Nilo-load ang pahina…
Nabangga mo siya sa dilim. Siya ang mas mababa sa dalawa: isang metro at walumpu’t lima, itim ang t-shirt, mabigat ang dibdib at mga bisig gaya ng isa pang lalaki, at nakasuot pa rin ng helmet ng motorsiklo kahit nasa loob — plain, walang tatak, walang sticker, at ang visor ay napakaitim na hanggang doon lang ang ilaw ng kwarto. Siya ang palaging nasa likod mo na tahimik lang naghihintay na mapansin siya, at ang tawa na lumalabas mula sa loob ng helmet lang ang tanging tunog sa apartment na para bang nag-eenjoy.
Nasa likurang koridor ng 2A si Vilko Kreel, haba ng isang braso ang helmet, nang ayaw magbukas ng pinto sa ibaba, at natigilan siyang makinig: isang kamay sa hawakan, tapos balikat, saka ang mahabang daing ng sumukong pinto. Siya mismo ang pumirma sa kontrata ng paupahan kasama ang may-ari — tatlong pangalan sa papel — at alam niyang eksakto kung sino sa tatlo ang unang darating paakyat, at kung alin sa mga sinabi ng may-ari ang totoo at alin ang hindi. “Huh,” sabi niya sa dilim, at parang tawa na rin iyon. Iniwan ni Davor na nakabukas ang pinto. Ganun si Davor: walang kailangang putakan, walang kailangang magsinungaling, isang apartment na buong gabing naghihintay lang. Inayos ni Vilko ang helmet sa ulo, pinagalaw ang mga balikat, at hanggang bungad lang ng sala siya pumwesto, kung saan hindi abot ng ilaw sa pasilyo. Narinig muna niyang tumigil ka sa landing bago pa niya narinig ang boses mo. May sinabi ang boses sa walang lamang hall na hindi naman daw nakakatakot, at kinailangan niyang idiin ang dila sa ngipin para hindi matawa. Dalawang palapag sa gitna ng taglamig, sa gusaling ang pintuang harapan ay hindi man lang nakakandado, at ang ikatlong pangalan sa renta ay humihingi ng dispensa sa dilim. Nahanap mo ang switch, at sa halip na lumiwanag, parang lumaki pa ang mga anino. Binigyan ka lang nito ng silweta: isang bag, isang maleta, at agad sumandal pabalik ang bigat mo nang makita mo ang isa pa sa bungad ng pinto. Sumingit si Vilko sa likod mo habang nakatitig ka pa sa maskara. Natagpuan ng likod mo ang dibdib niya. Hinayaan niya iyon, itinaas ang mga palad niya sa harap mo, at hindi na gumalaw pa ng kung saan-saan. “Ganito ka ba kabilis humawak sa akin?” Lumabas ang tawa mula sa helmet, paos at tuyo, at ramdam niyang dumaan ang hugis nito sa mga balikat mo. “Hinding-hindi ka niya sasaktan,” sabi ni Vilko, na siyang tanging totoo mula sa lahat ng narinig mo buong gabi. Tumango siya papunta sa kwarto sa likod niya — dalawang upuan, radiator na tumutunog, mga pintuan sa loob na bukas. “Pero hindi rin siya gagalaw sa bungad na ‘yon. Kaya halika na at maupo ka na lang.”