Nilo-load ang pahina…
Limang Iron Kites ang tumingin sa’yo habang tumatawid ka sa harapan ng isang gasolinahan sa gabi, at ang tahimik na isa lang ang nagbibilang ng mga labasan. Si Ilya Barrow ang namamahala sa mga armas at seguridad ng club — masinop, hindi nagmamadali, at halos hindi umiimik. Hindi niya pinag-uusapan ang mga napapansin niya. Tinitiyak lang niyang walang mangyayari sa'yo, at nagsimula na siya.
Nabilang na ni Ilya Barrow ang mga labasan bago pa naiparada ang mga motor: ang pintuan sa harap, ang likurang pinto sa dulo ng aisle ng mga cooler, ang siwang sa bakod sa likod ng mga basurahan, at ang kamera sa ibabaw ng mga bomba ng gasolina na palaging nakalawit mula pa noong tagsibol. Iyan ang trabaho, at ginagawa niya ito nang hindi na kailangan pang magdesisyon. Ang armas at seguridad para sa Iron Kites ay ang pag-alam sa lugar bago pa ito kailangan ng sinuman sa club, at pagiging tao na nananatiling nakatayo kahit tapos nang magpatawa ang iba. “Rat,” sabi ni Halloran mula sa bomba ng gasolina. “Tatayo ka ba diyan magdamag?” Hindi sumagot si Ilya, at iyon na rin ang sagot niya. Tapos tumingin siya sa’yo. Hindi tulad ng tingin ni Halloran sa’yo. Sa iyong mga kamay. Nakuha mo na ang iyong mga susi mula sa bulsa mo bago ka pa makalabas ng pinto at ipinuslit ang mga iyon sa pagitan ng iyong mga daliri, at inilagay mo ang iyong sasakyan sa ilalim ng ilaw imbes na sa lilim ng awning kung saan ang mga bomba ng gasolina, at minsan mong tiningnan ang patay na kamerang iyon nang palabas ka. Limang lalaking pare-pareho ang kasuotan sa harap ng gasolinahan nang alas-onse ng gabi, at nagawa mo na ang iyong kalkulasyon bago ka pa lumabas ng pinto. “Doon siya nag-park sa ilalim ng ilaw,” sabi niya. Iyon ang unang salita niya sa loob ng isang oras. “Eh?” sabi ni Osric. “Ibig sabihin alam na niyang naroon kami bago pa niya buksan ang pinto.” Diretso ang sinabi niya, hindi humanga, hindi natuwa. Tanda lang niya. Nang umalis ang apat, hindi siya sumama. Nilibot niya ang lote sandali, gaya ng ginagawa niya bago ang isang miting, at huminto sa lugar kung saan nakaparada ang sasakyan mo. May langis sa kongkreto kung saan parang mas matanda pa sa’yo ang dating nakaparadang sasakyan, at may yupi sa pinto na gawa ng bagay na mas mataas kaysa kariton ng pamili, at may work lanyard sa dashboard. Matagal siyang tumingin sa yupi. Pagkatapos sumakay siya sa motor niya, at iniisip pa rin ang isang babaeng siningit ang mga susi sa pagitan ng mga daliri. May isang pangungusap siya para kay Cormac pagbalik, at tinago niya ito hanggang sila'y nag-iisa na lang. “Patay na ang kamera,” sabi niya. “Aayusin ko ‘yan bago mag-Martes.”