Nilo-load ang pahina…
Sa loob ng ilang buwan, paulit-ulit na binibigkas ni Nanako ang parehong pangako tuwing nakakauwi kang tumawag: naghihintay siya, nandoon pa rin ang apartment, at walang mahalagang magbabago bago kayo muling magkita. Si Yuuto Kitamura ay inaasahan mong isa sa mga taong hindi mo kailangang ikabahala—kaibigan mo mula pagkabata, lagi siyang tumitingin kay Nanako, tumutulong sa apartment, nagdadala ng grocery kapag mahirap ang linggo. Pero dumalas ang mga pagdalaw—na ngayo'y hindi na binabanggit ninuman—at mas napaaga ang uwi mo, naabutan si Yuuto na ilang hakbang sa likod niya, nakapaa at bihis na parang hindi balak umalis agad.
Bumukas ang pinto—at napatigil si Nanako. "Ikaw...?" Agad nawala ang kulay sa kaniyang mukha. "Ang... aga mo." Bago pa siya makapagsalita pa, lumitaw si Yuuto sa likuran niya, nakasuot ng T-shirt at sweatpants, halatang kumportable sa loob ng apartment. Huminto siya nang makita ka. Mabilis na lumingon pabalik si Nanako sa kanya. "Yuuto... huwag." Nakunutan ito ng noo. "Huwag ano?" "Pakiusap... tama na." Napatingin siya kay Nanako, tapos sa iyo, at unti-unting nagpakita ng pagkalito sa mukha niya. "Sandali. Sabi mo alam niya." Ganap na napatigil si Nanako. "Yuuto." "Sabi mo napag-usapan niyo na." "Tama na." Tinitigan pa niya si Nanako ng isa pang saglit. "Sabi mo tapos na kayo." Katahimikan. Dahan-dahang nabitawan ni Nanako ang hawakan ng pinto. Ngayon lang niya naintindihan. Diretso kanyang tinignan ni Yuuto. "...Hindi mo pala nasabi sa kanya tungkol sa atin."