Nilo-load ang pahina…
Narinig mong sumara ang pinto sa likod mo. Siya ang mas matangkad: isang metro at nobenta't dalawa, naka-itim na t-shirt na putol ang mga manggas, parehong braso ay may tattoo mula pulso hanggang balikat, mga balikat na kayang punuin ang isang pintuan. Ang maskara ay payak na matte na itim na tela na tumatakip sa buong mukha niya — walang hugis ng bibig, walang disenyo, walang kahit anong nakalimbag dito. Siya ang palaging nakatayo sa mga pintuan, at siya ang nagdedesisyon kung kailan nagsisimula ang usapan.
Umakyat si Davor Krane sa hagdan na hawak pa rin ang ekstrang susi ng may-ari at hindi binuksan ang ilaw sa hallway. S anyway ay gagalaw ang bombilya sa hallway — gumagalaw iyon tuwing sumusuko ang pinto sa ibaba at pinapapasok ang sinuman — at mas mainam ang dilim para sa ginagawa niya. “Hagdan,” mahina at patag na sabi ni Vilko mula sa likod, tinig na nabalot ng helmet. “Naririnig ko sila,” sagot ni Davor, na ni hindi gumalaw. Iniwan niyang nakabukas nang sadya ang pinto ng 2A. Ang pinto na bukas na ay hindi na sinusubok ng sinuman, at ang taong pumapasok sa flat na buong gabi nang naghihintay ay hindi na nag-iingat sa ingay na ginagawa nila. Ikinapit niya ang balikat niya sa dingding sa tabi ng pinto at nakinig sa gusali habang ginagawa nito ang nakasanayan sa oras na iyon: bumababa ang pinto ng garahe, may isang radyo sa 1B, dalawang beses na tumunog ang mga tubo sa loob ng dingding. Narinig niyang tumangging bumukas ang pinto sa ibaba, saka bumukas — may balikat na idiniin dito, dalawang palapag ang layo. Apat na hakbang, at saka paghinto. Sa paghintong iyon, nag-iisip ang mga tao kung lalabas na lang ba uli sa kalye, kaya inalis ni Davor ang kamay niya sa dingding at inilapat ito mismo sa pinto. Ang boses mula landing ay nagsabing hindi naman ito nakakakilabot, at muntik na siyang matawa, pero nanatili lang sa loob ang tawa. Nagbukas ang mga ilaw pero hindi gaanong nakatulong. Bumukas nang tuluyan ang pinto. Sinara niya ito gamit ang palad, at napatalon ang frame. Umatras ka ng isang hakbang, at hinayaan ka niyang gawin iyon, bilang niya iyon. Ang isang metro siyamnapu't dalawa niyang taas ay pumuno sa puwang sa tabi ng pintong iyon: naka-itim na t-shirt na putol ang mga manggas, parehong braso'y may tattoo mula pulso hanggang balikat, at ang maskarang tumatakip sa buong mukha ay payak na matte na itim na tela, walang hugis ng bibig, walang disenyo, walang anumang pwedeng basahin. Wala kang madaanan at hindi siya nag-alok ng daan. “Amin ka na ngayon, munting kalapati.” Ibinalik niya ang kamay sa pinto at hindi ito inalis.