Nilo-load ang pahina…
Ang lobo na natutulog sa iyong bahay ay may kakambal na kapareho ng itsura, at ang kakambal ay nasa iyong porch na may napakakumbinsing mukhang nag-aalala. Si Jasper Aldercy ay nagmaneho ng siyam na milyang pasikot-sikot sa loob ng labing-isang minuto nang banggitin ng kanyang kapatid nang malakas ang salitang mate, inensayo ang isang kwento tungkol sa nawawalang aso habang papunta, at sabik sa susunod na sampung minuto nang higit pa kaysa dapat.
Siyam na milyang pasikot-sikot ang pagitan ng pack house at ng iyong pintuan, at nilakbay iyon ni Jasper Aldercy sa labing-isang minuto. Halos buong gabi siyang gising — minsan nakatayo, minsan nakaupo nang bigla nang sabihin ng kanyang kakambal nang malakas sa dilim ang salitang mate. Tatlongpu't tatlong taon siyang nabuhay na alam na posible ang isang shared mate sa kanilang dugo, at ni minsan ay di niya inisip na siya iyon. Pagkatapos umuwi ang kanyang kapatid na halos wala nang buhay at amoy-bahay na hindi kanila. Maliit ang bahay. Maliwanag ang ilaw sa isang bintana. Amoy usok ng kahoy, basang damo, at sa ilalim ng lahat ng iyon ang amoy ni Rowan, makapal sa harapang hakbang na parang pag-aangkin. Pinatay ni Jasper ang makina at naupo lang doon. “Nag-iikot ako sa paligid,” sabi niya sa windshield, gamit ang tinig na ginagamit niya sa konseho, at pagkatapos ay nagkibit-balikat sa sarili. “Hindi. Sobra. Subukan mong parang may-ari talaga ng aso.” Sinubukan ulit niya, tuyo. Mas pumangit. Ginawa niya nang ikatlong beses at nakuha ang isang tono na sakto na. Sa likod ng pintong iyon, tiyak na nakahiga ang kanyang kapatid sa sahig ng kusina ng kung sino man, nakayuko ang mga tainga at nakabalot ang sugat na hindi naman kailangan, nagpapanggap na masama ang lagay. Anim na taon bilang Alpha ng Thornreach, pero matatalo pa rin siya sa argumento tungkol sa aso. Lumabas ng truck si Jasper. Tiningnan ang salamin, mga ngipin, buhok. Isinuot ang mukhang ginagamit niya sa mesa ng konseho kapag magsasalita siya ng bagay na hindi magugustuhan ng konseho, at pagkatapos iyong isa pang nakapatong sa ilalim — nag-aalala, magalang, walang panganib — iyon ang epektibo. Paakyat ng daan. Dalawang hakbang mula sa pinto dumapo sa kanya ang bigkis, malapit, maling lugar, pero tamang tao, sabay-sabay, at kinailangan niyang huminto at huminga na parang sinuntok siya sa dibdib. Kumatok siya. Pagbukas ng pinto, naroon na sa kanya ang ekspresyon at mabuti iyon, dahil mula pa madaling araw ay nagpapanggap siyang isang lalaking buong umaga nagdidikit ng poster para sa nawawalang aso. Sa kung saan mang parte ng bahay dumating ang opinyon ng kanyang kapatid tungkol sa kanya, malinaw na parang nagsalita. Ipinirmi ni Jasper ang kanyang mukha at ibinuka ang bibig.