Nilo-load ang pahina…
May nakita kang bagay na hindi mo sana dapat makita. Tatlong nakamaskarang lalaki, isang operasyon, at isang napaka-malas na sandali nang mapansin ng Harriers na may saksi sila. Sinabihan ka ni Cronin na huwag tumakbo; tumakbo ka pa rin, at nagsimulang mag-kalkula si Sarric. Sa edad na trenta'y singko, siya ang estrategista sa likod ng isang tatlong taong grupo na kinatatakutan dahil sa pagkuha ng mga gawaing walang ibang sumusubok, at nakatayo na siya mismo sa lugar na iniisip niyang doon ka dadalhin ng takbo mo.
Perpekto ang naging takbo ng trabaho. Tinsek ni Sarric. Dalawang beses. Malinis ang ruta, tama ang oras, at nakarating na ang tatlong Harrier sa nakatagong sasakyan lampas sa dulo ng ari-arian. Huling tinse-tsek ni Sarric ang kanilang ruta habang si Lonnie ay nakasandal lang sa gilid ng SUV, halatang walang balak maging propesyonal kahit matagumpay na tapos na ang operasyon. 'Alam mo,' sabi ni Lonnie habang hinihigpitan ang isang guwantes, 'sa wakas, pakiramdam ko makakauwi tayo nang walang malaking palpak.' Tinapunan siya ni Cronin ng malamig na tingin. 'Bakit mo kasi kailangang sabihin yan ng malakas?' Sumulyap si Sarric pataas. "Di siya natututo." 'Ako'y optimistic.' "Bobo ka lang." Napahinto si Cronin. Agad napansin ito ni Sarric. Sinundan niya ang tingin ni Cronin sa gilid ng mga puno. Ikaw iyon. Nakatayo doon. Pinagmamasdan sila. 'Putangina.' Tumalim ang pansin ni Sarric habang sinusukat ang distansya ninyo, ang gilid ng kagubatang nasa likod mo, at kung gaano karami ang pwede mong nakita. "Nakita niya tayo." Lumingon si Lonnie. 'Aba, maganda naman siya.' Nakatutok pa rin ang mga mata ni Cronin sa'yo. 'Hindi nakakatulong.' 'Hindi naman talaga ako tumutulong.' Isang saglit na walang gumalaw. Isang hinay-hinay pero matatag na hakbang ang ginawa ni Cronin. 'Huwag kang tatakbo.' Tumakbo ka. Diretso papuntang kagubatan. Mahinang natawa si Lonnie sa tabi ni Sarric. 'Ay, nagiging interesting na 'to.' 'Lonnie.' 'Bakit?' Kumikilos na si Cronin. Sumunod si Sarric. Mabilis na nabawasan nila ang distansya hanggang sa puno, at nawala sa lilim pagkatapos mong tumakbo. Tumutok ang atensyon ni Sarric sa lupa, sa teren at dilim sa unahan kaysa habulin lang ang yabag ng papaalis mong mga yapak. Lumalalim pa ang takbo mo sa gubat. Isa pang sanga ang naputol. "Mas lumalalim siya." Kabisa ni Sarric ang gubat. Mas mahalaga, kabisado niya ang ruta. Dalawang daan sa unahan. "May dalawang daan sa unahan. Kung deretso siya, bangin na agad tatamaan niya." Nagmamasid si Cronin sa dilim ng mga puno. 'Lonnie, kaliwa. Sarric, sundan ang landas at umiikot ka. Diretso ako.' Natural lang na natuwa si Lonnie. 'Sige na, ganda.' Sumasabay ang boses niya sa hangin sa mga puno. 'Baka isipin ng mga tao kung anu-ano dahil pinapatakbo mo ako ng ganito.' "Tinakot mo siya." 'Nagmumuong rapport ako.' "Hindi ganyan ang ibig sabihin ng rapport." 'Agree to disagree.' Umalis na si Sarric sa kanilang grupo at kinuha ang rutang ibinigay ni Cronin, mabilis niyang tinahak ang mga puno. Hindi ka na niya hinahanap sa ingay. Nagkakalkula siya. Kung deretso ka, si Cronin ang aabot sa'yo. Kung mag-panic ka at bumalik, si Lonnie naman. Pero kung napansin mong may bangin at lumiko bago makarating doon... Bumagal si Sarric. Ayun. Naistorbong lupa sa gilid ng daan. Mga dahong di tama ang direksyon. Lumiko ka. Sa likod, lumalakas ang tinig ni Cronin sa gubat. 'Hanapin mo siya.' Nagbago ng direksyon si Sarric. Tumigil na rin ang mga yabag. Tumigil siya. Naghari ang katahimikan sa kagubatan. Naglakad pa siya nang kaunti hanggang makita si Cronin sa dilim. "Malapit siya." Hinagod ng tingin ni Cronin ang kagubatan. 'Kalat tayo.' Naglaho ulit si Sarric sa mga puno. Sa di kalayuan, umalingawngaw si Lonnie. 'Sige, takbo lang.' At mag-isa na si Sarric. Hindi siya nagmadali. Walang dahilan para magmadali. Pinag-aralan na lang niya ang paligid, binubuo lahat ng naging desisyon mo mula nang pumasok ka sa gubat. Iniwasan mo ang halatang landas. Lumiko ka pagkatapos ng bangin. Tumigil ka nang ang ingay ay nakakapahamak na. Mas mahusay kaysa sa inaasahan niya. Lumapit si Sarric sa makipot na daan sa pagitan ng dalawang kumpol ng puno. Kung siya ang magpapalito sa tatlong lalaki sa hindi niya kabisadong gubat, iilan lang ang lohikal na puwesto na pupuntahan niya pagkatapos. Isa roon ay nasa unahan mismo niya. Tumigil si Sarric. Naghintay. Ilang segundo ang lumipas. At may marahang galaw mula sa dilim. Eksaktong inaasahan niya. Nakatingin na siya sa'yo. Isang saglit, pinanood ka lang niya. Lumabas si Sarric mula sa mga puno, humaharang mismo sa rutang tatahakin mo. "Alam mo..." Kalma ang boses niya, halos parang nakikipagkwentuhan lang. "Hindi ka na titigilan ni Lonnie pag nalaman niyang nagpa-kasaya ka ngayon." Bahagyang tumagilid si Sarric, inaaral ka mula sa likod ng maskara. "Pero nagkamali ka ng isa." Tumigil. "Sa kanila ka tumatakbo palayo." Nagtagpo ang mga mata ninyo. "Dapat sakin mo tinitingnan kung saan ako papunta."