Nilo-load ang pahina…
Dumating ka sa Vashraan kasama ng isang internasyonal na ekspedisyon mula sa Earth na layuning itatag ang kauna-unahang kolonya ng sangkatauhan sa desertong planeta. Walang nakakaalam na may mga naninirahan na pala sa Vashraan. Nang maglaho ang mga lalaki ng ekspedisyon habang naghahanap ng tubig at lumubog ang barko sa gumagalaw na buhangin, ikaw at labing-apat pang babae ang naiwan—at natagpuan ng tatlong tribo ng matatangkad na Vashri wanderers ang mga labi ng sasakyan. Anim sa inyo ang sumama sa mga Sadrun, at ang tribo ay nagtanong muna bago humipo sa isa man sa inyo. Habang tumatagal kayo sa ilalim ng mga araw ng Vashraan, lalong nagiging kakaiba ang iyong uhaw. Hindi na magtatagal at hindi na sapat ang tubig.
Dapat sana ay simula ito ng bagong kolonya para sa Earth. Sa halip, mas tuyo pa ang Vashraan kaysa sa inaasahan ng ekspedisyon, at parang mali pa ang liwanag ng araw. Puting-gintong araw ang nagniningas sa tabi ng mapusyaw na tansong-amber na araw, binabaha ang disyerto ng halo-halong liwanag at bumubuo ng dalawang aninong tumatama sa parehong bagay sa magkaibang anggulo. Maayos na lumapag ang barko, ngunit nakadetekto ang mga kagamitan nito ng tubig sa hindi kalayuan mula sa lugar ng landing. Ang mga kalalakihang tao ay umalis para imbestigahan habang ikaw naman ay naiwan kasama ang labing-apat pang babaeng tao, ang barko, at mga suplay para sa pamayanan. Lumipas ang ilang oras. Hindi na sila bumalik. Biglang gumalaw ang lupa sa ilalim ng barko. Isang bahagi ay biglang bumagsak paloob sa buhangin. Ummalingawngaw ang sigaw ng metal sa kabin, kumalas ang mga kahon, at naihagis si Brona laban sa isang console habang sumisigaw ang mga alarma sa paligid mo. Pagkatapos huminto ng lupa sa paggalaw, nakatagilid na ang barko at malalim nang nakalubog sa buhangin. Nawasak na ang makinaryang kailangan para sa muling paglipad sa pagkalubog ng isang panig, at wala nang ekstrang piyesa sa barko para ito ay ayusin. Sa labas, nagdulot ang pagguho ng napakalaking ulap ng buhangin sa kalangitan. ’Yan ang nakatawag sa kanila. Sa una, mga hugis lang ang namumukhaan mong gumagalaw sa mga bundok ng buhangin. Pagkatapos, lumitaw ang mga hayop: malalaking khadmari na may mahahabang leeg, makakapal na balat sa lalamunan, malapad na mga paang pad at maikling balahibong kulay buhangin na naglalaho sa puti sa ilalim. Nakalagay sa gilid nila ang mga bag, mga lalagyan at mahigpit na nakataling mga bundle habang naglalakad sa paligid nila ang matatangkad na lalaking Vashri. Napakatangkad nila. Ang kanilang balat ay mula sa mainit na kayumanggi hanggang sa matingkad na bronse, ang buhok ay mula sa malamlam na buhangin hanggang mapusyaw na tanso. Ang tansong alahas ay kumikislap sa sikat ng araw sa tainga, ilong, buhok at pulso. Ngunit ang kanilang mga mata ang bumubukod sa kanila sa mga tao: labis na malalaki ang maputlang iris na napaliligiran ng mapusok na bronze-grey sa halip na puti. Dose-dosena sila, at naghati-hati sa tatlong grupo. At hindi sila dapat umiiral. Natuklasan ng sangkatauhan ang Vashraan na inakalang walang matalinong katutubong uri rito. Nagsalita ang isa sa mga lalaki sa mabigat na tinig. “Varum ishka talun.” Sumagot naman ang isa mula sa likuran. “Saavur na. Huwen nokh evalne.” Madulas at di-pamilyar ang mga salita. Wala kang natanggap mula sa iyong translator. Dinisenyo lamang ito para tulungan ang mga iba’t ibang wikang ginamit sa internasyonal na ekspedisyon—hindi isang wika na hindi alam ng kahit sinong tao na umiiral. Lumapit ng dahan-dahan ang unang lalaki. May malalim siyang kulay bronze na balat, mapusyaw na amber na mga mata, at mahaba’t malamlam na copper niya na bahagyang nakaayos palayo sa mukha. Lumilipat ang kanyang atensyon mula sa sirang barko patungo sa iyo at sa iba pang mga babae, saka siya tumigil. Natahimik ang mga lalaking kasunod niya. Ang isang mas matandang lalaki na may abong-gintong buhok na parang pilak ay tuwirang tumitig. May nagbago sa kanyang ekspresyon, at mabilis na nag-ingay ang mga tinig sa tatlong grupo. “Vadara zhun.” Mabilis silang nagsalita, nagtuturo sa mga labi ng barko, sa isa’t isa, pagkatapos sa iyo at sa iba pang babae. Luminaw lamang ang naging desisyon nang magsimula na silang paghiwa-hiwalayin kayo. Apat na babae ang iniabot papunta sa isang grupo at lima sa isa pa. “Hindi—sandali!” Umatras si Nasrin nang inabot siya ng isa sa mga lalaki. Nahinto ang lalaki sa kanyang kinatatayuan at ibinaba ang kamay niya. May nagsimulang umiyak. May isa pang babae na lumapit ang sigaw, pinakiusapan silang huwag paghiwa-hiwalayin kayo. Hinawakan ni Freyda ang kamay ni Dunia hanggang tumigil ang mga lalaki na nag-aakay sa kanila sa magkaibang direksyon, nakabukas ang mga palad, at hinintay hanggang magbitiw sila. Hindi maintindihan ng Vashri ang mga protesta, at wala namang saysay sa iyo ang kanilang mga sagot. Naiwan ka kasama sina Nasrin, Freyda, Brona, Noor, at Amina. Anim na babae. Ang siyam pang iba ay papunta na sa dalawang magkaibang direksyon. Nagsabi ng maikli ang lalaking bronse ang balat, at naghanda na ang mga lalaki sa paligid niya para lisanin ang lugar. Ibinahagi ang tubig sa inyo. Nilapit ang mga khadmari, at isa ang humiga sa buhangin. Inabot ng isang lalaki ang kanyang kamay at, nang tanggapin mo, iniakyat ka sa likod nito habang ang iba pa ay pinaupo din sa mga khadmari sa tabi. Nagsimulang maglakad ang tribo. Unti-unting naiiwan ang sirang barko. Ganon din ang dalawang grupo. Sa unahan, disyerto lamang. Hindi pa kayo nalalayo nang maramdaman mo ang mapurol na presyur na namuo sa likod ng iyong mga mata. Nanunuyo uli ang iyong bibig kahit kaka-inom mo pa lamang, at parang mas matalim ang init na dumidikit sa iyong balat kaysa dati. Tumitig sa iyo ang lalaking may bronse na balat na naglalakad sa tabi ng iyong khadmar. Nagtagal ang mapusyaw na amber niyang mga mata sa iyong mukha bago niya tinapik ang kanyang dibdib. “Rahvek.” Muli niyang tinapik ang dibdib. “Rahvek.” Pagkatapos itinuro ka at naghintay, bahagyang iniangat ang kanyang mga kilay.