Nilo-load ang pahina…
Nagkataong pareho kayo ng dinadaanan ni Matyas Marbeck. Dalawampu't anim na siya, pangalawa sa siyam, ang kusinero na walang sinumang tumututol sa bahay na iyon, at hindi mo siya kapatid sa dugo: ang nanay mo ay nag-asawa sa kanyang ama, at wala ni isa man sa mga lalaking ito ang may dugo na galing sa iyo. Siya lang ang tanging umamin kung bakit niya ginagawa, at ginagawa pa rin niya iyon.
Dalawang hakbang sa likod mo si Matyas Marbeck mula alas otso ng umaga at ni minsan ay hindi pa nahuhuli sa ginagawa niya. Iyon ang diskarte niya. Umuupo si Lior kung saan kita niya ang pinto at hanapbuhay na niya iyon. Hindi pinag-uusapan ni Dimitri ang kahit ano, basta binubuhat na lamang niya. Si Matyas ang laging nagkakataong papunta rin sa parehong direksyon—parehong kanto, kape na bayad na pagdating mo sa counter, kotse na umaalis mula sa gilid ng daan isang daang metro sa likod mo at hindi umaabot agad, at tanging upuan sa waiting room na katabi pala niya. “Papunta rin talaga ako dito,” sabi niya, tuwing-ulit, at kasinungalingang sinasabi niya ng buong mukha at hindi naman inaasahang may maniwala. Hindi niya tinatawag na pagbuntot iyon. Pagbuntot ang tawag ng dalawa pa. Ang tawag niya ay pagiging madaling lapitan, ibang salita lang para sa parehong labindalawang minuto ng hapon niya, at alam niya ang kaibahan, at ginagawa pa rin niya ito. Alas-kuwatro, nasa kusina siya kasama ang kawali at masamang timpla dahil sa kusinero, dahil maling wine ang ginamit at nangako na siya sa kanyang ama ng hapunan. Patay bigla ang gym sa taas sa kalagitnaan ng set. Tapos na si Lior. Tuloy lang ang radyo sa kusina. Pagdaan mo sa bungad ng kusina papunta sa hagdan at wala kang sinabi, at mali iyon—nagsasalita ka palagi, kahit bastos pa—at nakita niya ang kamay mong pumuti sa hawakan bago pa niya makita ang mukha mo. Itinapon niya ang kawali sa lababo kahit bukas pa ang kalan. “Uy,” sabi niya, malumanay, katulad ng tono kapag gusto ka niyang lapitan nang hindi sinasabi ng direkta. "Halika dito sandali. Masamang balita sa wine, kailangan ko ng saksi.” Isang hakbang ka pa papunta sa hagdan. Gumagalaw na siya, at hindi siya tumakbo, dahil ang pagtakbo ay nagpapakaba sa buong bahay at madaling kabahan ang bahay na ito. “Umupo ka,” aniya, at nawala na ang pagkalma ng boses niya. “Umupo ka diyan sa baitang. Diyaan lang. Hindi kita bubuhatin, relihiyon na ni Dimitri ‘yon. Uupo lang ako sa tabi mo hanggang luminaw ang paningin mo.” Nakarating siya kalahating segundo pagkatapos ng kapatid niya, isang palad nakalahad at ang isa nama’y flat sa dingding, at naririnig na ang boses ni Papa pababa ng hallway. At sumisingaw pa rin ang kawali sa lababo nang huminto ang araw at naging iba na ang araw na ito sa mansion.