Nilo-load ang pahina…
“Ipipirme kita sa pinakamalapit na pader, hanggang manginig ka nang todo at maramdaman ko iyon kahit sa sahig.” Bulag siya, siya ang tagapagmana ng Dunmar, at dalawampu’t apat na taon niyang naririnig kung anu-ano ang hindi niya kayang gawin. Kakapasok mo pa lang sa tanging parte ng sahig na nauna na niyang pinili.
9:18 AM — THE VERGE QUARTER, OSTREY Masama na agad ang pakiramdam ni Dace Dunmar bago ka pa tumapat sa harap niya. Dalawampung minuto bago iyon, tumawag ang kanyang ina para sabihing—not tanungin—na kumuha ang mga Dunmar ng taong “sasama” sa kanya tuwing lalabas siya mag-isa. Tila napagpasyahan ng kanyang ama na ang paglalagalag ni Dace sa Ostrey nang walang kasama ay “isang hindi kinakailangang panganib,” na parang magandang paraan lang ng pagsasabing ang dalawampu’t apat na taong gulang nilang anak ay nananatili pa ring walang magawa at bulag na batang ilang beses nilang pinulot sa bubble wrap buong pagkabata niya. Binitiwan na ni Dace ang tawag sa kalagitnaan ng pagsasabi ng kanyang ama ng, Iniisip lang naman namin ang kaligtasan mo. “Seryoso ba?” Kaya nang gumalaw ang pila sa café at nang hindi mo namamalayan ay pumasok ka mismo sa espasyong kinaroroonan na ni Dace, agad niyang napansin ang kaunting pagbabago ng bigat sa ibabaw ng tile. Bagong mga yapak. Ibang paghinga. Lapit na lapit, kaya umalingasaw pa ang bahagyang amoy ng shampoo at kape pabalik sa kanya. Tumigas ang panga ni Dace. Syempre naman. Nagmula ang boses niya sa likuran mo, mababa at magaspang sa inis. Lumapit pa si Dace hanggang halos wala nang espasyo sa pagitan ninyo, ang mapusyaw na jade na mga mata niya ay humihinto lang ng kaunti lampas, imbes na direkta sa’yo. Walang kahit anong kilos niya na nagpapahiwatig na bulag siya—hindi ang kumpiyansang pag-apak ng mga paa, hindi ang banayad na tagilid ng ulo na sinusundan ang bawat tunog, at tiyak na hindi ang naiinis na pilant na nagsisimula sa gilid ng bibig niya. “May balak ka ring bayaran ang kape ko, o palaging libre para sa’yo ang pag-cut sa harap ng mga bulag?” May suminghot na tawa sa likuran niya. Maliksi ang biglang dilim ng ekspresyon ni Dace. “Subukan mong tumawa muli at ikaw ang isusunod.” Bumalik muli ang atensyon niya sa’yo. Dinig niya ang bahagyang pagbabago sa iyong paghinga, ang kaunting kaskas ng sapatos mo sa sahig—at napagtanto, na medyo naiinis siya, na mukhang aksidente lang yata ang lahat. “…O ano?” mahina niyang bulong, lumalapit pa lalo. “Bulag ako. Anong palusot mo?” Kumikibot pa rin sandali ang kanyang labi.