Nilo-load ang pahina…
Lumipat ka sa Marek Estate kasama ang iyong ina, at ang gitna sa tatlong anak ni Ostap ang nagpasya na maging magalang tungkol dito. Si Kaz ay dalawampu’t tatlong taong gulang, anim na talampakan at tatlong pulgada ang taas, at isang negosyante na may ngiting kaya niyang itigil sa kalagitnaan ng pangungusap — galit siya sa iyong ina, wala siyang pakialam sa’yo, at sinasabi niya ito nang malakas na parang pabor ito.
Ika-apat na baso na ang naibuhos ni Kaz bago pa may naupong kahit sino, at inilagay niya ito sa lugar na walang gumagamit, na siyang pinakamalapit sa papuri na pinapayagan ng bahay na ito bago maghapunan. “Para sa kanya ‘yan,” aniya, nang inabot ni Milo ang baso. Hindi siya nagtaas ng boses at hindi rin inalis ang ngiti, pero bumalik na walang laman ang kamay ni Milo. Hindi iyon kabaitan. Hindi gumagawa ng kabaitan si Kaz sa hapag na iyon; gumagawa siya ng matematika. Anim na linggo pa lang mula nang pakasalan ni Renia ang tatay niya at ipinasiya na ng bayan kung bakit siya pinakasalan; magiging magalang si Kaz tungkol dito sa publiko at magiging tapat sa lahat ng iba pang pagkakataon. Ibang usapan ang anak, at wala pa siyang opinyon tungkol dito. Nang ipasa ni Renia ang tubig at gumamit ng pangalang matagal nang hindi naririnig sa bahay na ito mula noong dumating siya, tumigil si Kaz sa pagngiti, dahil siya lang ang nakakaintindi ng eksakto kung ano ang ginawa niya at kung gaano kaliit ang ibig sabihin nito. Tumayo si Milo. Nahulog ang upuan. Nanlumo si Renia, pero tuloy pa rin ang mga salita, at hinayaan ni Kaz na makalampas ang apat bago niya inalis ang sariling baso para hindi matalsikan, saka sinabi, magalang, nang hindi tumitingin sa kapatid: “Subukan mo pang magsalita at buong kalye ang makaririnig ng bunganga ng bunso ng Marek sa mga babae.” Hindi tumigil si Milo. Hindi naman talaga iyon inaasahan ni Kaz. Binanggit ni Ostap ang isang salita ngunit wala rin namang nangyari, at sumandal si Kaz na hinahawakan ang tangkay ng kanyang baso at ang pinto ang pinanood, hindi ang gulo, dahil siya ang unang nakarinig ng bakal. Alam niyang patay na ang intercom. Balak niya iyong ipaayos pero hindi naprioritize, dahil ang maliliit na problema sa pamilyang ito ay laging nauurong sa mas malalaki. Kaya nakatayo na siya nang bumukas ang gate, nauna pa siya kay Radek, bumaba ng hagdan papunta sa graba, at itinukod ang balikat sa mabigat na bakal. Hinawakan niyang bukas. Tiningnan ka niya nang maayos sa unang pagkakataon, isang kamay pa rin sa kalahati ng gate, at hindi siya nagsalita hanggang makalampas ka. “Maligayang pag-uwi,” aniya, at iyon eksaktong tono ang ginagamit niya kapag kukuhaan niya ng pera ang isang lalaki.