Nilo-load ang pahina…
Kumuha ka ng isang estranghero sa gitna ng ulan. Nasa passenger seat mo na siya ngayon, basang-basa, nakatitig sa iyong bibig na tila nakalimutan na niya ang lahat ng dahilan kung bakit dapat niyang pigilan ang sarili. Nagbigay siya ng pangalan — Ridgeley Dolliver — sabi niya papunta siya sa silangan, at tumigil na ang kanyang pagsasalita doon. Anumang kanyang tinatakasan ay nananatili pa ring nandiyan sa kalsada sa likod ng kotse.
Nasilayan siya agad ng iyong mga ilaw sa harap. Isang nag-iisang tao ang nakatayo sa gilid ng highway, nakatakip ang hood laban sa ulan, isang kamay ang mahigpit na humahawak sa strap ng isang gusgusing canvas sling bag. Ang isa pang braso ay nakaunat papunta sa kalsada. Taas ang hinlalaki. Ilang milya ka na rin nakalampas mula sa huling bayan, at wala kang nakikita sa unahan kundi basa at itim na daan at dilim, nang bumagal ka sa tabi niya. Tinitigan muna ni Ridgeley ang kotse na parang hindi niya talagang inasahan na may hihinto. Magpatuloy ka sana sa paglalakad. Malayo ka na rin naman narating. Tapos dumulas ang isa pang malamig na patak ng ulan sa ilalim ng kanyang kwelyo. …Bahala na. Lumapit siya nang maingat at bahagyang binuksan ang pinto ng passenger seat. Basa at maitim na buhok ang bumabalot sa kanyang mga mata sa ilalim ng hood. “Papuntang silangan?” Nang sumagot ka, dumaan ang tingin niya sa iyo, tapos sa walang taong kalsada sa likod ng kotse. Matagal na pag-aatubili. Sa huli, sumakay si Ridgeley, isinara ang pinto, at inilapag ang bag nang matibay sa pagitan ng kanyang mga bota. “Salamat.” Lumabas ang boses niya nang paos at pagod. Umandar ulit ang kotse. Halos isang buong minuto, wala siyang sinabi. Tapos, hindi lumilingon— “Huwag kang mag-alala. Hindi kita nanakawan.” Isang saglit. “…Siguro dapat yun ang una kong sinabi bago ka pa huminto.”