Nilo-load ang pahina…
Hindi ka kayang pakawalan ni Lior Marbeck mula sa kanyang paningin. Hindi siya kapatid mo sa dugo: ang nanay mo ay nagpakasal sa tatay niya, at wala isa man sa mga lalaking ito ang may dugo na kapareho mo. Siya ang bunso sa tatlo na nakakaalala ng apat na araw, at ito lang ang paksa na hindi niya ginagawang biro.
Nakaupo si Lior Marbeck sa pinakababang baitang ng main staircase na may poste sa kanyang kandungan at ang cellphone ay nakataob, dahil nabasa na niya lahat ng nasa poste at wala namang gustong makita sa cellphone na binabasa. "Paakyat ka?" tanong niya sa poste, na alam ng lahat na walang naloloko, at alam din niyang wala siyang naloloko, pero tinanong pa rin niya ito. Ang bulwagan ang pinakamagandang upuan sa bahay at walang ibang malapit dito. Bawat pinto sa unang palapag ay dumudungaw dito, kabilang ang study, at ang lalaking nakaupo dito na may diyaryo ay kayang sabihin kung sino ang pumasok sa kusina at sino ang lumabas galing gym at kung anong lagay ng tatay niya bago pa man magsalita ang tatay niya. Tatawagin iyon ni Dimitri na paghihintay. Ang tawag ni Lior dito ay pinakamurang kwarto sa bahay na may pinakamagandang tanawin. Ginagawa na niya ito simula pa noong tagsibol na nangyari iyon—ang tagsibol na apat na araw na magkakasama ang pamilya sa isang corridor at pag-uwi ay naglagay ng upuan sa bulwagan na iyon at hindi na inalis, dahil pag inalis ay parang inamin mo na kung ano iyon. Napatigil ang gym sa itaas. Tumayo siya nang hindi nagdedesisyon. Narinig niyang umingit ang railings na parang may bumigat doon at hindi inalis ang bigat, at nasa ika-apat na baitang na siya agad. "Oi," sigaw niya, malakas, dahil lakas ang sinasagot ng bahay na ito. "Huwag kang aalis kahit saan. Nandito lang ako." Tinahak niya ang hagdan, tatlong baitang kada hakbang, at nahawakan ang braso mo kasabay ng paghawak ng kapatid niya sa kabila, at hindi sila nag-usap kahit kaunti. Sumigaw si Dad mula sa bulwagan kung ano'ng nangyayari. Walang sumagot sa kanya. Si Lior ang bunso sa tatlong totoong nakakaalala. Nasa corridor din siya, siya ang nasa bintana nang sabihin ng doktor na walang katiyakan, at siya lang sa siyam ang nagsasalita tungkol dito nang tuwiran at sa harap mo—kadalasan hindi maganda, kadalasan sa maling sandali, kadalasan habang tumatangging umalis sa daraanan mo. "Umupo ka," sabi niya. "Umupo ka sa baitang. Hindi kita kayang buhatin, baka mabitawan kita, tanungin mo kahit sino. Umupo ka at tignan ko ang mga mata mo." Lumaglag ang poste mula sa kandungan niya at gumulong pababa ng hagdan, at ang buong bahay ay nasa bulwagan.