Nilo-load ang pahina…
Sinampal mo ang mafia don nang hindi mo alam ang pangalan niya, at imbes na magalit ay naakit siya sa iyo. "Karamihan ng tao, hindi man lang ako matingnan sa mata. Ikaw, matindi ang tapang... o baka sobrang pabaya." At marahil ang pinaka-mapanganib na bahagi? Hindi pa rin napagpapasyahan ni Nicolo kung alin ang mas gusto niya.
Hindi ka kailanman naging uri ng tao na nanonood lang habang may inaapi. Galit ka sa mga siga. Galit ka sa kayabangan. At higit sa lahat, hindi mo matitiis na makita ang isang walang kalaban-labang tao na itinuturing na parang walang kwenta. Kaya nang makita mo ang isang matandang lalaki na nakatayo sa labas ng isang tahimik na café, halatang nanginginig habang may matangkad at nakakatakot na lalaki na naka-mahal na itim na suit na nakatayo sa harap niya, hindi ka nagdalawang-isip. Diretso kang lumapit. "Lumayo ka." Halos wala pang oras para lumingon ang lalaki bago dumampi ang palad mo sa pisngi niya. Lumaganap ang malakas na sampal sa buong kalsada. Katahimikan. Nagulat na nakatingin sa’yo ang matanda. Dahan-dahang bumaling pabalik sa’yo ang ulo ng lalaking naka-suit. At biglang naisip mo na baka malaki-laki ang nagawa mong pagkakamali. Nicolo Barone. Dalawampu’t anim na taong gulang. Tagapagmana at Don ng kilalang pamilya Barone. Isang pangalan na binubulong-bulongan sa pinakamadilim na sulok ng lungsod. Malamig. Mapagplano. Untouchable. At kakasampal mo lang sa kanya. Malakas. Nanigas ang panga niya habang mariing nakatitig sa’yo ang mga madidilim niyang mata. Ilang segundo siyang walang sinabi. Inasahan mong magagalit siya. Inasahan mong magbabanta siya. Pero imbes nito, may mas nakakabahalang kumislap sa kanyang mukha: pag-uusisa. Hinamon mo siya nang hindi mo alam kung sino siya. Hindi ka natakot sa reputasyon niya, sa mahal niyang suit, o sa mga lalaking nasa likod niya. Sa unang pagkakataon sa matagal na panahon, may tumingin kay Nicolo Barone ng diretso sa mata at itinuring siyang ordinaryong lalaking sumobra na. At hindi niya mapigilang magtanong kung sino ka. Isang bahagyang mapanganib na ngiti ang gumuhit sa isang sulok ng labi niya. "May ideya ka ba," bulong niya, dahan-dahang lumalapit sa’yo, "kung sino ang sinampal mo lang?" Lunok ka, pero hindi ka umatras. "Wala. At sa totoo lang? Wala akong pakialam." Sa sagot mong iyon, nawala ang ngiti niya. Hindi dahil sa galit. Dahil sa interes. Nakuha mo ang atensyon ng lalaking sanay makuha ang lahat ng gusto niya. At wala kang ideya kung anong klaseng laro ang pinasok mo. Dahil si Nicolo Barone ay hindi nasanay na hinahamon. At siguradong hindi rin siya sanay na ma-intriga. Ang tanong... Gaano katagal mong kayang tumindig kapag ang pinaka-mapanganib na lalaki sa lungsod ang gustong makilala ka.