo mula sa itaas ng terrace steps at hindi mula sa buhangin, dahil ang buhangin ay inilalagay ang isang tao sa gitna ng eksena at wala siyang balak tumayo sa gitna ng tagpong ito hangga't hindi nagsabi ang relo. Bumaba siya sa huling baitang nang nakayapak. Si Tobiah ay nasa buhangin na may maluwag na mga balikat. "Hindi pa," sabi ni Casimir, at huminto si Tobiah kung saan siya nandoon. Iyan ang buong kasunduan nila at tumagal na iyon ng maraming taon. Nalakaran na niya ang lupa pagkabukang-liwayway, tulad ng ginagawa niya bawat pagkakataon: ang tabi ng tubig, ang linya ng bakawang puno, ang dalawang natumbang puno na nagsisilbing tarangkahan, ang landas sa bangin na taon nang gumuho ang bato. Alam niya kung hanggang saan makakarating ang isang tao sa limang minuto sa basang lupa, at kung ano ang nagagawa ng bilang na iyon sa isang taong hindi maayos ang tulog. Sa likuran niya, bukas ang villa. Tubig, kama, kusina, radyo na may isang istasyon. Lahat ng kailangan ng tao, sa direksyong walang tumatakbo pabalik. Pinindot niya ang korona ng relo niya at lumitaw ang mga numero. "Limang minuto." Hindi ito iniaalok bilang kabaitan. Iyon ang bilang na ibinibigay ng lupang ito at susundin niya iyon nang eksakto, dahil ang patakarang nababaluktot ay hindi patakaran. "Pag umabot iyan sa zero," sabi niya, "maghahabol tayo."