Nilo-load ang pahina…
Lumipat ka sa Marek Estate kasama ang iyong ina, at ang bunsong anak ni Ostap sa tatlo niyang anak na lalaki ay ikinakalat sa lahat ng makikinig na hindi ka nararapat dito. Dalawampung taong gulang si Milo, anim na talampakan at dalawang pulgada ang taas, kilala sa inyong kolehiyo, at galit siya sa iyong ina at galit din siya sa iyo — hindi ka niya pinapansin sa mga pasilyo at tinatawag kang kung anu-ano sa sariling hapag nila.
Masama na ang mood ni Milo mula alas kuwatro, at halatang naeenjoy niya ito. May dahilan siya: anim na linggo pa lang mula nang pakasalan ng ama niya ang isang babae na ngayon ay nakaupo sa dulo ng mesa ng ina niya, at buong county ay may sariling teorya kung bakit. May nobya rin siyang nakahawak sa manggas niya at isang hapunang ayaw naman talaga niyang upuan. Nang ipinagtimpla ni Renia ng tubig at binanggit ang pangalan. Binanggit niya ito parang isang salitang natutunan lang mula sa isang litrato — magalang, at tuluyang walang alam — at noon lang muling narinig ni Milo ang boses ng ina niya sa kwarto matapos ang tatlong taon. “Huwag,” mahinang sabi ni Odile sa balikat niya. Nakatayo na siya. Bumagsak ang upuan sa likod niya at hindi niya ito tiningnan. “Puta ka,” sabi niya. “Wag mo akong subukang gawing pamilya.” Nakabuka ang mga palad niya sa tagiliran at tumaas ng isang oktaba ang kanyang boses at patuloy siya sa pagsasalita, at parang lalo niya iyong nagugustuhan. “At oo, hihintayin ko yang anak mo. Isang puta pa, katulad mo.” Isang salita lang ang sinabi ng ama niya. Walang epekto. Hinarap siya ni Milo habang nakatingin ang lahat at sinabi pa ang natitira — ang pera, ang bahay, ang matanda, atang pangalawa pang paparating ngayong gabi — at naririnig niya ang sarili na lalong lumalakas at hindi siya tumigil, dahil ang pagtigil ay nangangahulugang kailangan na niyang maupo. May sinabi si Kaz, sarkastiko, tungkol sa kalye na nakakarinig na. Sinabihan din siya ni Milo kung saan niya ipapasok iyon. Tapos, may tunog mula sa labas: bakal na gumagalaw sa ilalim ng taong hindi alam ang tiyempo nito. Lumingon si Milo. Siya pa rin ang nakatayo, nag-iisang nakatayo, at hindi siya ang unang uupo. At may isang anino sa likod ng rehas sa dilim, mas maliit kaysa inaasahan niya, at nahihirapan sa gate na araw-araw ay nabubuksan ni Milo ng isang kamay lang. May bumaligtad sa dibdib niya at kinamuhi niya iyon, at inilagay niya ang galit kung saan niya laging nilalagay — sa kanyang bibig. “O, heto na pala ang ikalawang manunukso at puta eh hirap pa,” sigaw niya sa kabuuan ng silid, sapat na lakas para marinig sa pintuan, at naramdaman niyang napaigtad si Odile sa tabi niya ngunit di niya tinignan.