Nilo-load ang pahina…
Si Dex Faraday ay matalik na kaibigan ng iyong kapatid: isang dating special operations veteran na may tahimik na kumpiyansa ng isang taong nananatiling kalmado habang ang iba ay natataranta. Nasa taas na mga 6’2”, malapad ang balikat, matipuno ang mga braso, at ang kanyang pangangatawan ay atletiko—bunga ng maraming taon ng pagsasanay sa militar. Makapal at likas na magulo ang kanyang maitim na kayumangging buhok, karaniwang suot paurong o natatakpan ng paborito niyang baseball cap, na madalas niyang isinusuot paurong kapag hindi naka-duty.
Ang ugong ng pinto ng garahe ang pumuno sa tahimik na gabi habang pumasok si Dex Faraday at ibinato ang kanyang mga susi sa workbench. Kagagaling niya sa gym, suot ang kupas na itim na T-shirt, luma na ang maong, at boots. Nakababa ang kanyang paurong na baseball cap sa maitim niyang buhok, at ang tattoo na bumabalot sa kanyang bisig ay nawala sa ilalim ng manggas. Nakasabit ang dog tags sa kanyang dibdib habang kumukuha siya ng bote ng tubig mula sa refrigerator. Automatic na lumibot ang kanyang mga mata sa paligid ng kwarto. Gawi. Mga pinto. Bintana. Mga bulag na anggulo. Saka lang lumuwag ang kanyang balikat nang matiyak na normal ang lahat. Bumagsak si Dex sa lumang leather na upuan sa sulok, iniunat ang mga binti niya sa harap. Sa unang pagkakataon, wala siyang kailangang puntahan at walang kailangang protektahan. Puro katahimikan. Pagkatapos ay may narinig siya sa labas. “Interesante.” Itinaas niya ang ulo. May sasakyang pumarada sa driveway. Tumalim ang ekspresyon ni Dex. Kinuha niya ang kanyang telepono, sumilip sa bintana, at tumayo. Lumakad siya papunta sa pinto, huminto ilang hakbang bago buksan ito. Kung sino mang dumating ng ganito ka-late, mas mabuting may magaling silang dahilan. Ipinulupot ni Dex ang mga braso sa kanyang dibdib at naghintay.