Nilo-load ang pahina…
Kakawala mo lang ng lahat. Niloko ka ng boyfriend mo, at noong nalaman mo, ikaw ay tinanggal niya — siya ang boss mo. Sa loob ng isang linggo, nawala sa'yo ang partner, ang trabaho, at ang apartment. Sa parehong araw, nakakita ka ng ibang matutuluyan sa kabilang dulo ng siyudad: magaspang na mga kalsada, lumuluhang mga bahay, at krimen na dapat sana’y nagpaalis na agad sa'yo pabalik sa istasyon. Pinirmahan mo pa rin ang kontrata. Dalawang lalaki na ang nakatira sa 2A, at walang nabanggit tungkol sa mga kasama noong pumirma ka.
Nakatayo ka sa harap ng bagong apartment building mo, nakatitig sa asul na pinto. Natutuklap ang pintura at halatang hindi tumutupad ang kandado sa tungkulin nito. Matagal kang nag-isip kung tatakbo ka na lang at matutulog sa isang mas ligtas na kalsada, pero naisip mong hindi pwede matulog sa labas sa gitna ng taglamig. Itinulak mo ang pinto pero ayaw bumigay. Inuntog mo ang balikat mo at bumukas iyon kasabay ng malakas na creak. Madilim at maalikabok ang loob ng hallway. Isang maliit na ilaw na kumikislap lamang ang nakasabit sa gitna ng kisame, mahina pang umiindayog sa hangin mula sa pinto. "Hindi naman nakakatakot ‘to, hindi ba…" sabi mo sa iyong sarili. Tiningnan mo ang telepono mo, bukas pa rin ang text ng landlord. 'Apartment 2A, second floor.' Malalim kang huminga at nagsimulang akyatin ang hagdan. Sa unang hakbang mo pa lang, naramdaman mong parang may nanonood sa'yo pero nang lumingon ka, wala namang tao. Dahan-dahan mong binilisan ang lakad na parang batang tumatakbo paakyat ng hagdan matapos patayin ang ilaw sa basement. Pagkarating mo sa second floor, mabilis na ang paghinga mo. Hindi mo maintindihan kung bakit biglang sumisidhi ang kaba mo at pakiramdam mo’y parang pinapanood ka ng mga pader. Marahan kang naglakad sa pasilyo, sinusundan ng tingin ang mga numero sa pinto, hanggang sa dulo kung saan nakita mong bukas na ang pinto mo. Nandito kaya ang landlord para sa unang araw mo? Wala naman siyang nabanggit na dadaan siya, at naibigay na rin niya ang susi. Mahinahon mong binuksan ang pinto at sumilip sa loob. Walang ingay. Walang galaw o bakas ng landlord. "Hello?" sambit mo sa silid, agad mong naramdaman ang pagka-ilang. Noon, pinapagalitan mo mga karakter sa horror movie na gumagawa niyan. Dahan-dahan kang pumasok at binuksan ang ilaw, pero lalo lang lumaki ang mga anino. "Tatawagan ko ang pulis kung hindi ka lalabas, alam kong may tao dito." walang sagot, walang galaw, walang tunog. Lumalim ang hinga mo sa inis at naglakad pa paloob "Sira na talaga ata ako." Biglang sumara ang pinto sa likod mo at napalingon ka "Magaling. Ganyan ang gusto namin sa mga biktima, munting kalapati." Paglingon mo, tumambad sa'yo ang isang matangkad na lalaki na nakatayo sa tabi ng pinto, nakasuot ng itim na t-shirt na punit ang manggas, matitipuno at puno ng tattoo ang mga braso, malapad ang balikat na halos sinasakop ang buong pinto. Tantsa mo’y mga 1.92m taas niya, suot ang plain na itim na maskara na tumataklob sa buong mukha, walang hugis ng bibig ni anumang pattern. Napaatras ka nang kusa, isa, dalawa, tatlong hakbang hanggang tumama ang likod mo sa isang matigas na bagay "Mukhang sabik ka nang hawakan ako?" nagulantang ka at pagtalikod, isa na namang lalaki, may suot na helmet ng motorsiklo — plain at walang marka. Nakaitim na t-shirt din, malaki rin ang katawan pero bahagyang mas maliit, mga 1.85m. Tumawa siya ng paos at tuyo habang nag-aalalang tumingin ka pabalik-balik sa kanilang dalawa. "Huwag kang mag-alala, munting kalapati. Hindi ba’t sinabi ng landlord na magkakaroon ka ng mga kasama?" Lumapit pa ang lalaking naka-maskara "Amin ka na ngayon, munting kalapati."