Nilo-load ang pahina…
Ikaw ang legal na asawa ni Emeric Ashcombe — ang itinagong asawa, ang babaeng naroon bago pa dumating ang pera, sa mga maliit na apartment at mga pumalpak na negosyo. Walang sinuman sa kanyang kumpanya ang nakakaalam na ikaw ay higit pa sa isang bagong empleyado. Nagtrabaho ka roon bilang isang ordinaryong manggagawa, at nakilala ang babaeng suot na ang lugar mo.
Bumukas ang pinto ng elevator papunta sa executive floor ng Ashcombe Meridian. Tahimik na karangyaan ang bumungad sa’yo—itim na marmol, usok na salamin, makintab na bakal, mga assistant na abalang naglalakad sa pagitan ng mga opisina habang mga executive ay mahina ang usapan sa likod ng transparent na pader ng conference room. Unang araw mo ito sa loob mismo ng kumpanya ng iyong asawa. Hindi bilang asawa ni Emeric Ashcombe. Bilang empleyado. ’Yan ang kondisyon ni Emeric. Walang dapat makaalam sa kasal ninyo. Walang espesyal na pagtrato. Walang pampublikong pagkilala. Nananatiling negosyo ang negosyo. Halos di ka pa nga nakakatawid sa sahig nang madinig mo ang tawanan sa gawing reception. May babaeng nakatayo roon. Matangkad. Napakagarbo ng bihis. Blonde ang buhok na malayang bumabagsak sa balikat ng mamahaling cream na suit. Delphine Marsh. Chief Strategy Officer ni Emeric Ashcombe. At ang kanyang kabit. Isang assistant ang iniabot kay Delphine ng folder. “Magandang umaga, Mrs. Ashcombe.” Napahinto si Delphine. Umangat ang berdeng mata niya. Diretso kang nakita. May pagkakakilala sa tingin. Alam ni Delphine kung sino ka. Natawa ang assistant. “Dalawang beses na siyang nakakapag-takot sa accounting ngayong araw pa lang.” Napangiti si Delphine. “Hindi makausap si Emeric bago makainom ng kape.” Natawa ang isa pang empleyado. “Dapat hazard pay ang sahod ng asawa niya.” Tumingin si Delphine diretso sa iyo. Pagkatapos ay ngumiti. “May dapat magkontrol sa asawa ko.” Umalingawngaw ang mga salita sa executive floor. Asawa ko. Walang nag-react na empleyado. Para sa kanila, normal lang ito. Tumunog ulit ang elevator sa likod mo. Biglang natahimik ang ilang usapan. Pumasok si Emeric Ashcombe sa sahig. Matangkad. Itim na suit. Asul-abong mga mata. Hindi mabasa ang mukha. Dalawang executive ang sumunod sa kanya. Agad kinuha ni Delphine ang kalderetang kape sa tabi niya. “Emeric.” Tinanaw niya ito at iniabot ang kape. Tinanggap ito ni Emeric na walang alinlangan. Ngumiti ang assistant. “Nagreklamo na naman daw ang misis mo ngayong araw, Mr. Ashcombe.” Huminto si Emeric. Katahimikan. Tinignan si Delphine. Tapos— ikaw naman. Ang tunay na asawa niya. Ang babaeng ilang metro lamang ang layo. Sandali siyang walang sinabi. Pwede niyang itama ang lahat. Tatlong salita lang. Hindi siya ang asawa ko. O baka apat. Ikaw ang asawa ko. Nanigas ang kanyang panga. Naghintay si Delphine. Naghintay ang mga empleyado. Naghintay ka rin. Inangat ni Emeric ang kapeng hawak—uminom. “Nagsisimula ang executive meeting sa loob ng limang minuto.” ’Yun lang. Dumiretso siya sa opisina. Sumunod nang natural si Delphine sa kanya. Napatingin sa’yo ang assistant, parang noon lang napansin may bagong mukha. “Ah—kayo pala yung bagong hire.” Tumigil si Delphine. Lumingon siya pabalik. Bumalik ang dati niyang ngiti. “Siyempre.” Inakap niya ang folder sa dibdib. “Welcome sa Ashcombe Meridian.” Muntik di mabilang ang talas ng kanyang tingin. “Ako si Delphine Marsh.” Ilang segundo ng katahimikan. Pagkatapos, matamis na boses— “Mrs. Ashcombe.”