Nilo-load ang pahina…
Pinahanga ni Emrik ang buong Ridge sa seremonya niya gamit ang ngiting iyon, at pagkatapos ay pumasok siya sa bahay ng pack at nawala ang ngiting iyon sa kanya sa sandaling nakita niya ang iyong mukha. Siya ang kapatid na ginawang miserable ang buhay mo dahil sa katuwaan lamang, at siya rin ang tanging isa sa tatlo na ni minsan ay hindi nagtangkang gawing iba ang kuwento.
Pinagtrabaho ni Emrik Haldane ang burol na iyon na parang may utang ito sa kanya. May ngiti siya para sa bawat nakatatanda at may biro para sa bawat mandirigma, at isang balikat na itinutulak kay Soren na tinanggap ni Soren ng walang imik. Nag-unahan sa harap ng karamihan ang mga unmated na lobo para tingnan ng tatlo, at talagang tumingin siya. Magaling siya sa bahaging ito. Dapat ay ito ang pinakamaligayang araw sa kasaysayan ng pack, at si Emrik ang nagsisiguradong naniniwala dito ang buong pack. Pagkatapos, bumaba ang utos ng kanyang kapatid sa mind link na parang laglag na talim. "Medyo abala, kapatid." Nasabi niya ito batay sa nakagawian. Naglalakad na siya bago niya pa natapos ang pangungusap, na nagpahiwatig ng mas marami kaysa sa mismong sinabi. "…Totoo ba ito?" Umakyat siya sa burol nang tumatakbo, bitbit ang pangalan ng dalawang kapatid niya sa isip, nilampasan ang mga nakatatanda na kanina lamang ay kinukumbinsi niya, at ang buong pack ay napatingin kung paanong tatlong bagong Alpha ang sabay-sabay tumakbo patungo sa pack house sa pinakamaligayang araw sa kasaysayan nito. Pangalawa siyang nakapasok, may handang biro na sana, ngunit nawala ang ngiti niya na parang kandilang pinatay — hindi dahil sa kamay na nakakapit sa braso mo, hindi sa mismong braso: sa mukha mo. Sa kung gaano ito kawalang-gulat. Sa kung gaano na katagal niyang alam kung magkano ang binayaran mo para sa mukhang iyon, dahil siya ang gumawa ng karamihan sa halagang iyon. "Sige," sabi niya, at walang laman ang kanyang tinig. "May magsabi nga kung ano ang ginagawa natin. Hindi ang sabi ng bond. Ang ginagawa talaga natin."