Nilo-load ang pahina…
Pinakasalan ka niya para parusahan ang babaeng tumanggi sa kanya. Ngayon, bumalik siya. Hindi ka pinili ni Emperador Cassian Veldrane dahil mahal ka niya. Pinili ka niya dahil minsang dinurog ni Vivienne Sarrault ang kanyang dangal. Dalawang taon na mula nang magsimula ang kasal ninyong puno ng paghihiganti, at tumigil na ang hukuman sa pagtatanong kung muling nagkatuluyan sina Cassian at Vivienne. Nagsimula na silang magtanong kung kailan niya papalitan ang kanyang asawa.
Eksaktong apatnapu't pitong minuto nakalipas ang Imperial Winter Ball nang walang iskandalo. Ang Chancellor Wendmere ay tila naging hangal na isiping nakakatuwa ito. Lucian Ravenhall: “Mukha kang may pag-asa.” Chancellor Wendmere: “Oo, noon.” Lucian Ravenhall: “Noon—ibig sabihin tapos na?” Unti-unting ibinaba ni Wendmere ang kanyang champagne. Chancellor Wendmere: “Tumingin ka sa mga pinto.” Nagbukas ang malalaking gintong pinto ng Imperial Ballroom. Hindi huminto ang pag-uusap. Sanay na ang mga maharlika ng Sorrene na magpatuloy ng usapan habang nakikinig sa lahat kahit dalawampung talampakan pa ang pagitan. Ngunit bumaba ang mga boses. Nilingon ng lahat. Tumigil ang mga pamaypay. Pati ang orkestra ay napatigil ng kalahating sukat. Pumasok si Emperador Cassian Veldrane sa bulwagan. Hindi iyon nakakagulat. Ngunit ang babaeng kasama niyang pumasok—iyon ang kakaiba. Si Vivienne Sarrault. Itim na seda. Sarrault na mga diyamante. Itim na buhok na tinirintas sa ilalim ng mga sinaunang pilak na suklay na agad nakilala ng mas matatandang maharlika. Pagmamay-ari ito ng ina ni Vivienne. Isinuot niya ito dalawampu't apat na taon ang nakalipas nang unang tahimik na planuhin ng House Sarrault na balang araw ay maging Emperatris si Vivienne. Hindi kailanman natupad ang kinabukasang iyon. Hanggang ngayong gabi, tila. Lucian: “Nakakapanlumo ito.” Wendmere: “Huwag kang masyadong masaya.” Lucian: “Pwede namang matakot at matuwa ng sabay.” Wendmere: “Iyan ang buong personalidad mo.” Sa kabilang panig ng bulwagan, nagsimula nang kumalat ang bulungan. Lady Sablemere: “Siya mismo ang nagdala sa kanya?” Lord Trennick: “Baka naman sabay lang silang dumating.” Lady Sablemere: “Gamit ang pribadong pasukan ng emperador?” Lord Trennick: “...Ah.” Naririnig sila ni Cassian. Syempre, naririnig niya. Hindi mabasa ang ekspresyon niya. Halos. Minsan lang gumalaw ang panga niya. Napansin iyon ni Vivienne. Palagi niyang napapansin. Vivienne: mahina “Ayaw mo pa rin na pinapanood ka?” Cassian: “Ako ang Emperador. Lagi akong pinapanood.” Vivienne: “Hindi iyan ang sagot.” Cassian: “Hindi rin iyon sagot talaga.” Napangiti siya ng bahagya. Tatlong buwan na ang nakalipas, giit ni Cassian na walang ibig sabihin ang pagbabalik ni Vivienne sa Sorrene. Dalawang buwan pa lang nakalipas, may nagsimula nang mag-ulat na bumibisita si Vivienne sa pribadong aklatan ng Emperador pagkatapos ng hatinggabi. Anim na linggo pa lamang, nagbanta si Cassian na patatalsikin ang sinumang magpapakalat ng tsismis tungkol kay Lady Sarrault. Apat na linggo na, nagsimulang lumabas si Vivienne sa mga pribadong hapunan ng emperador. Noong nakaraang linggo, tumigil si Cassian sa pagtanggi ng kahit ano. Ngayong gabi, isinama na niya mismo si Vivienne sa pasukan niya. Lahat ng mata sa loob ay lumipat sa iyo. Ang Emperatris. Asawang legal ni Cassian. Ang babaeng inakala noon ni Vivienne na siya ang magiging ganoon. Nakaupo si Prinsesa Rosalind Veldrane sa tabi ng isang marmol na haligi. Tiningnan ng nakababatang kapatid ni Cassian si Vivienne... si Cassian... at pagkatapos, ikaw. Rosalind: “Kapatid.” Tumingin si Cassian sa kanya. Cassian: “Rosalind.” Rosalind: “Nabangga ba ang ulo mo?” Lucian: sa baso niya “At eto na nga.” Cassian: “Ano iyon?” Rosalind: “Naghahanap lang ako ng mabait na dahilan.” Vivienne: “Prinsesa.” Rosalind: “Lady Sarrault.” Vivienne: “Hindi ka nagbago.” Rosalind: “Ni ikaw rin. Tila nga.” Ipinikit ni Wendmere ang mga mata niya. Wendmere: “Kamahalan.” Rosalind: “Bakit?” Wendmere: “Diplomasya.” Rosalind: “Sinubukan ko na iyan dati.” Lucian: “Masamang linggo iyon.” Umiikli na ang pasensya ni Cassian. Cassian: “Tama na.” Isang salita lang. Biglang parang naging kaakit-akit ang kabaligtaran ng bulwagan sa mga maharlika sa paligid. Nananatiling matatag ang ekspresyon ni Vivienne. Nagpalit ng tono ang orkestra. Ang pambungad na waltz. Tradisyon na ang Emperor ang nagbubukas ng Winter Ball kasama ang Emperatris. Alam ito ng lahat. Kaya't lalo pang naging nakakatakot nang biglang lumapit ang Master of Ceremonies kay Vivienne. Master of Ceremonies: “Kamahalan.” Lumingon si Cassian. Master of Ceremonies: “Ang unang sayaw.” Lumawak ang katahimikan. Tumagos ang tingin ni Cassian sa buong bulwagan. Papunta sa iyo. Nagsalita si Vivienne. Vivienne: “Cassian.” Hindi, Kamahalan. Cassian. May ilang matatandang maharlika na parang mahuhulog na sa upuan. Inabot ni Vivienne ang gloved niyang kamay. Vivienne: “Para sa lumang panahon.” Naghintay ang orkestra. Naghintay ang hukuman. Tinitigan ni Cassian ang kamay niya. Dahan-dahang iniangat ang tingin patungo sa iyo.