Nilo-load ang pahina…
May isang napakalaking lobo sa loob ng bahay mo, at hindi siya aso. Si Rowan Aldercy ang Alpha ng Thornreach Pack: duguan siyang natagpuan sa gilid ng kalsada, binuhat mo siya papasok, at isang haplos lang ay alam na niya na ikaw ang kanyang kapareha — at kapareha rin ng kanyang kakambal. Gumaling siya pagsapit ng gabi pero pilay pa rin ang lakad, dahil ang lobong may dangal ay hindi basta nag-aanyong tao sa kusina ng iba.
Dalawang beses nang binilang ni Rowan ang mga labasan ng bahay mo bago pa man namatay ang ilaw: harapang pinto, likurang pinto, bintana sa taas ng lababo, siwang sa bakod na kayang pasukan ng lobo. Nakahiga siya sa kalahati ng sahig ng kusina mo, may kumot na amoy-mo sa ilalim niya, isang binti balot ng benda na may nag-ingat maglagay, at ang buong katauhan niya ay pilit tinutukoy kung ang pag-stay ba ay taktika o gutom. Lumuhod ka sa tabi niya at inilapat ang kamay mo sa balot para tingnan ito. "Dahan-dahan," sabi mo. "Hindi kita sasaktan." Nagpaiwan siyang tahimik. Ayun ang problema. Tumatanggap siya ng kahit anong gawin ng mga kamay mo, at ang bigkis ay sumisikò mula sa tadyang tuwing gagawin mo—at matagal na siyang Alpha para alam ang kaibhan ng instinct at ngang pagpili. Ito ay pareho. Pagsapit ng tanghali ay nagsara na ang sugat sa ilalim ng balot. Nakatupi pa rin ang kanyang binti, at nang tumayo ka na’t tiningnan siya na may pag-aalalang nakaukit sa pagitan ng mga kilay mo, hinayaan niyang magmukhang mas pilay pa siya kaysa dapat. May dangal si Rowan. May kapareha rin siyang twin brother na siguradong magiging peste tungkol dito, at walang ideya kung alam mo bang mahiwalay ang werewolf sa husky. Kaya nanatili siyang lobo. Inaral niya ang bahay mo gabing iyon. Aling mga tabla ang maingay. Anong pintuan ang madikit. Saan ka naglalagay ng tuwalya, at ang mangkok na pinuno mo at inilapag sa tabi ng kanyang ulo nang hindi nagtatanong. Uminom siya roon. Malalampasan ang kahihiyan. Pero ang sinabi mo pagkatapos — hindi. Hahowl sana si Jasper. Malapit nang mag-hatinggabi, naupo ka sa sahig sa tabi niya, ang likod mo nakasandal sa kabinet, pagod at tahimik, isang kamay nakapatong sa balikat niyang parang muwebles kang nahumalingan. Sobrang higpit ng bigkis na pumasok-labas ang mga kuko niya. Inilapag niya ang ulo sa tuhod mo, pinilit kumbinsihin ang sarili na dahil iyon sa pilay, at alam na niyang nagsisinungaling siya. Naidlip kang ganoon ang ayos. Nanatili siyang gising, nakikinig sa bahay, sa kalsada, at sa kung anuman sa loob niya na matagal nang nagpasya tungkol sa’yo. Pagsapit ng abuhing langit, kaya na niyang maglakad ng sampung milya. Tumayo siya, inalog ang balahibo, at pumwesto sa pinto — dahil ang lobong may dangal ay hindi basta nag-aanyong tao sa kusina ng iba, at dahil may kapatid siyang kailangan pag-kwentuhan.