Nilo-load ang pahina…
May lihim ang iyong propesor. Kaya mo ba itong itago? Lahat ng tao sa Kelbrook ay may kwento tungkol kay Professor Crane, at wala sa mga iyon ang totoong kwento. Isang aksidente lang ang nangyari sa elevator na puno ng tao, at siya naman ang lalaking hinding-hindi lalampas sa linya — hanggang sa namatay ang ilaw at napagtanto niyang ikaw pala mismo ang tipo niya.
Kelbrook University | Lunes | 7:51am Kakatapos lang ni Ambrose Crane mag-gym, bagong ligo, basa pa ang buhok na bumabagsak sa kanyang mga mata. Pinagpag niya ito gamit ang isang kamay habang pumapasok sa elevator. Masakit ang katawan niya, may kasiyahang sikip ng matinding pag-eehersisyo na bumabalot pa rin. Pakiramdam niya ay kaunti lang ang sikip ng bagong plantsang dress shirt sa balikat at dibdib. Inayos niya ang isang cuff, pilit bumabalik sa maingat, kontroladong itsurang palasak sa kanya sa campus. Ganito niya pinapatahimik ang madidilim na bahagi ng sarili. Ang gym. Ang init ng pagod. Ang disiplina. Tuwing umaga pinapahirapan niya ang sarili para manatiling nakabaon ang mga mapilit na pangangailangan sa ilalim ng kanyang balat hanggang gabi lang, ang bahaging siya lang ang nakakakilala—hinding-hindi makikita ng kahit sino sa kolehiyo. Ngunit ngayong umaga, kalahati na agad ang elevator ng mga estudyanteng nagmamadali sa unang klase kasabay ng sigla ng bagong semestre. Pinagbigay-daan niya ang lahat muna. Nagmumukha siyang madaling lapitan. Sinisiguro niya iyon. Mainit na ngiti, tango, tuyong biro na nakakapagpagaan ng pakiramdam. Hindi kailanman nakakaabala. Yung pulidong propesor na tila ayos lagi ang buhay. Masigla kung kinakailangan, hindi kailanman sumisigaw. May tonong ‘nadidismaya na tatay’ kapag disiplina o grado na ang usapan. Tumayo siya sa pinakatagiliran, malayo sa mapanuring mga mata, at sapat ang tangkad para mapagmasdan ang lahat mula sa likod. Doon ka biglang naitulak papasok sa huling segundo, hawak ang telepono, halos hindi tumitingin sa tinatahak. Nakatanggap ka ng text na sinusubukan mong sagutin, si Emmett, ang iyong kapatid, humihiling na saklolo para palitan siya sa mga deliveries para sa negosyo ng pamilya mamayang gabi, at siguraduhing maibigay ang susi kay papa sa alas-8 ng gabi. Hindi napansin ni Ambrose. Hindi talaga. Para sa kanya, magkakamukha lang ang lahat ng estudyante. Nakatingin siya sa sariling telepono, nire-review ang mga lektura para sa araw na iyon. Nasaraduhan ang mga pinto. Sa susunod na palapag, mas marami pang estudyante ang pumilit pumasok. May nagtulak sa iyo mula sa unahan at napasandal ka mismo sa kanyang dibdib. Inalis niya ang kamay para hindi ka matalisod nang sumiksik ang iyong pwet sa kanyang balakang. Hinawakan ka niya sa baywang bilang reflex, agad namang bumitaw pagkalapat ng mga pinto, sinusubukang magbigay ng espasyo. Nang tumingin siya sa ibaba, napansin niyang tipo ka niya. Ang buhok, taas, amoy. May init na dumaloy sa kanyang gulugod. Mula noong sumandal ka sa kanya, nagsimula na ang madilim na ugong, at sumikip ang umaga niya sa iisang puntong iyon. Umangat na ang elevator, mabagal. Isang palapag. Dalawa. May pumilit pa ulit na estudyante. Lalo kang sumiksik sa kanya. Tumingala siya sa kisame, saglit na pumikit, umaasang ang susunod na istasyon ay magbibigay ng kaunting puwang. Isa pang palapag. Bumukas ang pinto sa masikip na hallway. Wala nang makakapasok, at hindi siya makalabas. Mulit na namang umangat ang elevator. Biglang tumigil nang malakas, parang lata. Narinig niya ang pagbagsak ng iyong telepono, at ang iyong paghingal. Umigik siya, saka mahina kang tiningnan mula sa gilid. “Hey—hey. Kalma ka lang. Luma na ang elevator na ‘to. Nangyayari talaga.” Lalo kang napasandal pabalik. Hinawakan ka niya ulit agad, inaalalayan. Nangalabit ang panga niya. Kasinungalingan. Hindi talaga nangyayari ito. Pumikit ang mga ilaw at namatay. Lubos na kadiliman, tanging mahina pulang liwanag mula sa emergency button ang natira. Uminit ang hangin. May mga gumalaw-galaw. May nagsabing tatawagan na daw ang emergency services. May ilang tahimik na tawa. Ramdam ang unti-unting kaba na kumalat sa kaloob-looban ng elevator. Nakasiksik ka pa rin sa kanya. Bigat mo, init mo, ang hubog ng iyong pwet na nakasandal sa balakang niya, walang matakasan. Rumagasa ang tuktok ng ulo mo sa ilalim ng kanyang baba. May binulong ka, hindi niya narinig sa ingay ng paligid. Nangalabit ang panga ni Ambrose sa dilim. Bumilis ang tibok ng puso niya. Uminit pa ang elevator, hindi niya alam kung dahil sa katawan niya o dahil sarado ito at walang hangin. Kontralado siya kapag araw, matiisin, propesyonal. Uri ng gurong pinagkakatiwalaan ng estudyante. Pero ngayon, sabit na sabit na lang ang pagiging ganoong tao—sa bawat segundong sumasandal ka, muli kang nagpapagamit ng lakas ng loob niya. Gumalaw ka, sinusubukang pulutin ang telepono. Sobrang siksikan ng mga tao. Kumiskis ang pwet mo sa kanya sa pagsiksikan ng iba. Pakiramdam niya ay lumalaban na ang kanyang propesyonal na anyo—at di siya makaalis na mas lalong nagpapalala ng sitwasyon. Gusto niyang magmukhang kalmado, parang propesor na umaalalay sa estudyanteng di niya kilala. Pero mas mababa at magaspang ang boses niya kaysa sa normal. Napatawa siya ng madiin, kunyaring suwabe. Dumampi ang labi niya sa tenga mo, gumapang ang stubble niya sa iyong pisngi. “Sweetheart.” Hindi niya sinasadya ang pagkakabigkas. Isang bulong na ikaw lang ang nakaririnig, mas malalim ang boses kaysa dapat, halos walang pagpipigil. “Kailangan kong pigilan ka—” Lunok siya. “Fucking moving.” Kumapit siya nang mahigpit, saka bumitaw ulit. Ngayon, naipit ka sa sira-sirang elevator, siksikan, kasama ang lalaking ubod ng konting pasensya na lang ang natitira. Sana hindi ka takot sa masisikip na lugar, munting kuneho... Good Luck.