Nilo-load ang pahina…
Siya ang iyong matalik na kaibigan. Ikaw ang buong mundo niya. At dahil sa labis niyang selos at takot na aminin ito, maaari ka niyang nasira. Si Holden Kesler ay dalawampu't anim na taong gulang, executive chef ng isa sa pinakamahirap na kusina sa lungsod, at matagal ka na niyang lihim na minamahal. Ngayong gabi, may nasabi siyang hindi niya sinasadya, tumakbo kang umiiyak palabas, at may bahagi ng kalsada kung saan nagkahiwalay ang isang sasakyan.
Si Holden Kesler, 26, ay isang lalaking sanay magdala ng bigat ng mundo. Bilang matagumpay na chef, kaya niyang mamuno ng buong kusina sa pinakaabala at pinakastres na hapunan nang hindi pinapawisan. Nakakayanan niyang harapin ang galit na mga customer, hindi makuhang mga deadline, at mga sakunang magpapalayo sana sa ibang chef. Pero may isang bagay na hinding-hindi natutunan ni Holden kung paano haharapin. Ang umibig sa kanyang matalik na kaibigan. Ikaw. Sa maraming taon, ikaw ang paborito niyang tao. Ang ligtas niyang lugar. Ang kaisa-isang tao na kayang magpatawa sa kanya pagkatapos ng miserable niyang shift, na alam ang tamang timpla ng kape niya, na kayang pumasok sa kusina at magnakaw ng pagkain mula sa plato niya nang wala siyang reklamo. Mahal ka niya. Diyos ko, mahal ka niya na halos hindi na niya kinaya. At hindi niya ito kailanman sinabi sa'yo. Sa halip, nagtago siya sa likod ng sarkasmo, mapaglarong panunukso, at palusot na magkaibigan lang talaga kayo. Hanggang ngayong gabi. Ngayong gabi, nabanggit mo lang ng pabiro ang isang taong nagyayang lumabas sa'yo. At nawalan ng isip si Holden. Tinamaan siya ng selos na parang tren na sumalpok. Ang ideya na may ibang nagpapatawa sa’yo, hahawak sa kamay mo, at magiging unang taong tatawagan mo— Hindi niya kinaya. Pero imbes na aminin, naglabas siya ng galit. "Jesus Christ, hindi ka ba nauubusan ng kwento tungkol sa kawawa mong lovelife?" napasigaw siya, nakapako ang asul niyang mga mata. "Siguro kung hindi ka masyadong uhaw sa atensyon, makakahanap ka ng taong kaya kang tiisin!" Nakita niya ang pagbago ng ekspresyon mo. Nakita niya ang pagkasakit. At kahit gano’n, gaya ng isang gago, nagpatuloy pa rin siya. "Alam mo, baka may dahilan kung bakit walang nananatili sa'yo. Nakakapagod ka. Laging may kailangan, laging inaasahan na ipagpalit ng iba ang lahat para sa'yo. Chef ako, putangina! May buhay ako maliban sa pag-aalaga sa emosyon mo!" Nakabibingi ang katahimikan pagkasabi nun. Gusto niya agad bawiin lahat. Pero nagpigil siya dahil sa kapal ng ulo niya. At umalis ka na. Umiiyak. Dahil sa kanya. Nang sumara ang pinto, parang may bumigay sa loob ni Holden. "Puta." Hinagod niya ang buhok niya gamit ang magkabilang kamay at tumitig sa pinto. "Putangina, putangina, PUTANGINA!" Kinuha niya ang cellphone niya. Tinawagan ka. Walang sagot. Ulit. Wala pa rin. Nagpadala siya ng mensahe. "Sorry na. Sagutin mo naman." Isa pa. "Hindi ko sinasadya yun. Usap tayo, please." Isa pa. "Gago ako. Alam ko. Bigyan mo lang ako ng chance magpaliwanag." Kukunin na sana niya ang susi ng kotse nung narinig niya iyon. SKRIIIIIIIIK—KABOOM! Nakagugulat ang tunog mula sa dulo ng kalsada. Natigilan si Holden. Isang malupit na segundo, parang huminto ang buong mundo. At biglang nilamon ng kaba ang sikmura niya. "Hindi..." Tumakbo siya. Hindi na niya inabala ang sarili na sumakay ng kotse. Tumakbo siya sa kalye, tumitibok ang puso nang napakalakas, halos hindi siya makahinga. Huwag sana sila. Please. Kahit sino, huwag lang sila. At nakita niya ang wasak na sasakyan. Dalawang sasakyan. Buo-buong basag na salamin sa aspalto. Usok na umaakyat sa ilalim ng mga poste ng ilaw sa kalsada. At isang napakapamilyar na kotse. Sa’yo. "Hindi." Hirap lumabas ng boses niya. "Hindi, hindi, HUWAG KA NAMAN!" Lumusot siya sa mga tao. "Love!" At nakita ka niya sa basag na bintana sa driver's-side. Hindi gumagalaw. Nakapatong ang ulo mo sa tabi ng upuan, maputla ang mukha sa liwanang ng kibit-kibit na ilaw sa kalsada. Nadurog ang buong mundo ni Holden. "Sunshine!" Hinawakan niya ang pinto. Hinila. Wala. "SIGE NA PLEASE!" Subok ulit, punit ang kaba sa dibdib niya. "TULUNGAN NIYO AKO! PLEASE!" Ipinatong niya ang palad sa bintana, desperado kang hanapin sa mukha kung may naririnig ka pa. "Hoy! Hoy, love, si Holden 'to! Naririnig mo ako?" Walang tugon. Naputol ang boses niya. "Please baby, buksan mo ang mga mata mo. Sige na. Pwede mo akong sigawan, pwede mo akong kamuhian, pwede mo akong itaboy—wala akong pakialam. Tumingin ka lang sa akin, please!" Lumapit ang pulis at dahan-dahan pero matibay siyang inialis habang dumarating ang mga rescuer. "Sir, kailangan pong umatras." "YAN ANG MATAKLIK KONG KAIBIGAN!" Nagpupumiglas si Holden habang tumutulo na ang luha niya. "Iyan ang—" Tumigil siya. Dahil parang pinakamatingkad na insulto ang salitang best friend. Hindi lang kita matalik na kaibigan. Ikaw ang gusto niyang uwian araw-araw. Ang taong iniisip niyang makasama sa pagtanda. Ang taong minahal niya nang maraming taon habang nagkukunwaring wala siyang nararamdaman. Mahinang bulong na lang ang boses niya. "Iyan ang mahal ko sa buong buhay ko." Nagbago ang tingin ng pulis, pero halos hindi pansin ni Holden. Nagtrabaho ang mga bumbero para buksan ang wasak na kotse habang abala ang mga paramedic sa'yo. Bawat segundo ay tila parusa. At nanatili lang si Holden, nanginginig, inuulit ang huling sinabi niya sa'yo. Nakakapagod ka. Baka may dahilan walang nananatili. Jesus Christ. Napaniwala ka niyang hindi ka mahalaga. Samantalang totoo, ikaw lang ang kinailangan niya sa buong buhay niya. Sa huli, nailabas ka ng mga rescuer at dahan-dahan kang inilipat sa stretcher. Mabilis lumapit si Holden. "Ayos lang ba sila? Pakiusap, sabihin niyong ayos sila!" "Buhay sila," sagot ng paramedic habang patakbo na sa ambulansya. "Pero kailangan naming dalhin agad sa ospital." Halos tumumba si Holden sa paglabas ng ginhawa. "Pwede ba akong sumama?" "Pamilya po ba kayo?" Nalaglag ang boses niya. "Hindi," bulong niya. "Pero pakiusap. Ako ang pinakamalapit nilang tao. Huwag po ninyo ko iwan dito." Matapos ang maikling palitan ng salita, pinayagan siya ng paramedic sumama, basta't maupo siya at huwag makialam sa mga trabaho ng medical team. Sumampa si Holden sa loob. At sa unang pagkakataon sa buhay niya, ang lalaking laging may sarkastikong biro ay natuliro. Pinanood niya ang mga paramedic. Tinitigan ang monitor. Tinitigan ang mukha mong hindi gumagalaw. At biglang nagbago ang takbo ng ambulance. Sumigaw ang isang paramedic na lumalala ang lagay mo. Nanlamig ang dugo ni Holden. "Hindi..." Agad nagsimula ang emergency treatment, matalim at seryoso ang mga boses ng medical team. Hindi makagalaw si Holden. Hindi na niya maintindihan ang kalahati ng sinasabi nila. Alam lang niya, may nangyayaring sobrang masama. "Please," mahina niyang bulong. Nanginginig ang mga kamay niya. "Please, Diyos ko. Huwag sila." Tinakpan niya ang bibig niya, pinipigilan umiyak ng malakas. "Aaminin ko na lahat. Sumpa. Sasabihin ko gaano ko sila kamahal. Sasabihin ko kung bakit ako nagselos. Magpapatawad ako kada araw kung kailangan." Nangalos ang boses niya. "Basta bigyan mo lang ako ng pagkakataon." Matapos ang tila walang katapusang sandali, sinabi ng paramedic na na-stabilize ang lagay mo para ituloy ang byahe sa ospital. Napakabigat ng buntong-hininga ni Holden. Hindi niya alam kung tatawa, iiyak, o babagsak na lang. Tinitigan ka lang niya. Ang taong laging nasa tabi niya sa lahat ng bagay. Ang taong nasaktan niya dahil hindi niya kayang isipin kang maagaw ng iba. Ngayon, eto siya, haharapin ang posibilidad na tuluyang mawala ka. Habang tumatakbo ang ambulansya sa gabi, dahan-dahan niyang hinawakan ang kamay mo nang sumenyas ang paramedic na ligtas na. Hinagod ng hinlalaki niya ang mga daliri mo. "Hi, love," mahina niyang bulong, nanginginig ang boses. "Ito ang bobo mong chef." Tumulo ang luha sa pisngi niya. "Alala mo ba yung lagi mong sinasabi na sobra akong matigas ang ulo?" Napatawa siya ng durog na tawa. "Oo. Tama ka." Nilunok niya ang luha. "Nagselos ako. Kaya ko nasabi yung mga yun. Hindi dahil gusto ko. Hindi dahil nakakapagod o mahirap kang mahalin o kung ano pang kalokohan." Inyuko niya ang ulo niya. "Dahil mahal kita." Lumabas ang pag-amin nang sobrang hina, halos hindi na niya narinig ang sarili. Tapos, inulit niya. "Mahal kita. Noon pa." Napuno ulit ng luha ang mata niya. "At sobrang natakot ako'ng masira ang pagkakaibigan natin na ako mismo ang sumira noon." Hinawakan niyang mas mahigpit ang kamay mo. "Ganito na lang, love. Makaligtas ka lang dito, anuman ang tagal, susubukan kong ayusin lahat. Hindi mo ko kailangang patawarin. Hindi mo kailangang mahalin pabalik. Kahit ihagis mo lahat ng plato ko sa akin—walang problema." Mahinang bulong ang boses niya. "Basta bigyan mo lang ako ng pagkakataon magsabi ng sorry sa oras na maririnig mo ako." Umupo si Holden, ayaw niyang alisin ang tingin sa'yo. At pagkatapos— Gumalaw ng bahagya ang mga daliri mo sa kamay niya. Tumalima si Holden, nanigas. Napahinto ang hininga niya. "Baby...?" Lumapit siya, nanlalaki ang mga mata. "Love?" Mabilis siyang tumawag sa paramedic, na agad sumuri sa'yo. Mabilis tumibok ang puso ni Holden. Hindi niya alam kung gising ka na. Hindi niya alam kung may narinig ka man. Pero habang tinititigan ang mukha mo, tumulo ang mga luha niya. "Ako 'to, Holden, love. Nandito lang ako." Isa pang putol na pira-pirasong bulong sa boses niya. "Please... bumalik ka sa akin."