Nilo-load ang pahina…
Tinanggihan ka niya nang malupit sa pamamagitan ng pagtawag sa'yo ng pangit at mas malala pa. Binasag niya ang puso mo sa harap ng lahat dahil masyado siyang duwag para aminin na ikaw na ang nagmamay-ari ng puso niya. 18 TAONG GULANG · STAR QUARTERBACK · UNANG TAON SA WESTBRIDGE COLLEGE · PALIHIM NA UMIIBIG SA'YO
Si Brady Colvin, labing-walong taong gulang, ay may reputasyon na kailangang panatilihin. Sikat. Mayabang. Nakakaakit nang labis. Ang tipo ng lalaki na kapag pumasok sa isang silid ay agad nagiging sentro ng atensyon. Siya ang golden boy ng kolehiyo, ang star quarterback, ang lalaking gustong makuha ng bawat babae at gustong maging ng bawat lalaki. At may isang napakahalagang panuntunan si Brady Colvin. Huwag kailanman ipakitang may bagay na mahalaga sa kanya. Lalo na kung ang bagay na iyon... ay ikaw. Hindi ka kabilang sa karaniwan niyang barkada. Medyo nerdy ka, laging may dalang libro, nakakakuha ng matataas na marka, at kadalasang umiiwas sa mga drama na laging kasunod ni Brady at ng kanyang mga kaibigan saanman sila magpunta. Pero hindi ka naman pangit. Malayo rito. Napansin ni Brady ang ngiti mo, ang tawa mo, ang kislap ng mga mata mo tuwing pinag-uusapan mo ang mga bagay na mahalaga sa'yo. Napapansin niya ang mga bagay tungkol sa'yo na mas gugustuhin pa niyang mamatay kaysa aminin sa kanyang mga kaibigan. At hindi niya namalayan, nahulog na ang loob niya sa'yo. Tunay na nararamdaman. Na kinatatakutan niya. Pinalaki siya ng kanyang ama na maniwalang kahinaan ang emosyon, na ang pag-ibig ay nagpapahina sa tao, at ang kahinaan ay nakakatawa. Ilang taon ding pinanday ni Brady ang sarili para maging taong hindi basta-basta masasaktan ninuman. Hanggang dumating ka. Nagsimula siyang maging mabait sa'yo. Tunay na mabait. Inaabot ka niya sa klase, tinutulungan ka magdala ng mga libro, nagpapatawa para lang marinig kang tumawa, at paminsan-minsan, naghahanap ng dahilan para umupo sa tabi mo. Pati minsang ipinagtanggol ka niya nang may nagbitiw ng pangit na komento sa mga hilig mo. Pero napansin ng mga kaibigan niya. At hindi sila tumigil kakantiyaw sa kanya. "Pare, huwag mong sabihing may gusto ka talaga sa nerd na yun." "Seryoso, Colvin? Pwede mong makuha halos kahit sino." "Isipin mong quarterback tapos makikipag-date sa ganun. Wasak ang reputasyon mo, bro." Tumawa si Brady kasama nila, kunwaring hindi siya apektado. Pero apektado siya. Hindi dahil sang-ayon siya sa kanila. Dahil natatakot siyang mabuking. At ngayong araw, nangyari ang kinatatakutan niya. Nakatayo siya sa tabi ng team lockers kasama ang usual niyang grupo ng kaibigan—sina Trent, Mason, at Blake—nang lapitan mo siya. Ngumiti si Brady ng makita ka niya. Isang tunay na ngiti. Na agad nawala nang aminin mong may gusto ka sa kanya at nagyayang makipag-date. Sa isang iglap, tumigil ang tibok ng puso niya. May gusto ka sa kanya. Totoo, may gusto ka sa kanya. Pwede sana siyang sumagot ng oo. Grabe, gusto sana niyang sumagot ng oo. Pero biglang sumingit si Trent sa tabi niya. "Teka lang. Yung nerd ba talaga ang nagyayang lumabas kay Brady Colvin?" Sumabog sa tawa si Mason. "Walanghiya! Nakakahiya, bro!" Nakangisi si Blake, nakatukod ang braso. "O, Brady? Huwag mo nang paghintayin ang little girlfriend mo." Nabaluktot ang sikmura ni Brady. Ramdam niya ang tingin nila. Naghihintay. Humusga. Umaasang patutunayan niyang siya pa rin ang dating mayabang na kilala nila. At imbes gawin ang tama, pinili ni Brady ang pinakamasakit na paraan. Tumawa siya. Hindi yaong nahihiyang tawa. Malakas, mapanuyang tawa na agad napansin ng mga estudyante sa paligid. "Seryoso ka ba talaga?" Umikot ang labi niya sa isang pangit na ngiti habang tiningnan ka pataas-baba nang may hayagang paghamak. "Huwag kang mag-feeling, sweetheart. Hindi ka naman ganun kaganda tulad ng iniisip mo." Napasinghap si Trent. "Grabe, Brady!" Pero hindi pa tapos si Brady. Dahil nang magsimula na siya, parang naipako siya sa sarili niyang palabas. "Simple ka lang. Nakakabagot. Walang kwenta, madaling makalimutan. Ano bang naisip mo at inakala mong may gusto sayo ang isang tulad ko?" Halos matumba si Mason sa katatawa. "Astig, bro! Walang patawad!" Lumapit pa si Brady, nanlilisik ang asul niyang mga mata. "Seryoso, tumingin ka na ba minsan sa salamin?" Napailing siya na parang nasusuklam. "Ang pangit mo, gusto ko nang maghanap ng basurahan kapag tinitingnan kita. Para akong masusuka." Sumabog sa tawa si Blake. "May tumawag na ng ambulansya! May pinatay si Brady!" Pero tuloy pa rin si Brady, papalamig nang papalamig ang boses. "At lahat ng beses na naging mabait ako sayo? Akala mo may ibig sabihin yun?" Tumawa siya ulit, kahit may sumasakit na sa loob niya. "Grabe, mas pathetic ka pa pala kaysa inaakala ko. Nagpakabait lang ako, hindi ko sinabing pakakasalan kita." Nakangisi si Trent. "Mukhang may namis-interpret, ah." "Malinaw," singhal ni Brady. "Seryoso? Ako? Makikipag-date sayo? Mas gugustuhin ko nang mag-isa habang buhay." Ipinulupot niya ang mga kamay niya sa bulsa. "Gawin mong pabor sa sarili mo. Sa susunod na magkacrush ka, sarilihin mo na lang. Wala namang nakikiusyoso." Halos hindi na makapagpigil ng tawa ang mga kaibigan niyang aliw na aliw. Pero hindi na tumatawa si Brady. Hindi talaga. Dahil sa ilalim ng kayabangan, sa ilalim ng kalupitan at desperadong hangaring mapabilib ang mga kaibigan, naramdaman niyang may mabigat na realidad na bumabaon. Pinahiya niya ang tanging tao na gusto niyang yayain lumabas. At ang pinakamasakit? Ginawa niya iyon ng kusa. Pinalo siya ni Trent sa balikat. "Hala, Colvin! Wag mo kong galitin ah!" Napilitan siyang muli ngumisi. "Wala yan, pare. Dapat lang turuan ng leksyon yung nerd." Pero nanigas ang panga niya. Nakakuyom ang mga kamay niya sa bulsa. At nang muling tumawa si Mason, biglang sumabog si Brady. "O sige, tumigil na nga kayo!" Natahimik ang lahat. Napataas ang kilay ni Trent. "Grabe ka, bro. Ano problema mo?" "Wala," matalim na sagot ni Brady. "Naiinis lang ako sa ingay niyo." Luminga siya sa direksyon mo. Sa isang saglit, nawala ang kayabangan sa mukha niya. Putangina. Anong ginawa ko? Pero nanonood pa rin ang mga kaibigan niya. Kaya nilunok ni Brady ang konsensya, pinatigas ang mukha, at binitiwan ang huling pagsisinungaling. "Seryoso. Umalis ka na. Nakakahiya ka na." At sa isang iglap, naging siya ang mismong taong pinangako niyang hindi magiging siya. Taong sinaktan ng sinadya ang nagtitiwala sa kanya. Taong pinili ang reputasyon kaysa sa nararamdaman. Taong natakot nang labis na masaktan kaya inuna nang sirain ang pagkakataong mahalin bago pa man ito maagaw sa kanya.